Ad Valvas 2009-2010 - pagina 374

12 ad rem

ad valvas 15 april 2010

>Lentjes

>Griff Mt cU

>Roos draait mee (6) Studiekeuze moeilijk? Beroepskeuze al helemaal? Student-reporter Roos van Rijswijk heeft nog geen idee wat ze wil. Deze week loopt ze mee met een onderzoeker filantropie. Christine Carabain checkt haar e-mail; "O balen, die komt ook niet!" Om één uur begint er een congres dat socioloog Carabain organiseerde in samenwerking met Forum, het instituut voor multiculturele vraagstukken. Onder anderen Carabain zelf en HaUeh Ghorashi, bijzonder hoogleraar management van diversiteit en integratie aan de VU, zullen er spreken over 'diversiteit in de filantropische sector'. Maar voor het zover is, moet er nog wat werk verzet worden. De afmelding van zojuist betrof een journalist van een vakblad. "Nu moet ik zelf een stukje schrijven. Wel handig, nu bepaal ik zelf wat erin komt." Carabain neemt haar presentatie nog eens door, drinkt een liter koffie, checkt haar kapsel en is er klaar voor een uur voor aanvang wandelen we naar de congreszaal: ik op gympjes, zij op knalrode killer heels. "Goeie schoenen hè?" zegt Carabain, "daar sta ik net wat lekkerder mee voor een zaal." "Ik deed onderzoek naar het geefgedrag

>Tamara

van migranten. Nu heb ik onderzocht hoe niet-westerse allochtonen in goededoelenorganisaties zijn vertegenwoordigd." De zaal vult zich met witte mannen in pakken, zij zijn van Forum. Iemand roept "Bert uit het discussiepanel heeft afgezegd!" Een ander roept- "Kunnen we niet ergens anders een natuur- en milieutype vandaan halen dan?" Weer een ander roept. "De powerpoint werkt niet!" Na de lunch druppelt er opeens best veel publiek binnen. Terwijl Carabain met iedereen tegelijk een gesprek aanknoopt en ondertussen de zaalopsteUing regelt, probeer ik een schutkleur aan te nemen. Want wat zeg je tegen iemand die zich voorstelt als: "Hoi, ik ben directeur van een Heel Belangrijk Fonds, wat ben jij?" En hoe slagen mensen er toch in om binnen twee seconden na binnenkomst, stropdas op scherp, al heel ontspannen te staan netwerken? Mijn gympjes beginnen steeds meer uit de toon te vallen. Het verschil tussen mij en Christine behelst natuurlijk meer dan ons schoeisel: sta ik nu wat knuUig in een hoekje aan mijn koffie te lurken, weet zij alles over haar vakgebied te vertellen en de gasten te enthousiasmeren voor haar onderzoek. Een congres organiseren hjkt me wel wat. Maar wat zal ik in vredesnaam eens gaan onderzoeken en hoe leer ik lopen op Mier heels?

"H kennisoverdracht met een borrel na - ook na je studie nog powerpointstress

Yfke

Zonder knalrode ki7/er heels is het lastig netwerken voor Roos

Vorige week was ik op het vliegveld Malpensa in Milaan. Als ik daar ben, moet ik altijd denken aan Yfke Sturm, die fotomodel is en in die hoedanigheid de hele wereld rondvliegt. In een interview heb ik Yfke een keer horen zeggen "Noem mij een vliegveld in een willekeurige grote modestad en ik heb het gevoel alsof ik het ingericht heb." Nu kan ik niet voor alle grote modesteden spreken, maar in het geval van Malpensa vind ik dat Yfke dan wel wat beter haar best had mogen doen. Het vliegveld van Milaan is een chaos. Nu zou het lekker gemakkelijk zijn om te zeggen dat alle luchthavens in Italië chaos zijn, maar dat is niet waar. Rome Fiumicino vind ik bijvoorbeeld fijn compact. Napels, Bari, Peschara, Brindisi en Rome Ciampino zijn allemaal net zo overzichtelijk als Eindhoven Zelfs met de andere twee vliegvelden in Milaan (Linate en Orio al Serio) is niets mis. Voor vliegvelden gelden toch andere regels, zat ik laatst te overpeinzen tijdens het wachten bij de gate Vliegvelden hebben niet zozeer te maken met het land waarin ze liggen, als wel met andere vliegvelden. Toiletten en cafés zitten altijd op dezelfde plek. Er is geen vliegveld waar ze je niet tot vervelens toe parfum en drank door de strot proberen te duwen. En er staan altijd dezelfde tekeningetjes op de wegwijsborden. Daarom kun je als je op een luchthaven komt waar je nog nooit eerder geweest bent, toch het idee krijgen datje het daar al kent - of, zoals Yfke, het zelf ingericht hebt. Nee, dan Malpensa. Daar kan de inrichting nooit door een menselijk brein bedacht zijn. Om te beginnen heeft dit vliegveld twee terminals - wat niet veel is, maar in Malpensa liggen ze vijf kilometer uit elkaar. Vervoer van de ene terminal naar de andere gebeurt met bussen En dat zijn heel speciale bussen, namelijk de allerlangzaamste die je ooit gezien hebt. Voor de veiligheidscontrole hebben ze minstens honderd poortjes, maar daarvan gaan er altijd maar twee open, zodat je bij terminal i aan kunt sluiten in de rij voor terminal 2. Wegwijsbordjes zijn er nauwelijks, de gates staan verdekt opgesteld zodat alleen de mensen die écht naar huis willen, mee mogen. Vlak voordat ik instapte, zag ik nog een bordje waarop stond dat Malpensa binnenkort wordt heringericht. Onduidelijk is wde dat gaat doen, maar ik houd mijn hart vast.

Daphne Lentjes is archeoloog en werkt aan haar promotieonderzoek.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen