Ad Valvas 2009-2010 - pagina 114

12 ad rem

ad valvas 5 november 2009

>Koning

>Griff

>Het tegeltje van Christine Chocola

'Never Lose Hojpe'

rm Christine Overmeer 21, bachelor Engels "Hoop is voor mij heel belangrijk. Ik weet dat alles een reden heeft. Dat geeft mij rust. Wanneer ik tegenslagen krijg, zeg ik tegen mezelf. 'Kop op, het maakt niet uit. Er komen betere tijden.' Dat alles in Gods handen is, is mijn excuus. Ik ben katholiek opgevoed, maar niet orthodox. Vooral van mijn moeder heb ik meegekregen dat ik nooit de hoop moet verliezen. Zij gaat niet vaak naar de kerk, maar gelooft wel sterk in God. Op dit moment ben ik erg moe. Ik heb het een beetje zwaar met werken en studeren, maar hoop geeft mij energie. Hoop en geloof dat

>Tamara rlUdJiAVOIN^^^

de dingen in positieve zin zullen veranderen, houden me overeind. Heel vroeg merkte ik al dat hoop voor mij werkt. Op de basisschool dacht ik dat ik het niet zou redden. Ik zocht toen mijn toevlucht tot God en bad veel. Het wierp uiteindelijk zijn vruchten a£ En dat voelde als een wonder. Alles leek eerst in mijn nadeel, maar door hoop en hard werken heb ik het toch gehaald. Mijn ouders en broertje wonen op Curasao, waar ik vandaan kom. Ik ben in Nederland voor mijn studie. Het eerste wat me hier opviel, was de manier van omgaan met elkaar. Nederlanders zijn directer dan Antillianen. Ik heb er veel van geleerd' je draait niet meer om de

dingen heen. De directe omgang met mensen heeft mij sterker gemaakt en dat had ik nodig. Voordat ik naar Nederland kwam, vroeg ik kracht aan God opdat ik me snel zou kunnen aanpassen aan deze nieuwe cultuur. Door het geloof dat God mij op dat moment had gehoord, kwam ik vol goede moed naar Nederland. Mijn oma en moeder zeggen altijd. La esperanza es lo ultimo que se pierde hoop is het laatste dat men mag verliezen."

TEKST EN FOTO: ZAHRA ASTITOU Zahra Astitou is student-reporter Wil je ook meewerken'? Ga naar advalvas vu nl en klik op meeschrijven''

David, de psychiatrisch verpleegkundige van de leverziekten, heeft me uitgenodigd om vooral nog eens mee te lopen. Dat laat ik me uiteraard geen twee keer zeggen. Hoewel er vele redenen kunnen zijn waarom iemand een nieuwe lever nodig heeft, ziet David vooral patiënten die hun lever letterlijk stukgedronken hebben. Dat is niet verbazingwekkend als je weet dat deze mensen minstens een halfjaar geen druppel alcohol gedronken mogen hebben, voor ze überhaupt op de wachtlijst worden geplaatst. Meneer Edwards vertelt ons dat het heel erg goed met hem gaat. David knikt' "En heeft u nog alcohol in huis staan?" Meneer Edwards kijkt beschaamd naar de grond "Jawel, voor als er visite is. Ik heb het trouwens niet zelf gekocht, mijn beste vriend heeft het me gegeven." David laat niets van zijn verbijstering over die 'beste vriend' merken "Weet uw beste vriend dat u geen alcohol mag drinken?" De patient antwoordt hoopvol' "Jazeker, maar hij drinkt zelf geen alcohol, dus toen heeft hij die fles maar aan mij gegeven." Het blijft even stil. "Dus uw beste vriend die geen alcohol lust, gaat naar de winkel, koopt een fles alcohol en geeft die aan zijn beste vriend, van wie hij weet dat die geen alcohol mag drinken wegens een ernstige leverziekte?" vraagt David. "Tja, dat is misschien wel raar..." Meneer Edwards bestudeert ondertussen driftig zijn duimnagels. "Ik geef altijd dit voorbeeld", vervolgt David "Mijn vrouw is op dieet en ik krijg op mijn werk een doos chocolaatjes van een tevreden patient Die neem ik mee naar huis, laat ik aan haar zien en ik vertel haar dat ik ze in de koelkast leg. Ze blijft er gelukkig netjes van af, maar was dat een slimme actie van mij?" Meneer Edwards lijkt het te snappen "Nee, dat is niet zo aardig." "Wat gaat u met die fles doen?" vraagt David. "Die gooi ik meteen weg als ik thuiskom." Meneer Edwards wordt voorlopig nog niet op de wachtlijst geplaatst. Moeten patiënten dan maar liegen? Ook dat is niet verstandig, diezelfde week nog wordt een jonge patient gebeld dat er een lever voor hem beschikbaar is. Als de transplantatiecoördinator hem aan de lijn krijgt, blijkt hij stomdronken in de kroeg te zitten. De man wordt voorgoed van de wachtlijst gehaald en zal vanwege zijn ernstige leverbeschadiging niet lang meer te leven hebben. Dan blijkt maar weer eens letterlijk, eerlijk duurt het langst.

Ludi Koning is zevendejaars geneeskunde Tweewekelijks schrijft zij een column over haar coschappen

V

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen