Ad Valvas 2009-2010 - pagina 474

l 6 AD REM

ad valvas 17 juni 2010

>Koning

>Griff

**^

>Roos draait mee (13) Studiekeuze moeilijk? Beroepskeuze al helemaal f Student-reporter Roos van Rijswijk heeft nog geen idee wat ze wil. Deze week loopt ze mee met een recruiter. Twintig minuten lang vink ik op een computer keuzes aan met teksten als: 'ik repareer graag een automobiel' en 'ik hecht veel waarde aan vriendschappen'. Ik doe de Talentcheck: een speciaal voor Talentree - een bemiddelingsbureau voor de student die opzoek is naar een goede bijbaan St bijpassende carrière - ontwikkelde persoonlijkheidstest. Uiteindelijk rolt er een grafiek uit de printer. Roos in een notendop: creatief, flexibel, overtuigend, emotioneel ongecontroleerd en met een groot risico op veelvuldig concentratieverlies. Dat blijkt heel normaal te zijn, aldus recruiter Wouter Smeets, (24, studeerde international business and languages) aanvankelijk ook emotioneel ongecontroleerd. "Maar dat is nu verbeterd." Hij helpt wekelijks studenten zoeken naar een zinvoUe bijbaan en wijst ze daarbij, net als hij dat nu bij mij doet, op sympathieke wijze op hun plus- en minpunten. "Sommige mensen zijn er niet zo blij mee. Maar dat is dus ook een verbeterpuntje omgaan met kritiek." "Ik ga ook bij bedrijven langs, om met ze te bespreken wat voor iemand ze zoeken en nu ben ik een tak aan het opzetten die studenten gaat helpen aan stages in het buitenland." Smeets werkt soms vijftig uur per week. Hij barst bijna uit elkaar van de ambitie. "Vroeger dacht ik altijd als ik 24 ben heb ik een Ferrari en een Porsche. Mijn doel is nog steeds om rijk te worden. Binnen nu en tien jaar heb ik een eigen recruitment office in het buitenland. Maar daarvoor moet ik nog veel leren." Heel emotioneel van mij, maar ik wil wel weten of Smeets het niet ook belangrijk vindt om zijn werk behalve winstgevend ook plezierig te vinden. "Natuurlijk, je moet gewoon hard werken en dat vind ik leuk. Stilzitten is niets voor mij. Zelfs niet als ik heel rijk ben."

>Tamara TSItRASjE riKKEN

Wat een mazzel: iets heel leuk vinden en er ook nog rijk mee kunnen worden. Dit klinkt voor iemand met een studierichting waarvan iedereen zegt "o, kan je daar wel wat mee worden?" haast onwerkelijk. Is er dan echt geen minpuntje aan deze baan te vinden? Na enig aandringen komt het naar boven "Elke maandagmiddag poetsen we met z'n allen het kantoor. Ik heb echt een verschrikkelijke hekel aan dweilen." Geen ramp: ik vermoed dat Smeets met al zijn ambitie ooit in de positie verkeert dat hij nooit meer een dweil aan zou hoeven raken. 4* misschien heel rijl< worden - soms een werkweek van 50 uur

Wil Roos wel controle over haar emoties?

Mevrouw Pong Mevrouw Pong is opgenomen om uit te zoeken waar haar bloedarmoede vandaan komt. De oorzaak ligt waarschijnlijk in het feit dat haar beenmerg niet zo goed meer functioneert en daar doe je niet veel meer aan op haar 95jarige leeftijd. Ondertussen is dankzij mijn ijverige poging de nieuwe coassistent kennis bij te brengen (en een beetje te imponeren), ook bekend geworden dat ze botontkalking, borstkanker en een hoge bloeddruk heeft (in wdllekeurige volgorde van ernst). De vraag is of al die ijverigheid in het belang van mevrouw Pong is geweest. Of zijn dat mijn zenuwen voor het feit dat ik het 'slechtnieuwsgesprek' moet gaan voeren met mevrouw Pong en haar familie en dat ik heel goed besef dat dit voor het eerst geen rollenspel 'medische communicatie' is? De communicatietips staan me nog helder voor de geest en ik probeer me er zo goed mogelijk aan te houden "Mevrouw Pong, u bent hier opgenomen vanwege bloedarmoede en we hebben een heleboel tests gedaan. U weet inmiddels ook dat u botontkalking en een hoge bloeddruk heeft. Dat zal ik allemaal met u bespreken, maar ik wil beginnen met de uitslag van het borstonderzoek, want daar hebben we het nog niet over gehad. Die uitslag is niet goed, want daaruit blijkt dat u borstkanker heeft." Dit was het punt waarop tijdens medische communicatie de simulatiepatient willekeurig in huilen uitbarstte, de dokter begon uit te schelden of een lachstuip kreeg. Mevrouw Pong schudt haar hoofd. "Dat is wel schrikken." Haar zus pakt haar hand- "Ach meis' toch..." Mijn brein draait overuren Was de introductie te lang? Snappen ze wat ik gezegd heb? Moet ik iets toevoegen als- "Ach, het lijkt erg, maar op uw leeftijd is de kans groot dat u aan iets anders sterft." Nee, totaal ongepast. Wat als ik vragen krijg die ik niet kan beantwoorden? Had mijn supervisor dit gesprek niet beter kunnen doen' Waarom is ze er niet bij voor eventuele vragen' Is er geen speciaal borstkankertraject in dit ziekenhuis? Rustig blijven, meelevende blik vasthouden... Dan komen de vragen waarvan ik op de helft het antwoord niet weet. Gelukkig lukt het me op vakkundige wijze iets zinnigs te zeggen. Twee weken na het ontslag van mevrouw Pong komt de afdelings-co naar me toe "Heb je het al gehoord? Mevrouw is weer opgenomen. Met een ernstige hersenbloeding." Nee... Ik geloof toch niet dat het in het belang van mevrouw Pong is geweest... Ludi Koning is zevendejaars geneeskunde Tweewekelijks schrijft zij een column over haar coschappen

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen