Ad Valvas 2009-2010 - pagina 298

i6 ad rem

ad valvas 18 februari 2010

>Koning

>Griff

>Het tegeltje van Michel

'Strijdend ten onder'

Michel Schölte 23, researchmaster sociology "Wellicht is dit een tegeltje onwaardig, maar dit is het motto dat ik voor mezelf hanteer als ik het moeilijk heb of tegenslagen ondervind. Ooit heb ik dit motto afgesproken met een vriend van mij die ik al van jongs af aan ken. Ik pas het in verschillende situaties toe. Als een van ons bijvoorbeeld een relatieprobleem heeft, sms'en we het woord 'strijden' naar elkaar, als steun. Dit m o n o moet luchtig opgevat worden. De betekenis ervan is heel dubbel. De strijd op zichzelf is belangrijk, omdat het staat voor

>Tamara

'•"Tttil I ' ^ ^

Ziek

hard werken, niet zeuren, gewoon doen.^Maar terwijl je zegt datje ten onder gaat, besluit je tevens voor honderd procent ervoor te gaan. Hier is sprake van een soort underdogpositie omdat je ervan uitgaat datje al verloren hebt en dus niets meer hoog te houden hebt. Je bent bij wijze van spreken toch al verloren. Het heeft iets warms, maar tegelijkertijd ook iets humoristisch. Warm, omdat je samen aan het strijden bent. Humoristisch, vanwege de zelfoverschatting. Het relativeert alles. Het is allemaal één grote grap - j e hoeft er niet al te gewichtig over te doen. Uit de angst om te falen of niet te voldoen aan bepaalde verwachtingen spreekt ook een soort arrogantie. Alsofje veel te verliezen hebt. Ik denk dan bij mezelf: man, je hebt helemaal niets! Zulke

situaties gebruik ik het meest; je stelt je dan kwetsbaar op om iets te bereiken. Hoe ingewikkeld iets ook lijkt, als je de humor ervan in kunt zien, kun je er altijd wel weer om lachen. Ik denk dan- gast, waar maak je je druk om? Uiteindelijk zijn we allemaal twijfelende, onzekere mensen, die braken als ze ziek zijn."

TEKST EN FOTO: ZAHRA ASTITOU Zahra Astitou is student reporter Wil je ook meewerken'' Ga naar advalvas vu nl > meeschryven"?

Het is ongeveer eenjaar geleden dat ik in mijn bed lag en de slaap niet kon vatten. Net onder mijn borstbeen drukte er iets onbestemds. Een vagere klachtomschrijving kun je niet bedenken en menig arts zou bij het horen van dit verhaal zuchtend de pen op het bureau gooien Maar door dat rare gevoel kon ik geen lekkere slaaphouding vinden en was om twaalf uur 's nachts nog wakker. Ik kreeg het opeens ook wel erg koud en besloot onder de warme douche te stappen. Binnen een minuut was ik misselijk Strontmisselijk. (Beetje rare term, maar zoals later zal blijken, zeer toepasselijk.) Ik had in jaren niet overgegeven, maar merkte al snel dat dat onvermijdelijk was Na vier zeer pijnlijke onproductieve maagkrampen die me tot wan hoop dreven, kwam gelukkig mijn maaginhoud met krachtige golven naar buiten zetten. Projectielbraken, was ik nog in staat te diagnosticeren. Binnen een minuut was mijn maag leeg en besloot ik weer naar bed te gaan. De naïviteit... Niet veel later zat ik op de wc en vochten mijn maag en darmen om voorrang. Op dat moment had ik helaas niet het vermogen om de ingenieuze jfysiologie van de omgekeerde peristaltiek te bewonderen, maar één ding stond vast mijn ingewanden moesten snel een keuze maken welk gedeelte zich eerst ging ontledigen, anders zou er geheid in het midden een ruptuur ontstaan. Toen om vier uur 's nachts de twintigste lading gal zich met geweld een weg naar boven zocht en ik tegelijkertijd dubbelklapte omdat mijn gehele dikke darm een saluut uitbracht voor een wonderbaarlijke hoeveelheid diarree, was ik ervan overtuigd dat ik dit niet zou overleven. Compleet gedehydreerd kroop ik een halfuur later mijn bed in en viel wonder boven wonder na ruim vier uur spoken in slaap. Nu het jaarlijkse Noro-virusseizoen weer is aangebroken, probeer ik - uit ervaring wijzer geworden - elk lichamelijk contact met mijn patiënten te vermijden. Mevrouw Hoogland is opgenomen met diarree en knikt begrijpend na mijn uitleg waarom ik geen handen schud. Aan het einde van ons gesprek wenkt ze me. Ik buig over het bed heen, in de veronderstelling dat ze me iets in vertrouwen in het oor wil fluisteren. Ze slaat haar armen om mijn nek. "Dankjewel, je bent een lieve meid." Die avond lig ik met een onbestemd gevoel in bed... Maar goed, ik zal u de details besparen.

Ludi Koning is zevendejaars geneeskunde Tweewekelijks schrijft zij een column over haar coschappen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen