Ad Valvas 2009-2010 - pagina 194

I

i6 ad rem

ad valvas 17 december 2005

>Griff

jjjH^H

^^^^^^^^^1^1( r ^^P^^ ]

Wi

^ ^ ^ K < ^ ^^^^^^^^^^^^^^g.

^ / éjf

^H^^^^^^^^^^^^^l

IL

Hl^sV ^V^^IP^v

\dat(/t

"^s"^oet'ZjLJ ^^^^^

r^(4 J^^^^^^

^^

^^ ,X^

^H. r ^"^ ^ V

w ^^ui^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^L. '.XHI

^^V

IS 3^1H ^H ^H ^H ^"T­

fm m ^~m1 3H

^^^^^^I^^MtfV

^^^ J ^^^/^^'kL

>Lentjes

z\»^M

i'\ ly m m

a V­

^

­

_ \

^

trndi'

>Het tegeltje van Emel Chipolata

'Je u^eet maar nooit'

Emel Gün 22, bachelor geschiedenis "Ik heb niet echt een motto, daarom vind ik je iveet maar nooit wel goed bij me passen. Het spreekt me aan omdat je kunt denken dat iets negatiefis, maar je moet tegelijkertijd besef­ fen dat het altijd nog een positieve wending kan krijgen. Ik heb dat vaak meegemaakt in mijn leven. Dat ik heel negatief naar iets keek en er uiteindelijk iets goeds uit kwam. Elk voordeel heeft zijn nadeel, maar dan het omgekeerde.

>Tamara

De gedachte dat iets nooit vaststaat, vind ik bijzonder. Je kunt wel veronderstellen dat iets definitiefis, maar daar kun je nooit helemaal zeker van zijn. Dit heeft ergens ook wel met religie te maken. Als ik down ben en niet lekker in mijn vel zit, houd ik me aan deze gedachte vast. Je kunt de hele tijd wel negatief gaan zitten denken, maar je kunt ook ervan uitgaan dat het goed komt. Ik heb dit dikwijls ervaren met tentamens bijvoorbeeld. Dat ik dan het gevoel heb dat ik iets heel slecht heb gemaakt omdat ik er niet goed voor heb geleerd. En als ik achteraf toch een voldoende krijg, word ik me bewust van het feit datje dus nooit weet hoe een situatie kan veranderen.

Dit merkte ik ook bij het soUicitatiege­ sprek dat ik had voor mijn huidige baan. Dat was in november vorig jaar. Daarna werd ik gebeld en er werd mij verteld dat ze te veel sollicitanten hadden en ze er niet voor hadden gekozen met mij verder te gaan. In april werd ik weer door ze gebeld met de mededeling dat ze mij toch wilden aannemen. Op dat moment had ik écht een baantje nodig, dus dat kwam heel goed uit. Je weet nooit wanneer het keer­ punt van een gebeurtenis komt." TEKST EN FOTO: ZAHRA ASTITOU Zahra Astitou is student­reporter. Wil je ook mee­ werken' Ga naar advalvas.vu nl > meeschrijven'

Gisteravond zat ik eens lekker voor de televisie te bladeren in de kersteditie van de Allerhande Moet kunnen, al zappend tussen RTL boulevrid en 'W'AXSCGrace eens uitgebreid het Albert He'jn recept voor chipolatapudding doornemen. Dat soort dingen mag ik graag doen na een dag hard werken. Maar enfin. Nu is de Allerhande natuurlijk een heerlijk knus blaadje vol handige tips ('Geen zin in afwas'' Gebruik dan plastic servies.') Maar ik zie het ook als een soort dwarsdoorsnede van de Neder ' landse huiskamer. Ga maar na als Allerhande zegt dat de worteltjes deze maand in het sei­ zoen zijn en er een paar recepten bij geeft, rent half Nederland meteen de Albert Heijn binnen om een bos aan te schaffen. Met de kant­en­ klare dressing uit het koelvak. vers! En over anderhalve maand nog steeds vers! Je zult zien . datje komende kerst bij de obligate dinertjes bij je ouders, je schoonouders, je buren en je oma ook struikelt over de chipolatapuddingen Niemand zou ooit uit zichzelf op het idee zijn , gekomen om het kerstdiner af te sluiten met een klomp hard geworden slagroom met aan mootjes gehakte rozijnen en glacékersen erin, maar ja, als de Allerhande het zegt... , Wat me dit jaar trouwens het meest opvalt aan de kerst­Allerhande, en dus ongetwijfeld ook aan de nog te beleven kerstdiners, is datje tegenwoordig zo veel kant­en­klaar kunt kopen ^ Je hoeft helemaal niks te koken, gewoon een ' zak soep aanschaffen, een ovenvast bakje met een stuk vlees erin, beetje water bij de instant aardappelpuree, Mona­pudding omkeren op een bord en klaar. Als je er maar genoeg alcohol • bij drinkt, merkt niemand het. Maar dat geldt eigenlijk voor alles. Ach ja. Kerstmis. Gelukkig duurt het maar één dag. Ja, in Nederland heb je twee kerstdagen, maar ik ben nooit in Nederland met kerst, dus dat scheelt weer. Eén dag met de tandjes op elkaar dus, want kerst is op zich best leuk, maar je moet altijd zo veel. Je netjes aankleden. Gezel­ lig doen. Voor de tienmiljoenste keer aan je oma uitleggen wat voor werkje doet. Koken. O nee, dat laatste hoeft dus inmiddels niet meer. Als het aan mij ligt, wordt het dit jaar een moetloze kerst. Uitslapen tot twaalf uur. Pyjama aanhou­ den. Bami in de magnetron zetten. Chipolata­ pudding in de vuilnisbak flikkeren. En daarna lekker met de hele familie Modem Warfare z spelen. Want saamhorigheid, daar draait het allemaal om.

Daphne Lentjes is archeoloog en werkt aan haar promotieonderzoek.

I

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen