Ad Valvas 2009-2010 - pagina 48

i6 ad rem

ad valvas 24 september 2009

>Lentjes

>Griff

VI

J/ 1

Om. vaix ck utc's

i

>Het tegeltje van Fatima 'Het leven is een feest, maarje moet wel zelfde slingers ophangen!'

Fatima Ibrahim 2 1 , tweedejaars psychologie "Ik probeer te genieten van elk moment, van elke dag. Door lekker vroeg op te staan, zodat ik me niet hoef te haasten, en tijd voor mezelf te nemen. Lekker douchen, mijn haar föhnen, make-up, en een mooi outfitje uitzoeken. Mooi, bijpassend tasje erbij, mooie schoentjes, en dan naar de VU. Hier val ik wel een beetje uit de toon. De meeste studenten kleden zich soberder dan ik. Maar in Amsterdam, vooral in Zuidoost, waar ik woon, kleden mensen zich wel uitbundiger, modieuzer dan in Maastricht, waar ik vandaan kom. Ik weet dat Limburg bekendstaat als bourgondisch.

>Tamara GRONINGEN

Overbelast

maar ik vind de mensen daar heel kuis, heel netjes gekleed. Minstens één keer per jaar ga ik naar Dubai. De mentaliteit is daar zo anders dan in Nederland. De pracht en de praal die je daar ziet... De mensen, de vrouwen vooral, gaan de straat pas op als ze hun haar hebben gedaan, hun nagels, ze trekken hun beste kleding aan, en dan gaan ze winkelen. Dat vind ik puur genieten." "Ik ben islamitisch, ik heb principes en leef volgens bepaalde regels die ik met mijn opvoeding heb meegekregen. De islam moedigt gelovigen aan om te genieten van het leven. Als andere moslims daar anders over denken, vind ik dat prima. Maar ik vul mijn islam op mijn manier in. Hoe anderen dat doen, moe-

ten zij weten. We hebben net de ramadan, de vastenmaand, achter de rug. Ook daar geniet ik van. Je hebt er ook die de hele dag klagen dat ze zich slap voelen en honger hebben. Ik heb daar niks mee. Ik laat me niet leiden door mijn honger; ik ben baas over mijn eigen lichaam. Vasten geeft een gevoel van verbintenis, vooral met andere moslims. Het verschil tussen arm en rijk valt weg, omdat we allemaal honger hebben, arm en rijk. Oké, na zonsondergang is mijn tafel gedekt, maar de nacht voor het Suikerfeest worden alle moslims geacht vijf procent van hun inkomen aan de armen te schenken." TEKST EN FOTO: PETER BREEDVELD

m:y

Ach ja, de VU. Die kolos van grijs beton in Buitenveldert, waar geen fietsen voor de deur mogen worden geparkeerd, want dat staat lelijk. Je zult er maar werken, zeg. Het collegejaar is weer net begonnen en er schijnen meer eerstejaars dan ooit te zijn, hoewel ik dat nog nergens officieel bevestigd heb gezien. Misschien voelt het alleen maar zo. In juli en augustus is er namelijk geen kip te bekennen op de VU, op een handjevol nerds na die echt geen afstand kunnen doen van hun naslagwerken/onderzoekslabs/proefdieren. De gangen zijn uitgestorven, de bibliotheek is open van twee tot vijf over twee en je hebt alle liften voor jezelf, heerlijk. Misschien dat daardoor iedereen zich elk jaar weer het leplazarus schrikt als zich in september weer studenten aandienen. En zo veel! Komt door de economische crisis, zegt men. Onzin natuurlijk. Kijk, ik wil best geloven dat er een verband is tussen de stand van de economie en de lengte van vrouwenrokken. Maar dat er meer mensen gaan studeren als de arbeidsmarkt er slecht voor staat? "Ja, de kans is klein dat ik nu direct achter de kassa kan gaan zitten bij Dirk van den Broek, dus ga ik eerst maar mediterrane archeologie studeren." Lijkt me geen logische tussenstap. Waarmee ik overigens niet wil suggereren dat mediterrane archeologie studeren slechts opleidt tot het caissièreschap bij Dirk van den Broek. Nee zeg, het idee. Maar om weer even op de kern van de zaak terug te komen de VU is vol. Erg vol. Zij barst bijkans uit haar voegen. Weinig mensen weten dat dat ook de ware reden is waarom Tariq Ramadan hier niet wordt aangenomen er is geen plaats voor hem. Vooral in de liften begint het een beetje eng te worden. Mensen stapelen zich sardientjesgewijs op en negeren het waarschuwingslichtje 'Overbelast'. Collegezalen puilen uit. Ik heb gehoord dat ze zelfs bij kunstgeschiedenis niet weten wat ze met die enorme groepen studenten aan moeten. Dat vat de ernst van het probleem wel samen, dunkt mij. Hoe nu verder? Ik zie twee opties: A. In paniek rondjes gaan rennen over de campus. B. Wachten tot het over gaat. Hoewel A zeker verleidelijk is, stem ik nu toch voor optie B. De geschiedenis heeft namelijk uitgewezen dat tegen Kerstmis de helft van de ingeschreven eerstejaars er over het algemeen al de brui aan heeft gegeven. Dus dan zijn we weer lekker onder elkaar. Tot volgend jaar september, natuurlijk.

Daphne Lentjes is archeoloog en werkt aan haar promotieonderzoek

n

s

il N n

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen