Ad Valvas 2009-2010 - pagina 326

12 ad rem

ad valvas ii maart 2010

>Griff

>Lentjes

>Wat zullen we worden? Student-reporter Roos van Rijswijk verkent de arbeidsmarkt. Deze Mreek loopt ze mee met een antiquaar. Als arme student koop ik mijn studieliteratuur graag tweedehands. Dat kan natuurlijk ook online, maar om nog eens wat anders van Amsterdam te zien dan het uiterst pittoreske uitzicht op de VU-campus, maak ik graag een tocht langs allerhande boekhandels. Deze zaken variëren in uiterlijk van 'baardige man te midden van stapels stoffige boeken, verlicht door enkele schemerlamp' tot 'is dat een kassa of een ufo ?' Het pas gerenoveerde Joot (Just Out Of Time) valt duidelijk in de tweede categorie. Heerlijk om een dagje te bladeren, maar hoe bevalt een werkdag tussen de kaften? Simon de Jong, mede-eigenaar, verwelkomt me van achter een grote stapel kunstboeken. Ik heb net de groep chique Belgen gemist, die deze stapel onder een spervuur van specialistische vragen inkocht. "Het is vandaag kunstdag", zegt de Jong. "Gisteren stond iedereen literatuur te lezen." Het scala aan boeken is breed, merk ik als ik in zijn plaats de boekenkasten probeer te labelen. Wat is in godsnaam geometrische kunst? Terwijl ik mijn weg zoek tussen dadaïstische uitingen en dichtwerkjes uit 1742, druppelen er zo nu en dan wat klanten binnen. Veel mannen met wild grijs haar of deftige hoeden op. Een van de heren bladert in een kunstboek. Simon ziet zijn kans schoon en laat de internetbestellingen even zitten "U hebt een

mooie smaak." "En een dure", antwoordt de klant, terwijl hij getergd naar de prijs van honderden euro's in de kaft staart. Er komen veel verzamelaars in de winkel, legt Simon uit. "Boekenschuimers", die alles van een bepaalde schrijver of kunstenaar willen hebben. Maar hij verkoopt niet alleen zeldzame werken van excentriekelingen plezierlezers weten Joot te vinden voor goedkope tweedehands boeken. Het inkopen van boeken door Simon en zijn compagnon (Stefan de Ruiter, niet aanwezig) gebeurt door het hele land, van particulieren en instellingen.

vind ik zeer verrijkend." Inderdaad Simon, die ooit cultuur, organisatie en management studeerde aan de VU, kan over bijna al zijn dertigduizend boeken iets inhoudelijks zeggen. Bewonderenswaardig. Hoe heeft deze man, die toch echt niet heel oud is, dit voor elkaar gekregen? Het is ook wat ontmoedigend Simons vak lijkt me prachtig, maar ik vermoed dat ik er pas klaar voor ben tegen de tijd dat mijn haar grijs en wild is. Ik vraag me af of ik mijn studie zo lang kan rekken.

"Ik geniet van alle kennis waarmee ik me omring. Uit de boeken op de plank, maar ook de gesprekken met mensen die hier komen

'4' veel mooie boeken - die allemaal op volgorde gezet moeten worden

Simon de Jong weet wél wat geometrische kunst is

>Tamara NU NOft MIJN ßLOft, FAceßoovc, ^i^ves eN Tw»rre(2. UNKÊM NAAK.

MiAN v / i e - 0 - w i e . o

eN DAN KAN teP6RE€N MWN Re»lBN 6N zeiteN OP Her »Nrep.NeT vou^rCN. o

S+^lTj

iv:. Wiu 6rßAA6r AARDlO: (ieVONPeN WORDEN, o O

e>

Boormoeder Het projectbureau Noord/Zuidlijn zoekt nog een Tunnelpatin. Dat is Duits, want de meeste Noord/Zuidlijn-boorders zijn Duits. Duitsers hebben verstand van tunnels boren, zoals Nederlanders verstand hebben van dijken bouwen. Dat is historisch zo gegroeid, dus wat doe je eraan? Tunnelpatin betekent zoiets als boormoeder. De boormoeder heeft als taak om regelmatig langs te komen in de boortunnel met Kaffee und Kuchen, want daar hebben die Duitsers daar beneden wel oren naar. Vandaag, 11 maart 2010, begint het boren van de metrotunnel onder de Amsterdamse binnenstad. Er zijn twee boormachines, die worden ingezegend en ook een naam krijgen. Het spant nog tussen Amstellina, Ziona, De Gravin, Noortje en Treesje. Zelf vind ik Bertha, Stien of Margreet veel betere namen voor een boor. Maar je zult weer zien dat ik dat niet mag beslissen, de basisschoolkinderen in Amsterdam-Noord en -Centrum gaan erover. Vorige week was ik met mijn Italiaan op bezoek in het informatiecentrum van de Noord/Zuidlijn, waar alle bovenstaande informatie dan ook vandaan komt. Bijna niemand weet dat je rondleidingen kunt krijgen bij dat informatiecentrum. Sterker nog, de medewerkers van het informatiecentrum weten het zelf ook niet. Want toen ik ze belde om te reserveren, waren ze erg benieuwd waar ik dat had gelezen Toen ik zei dat het op hun website staat, zei de mevrouw aan de telefoon "Maar welke website is dat dan?" Zo'n organisatie vertrouw je wellicht liever geen uberriskant (Duits, hè) miljoenenproject toe, maar gelukkig hebben de mensen die over het boren gaan meer kennis van zaken. Die indruk kreeg ik althans tijdens de rondleiding, dus wat dat betreft was een en ander pr-technisch gezien toch nog geslaagd. Sinds ik in het 'uitkijkpunt' op het Rokin heb gezien hoe de grond daar tijdelijk wordt bevroren zodat de muren van het station niet gaan lekken, heb ik nieuw vertrouwen in de civiele techniek. En dat is mooi. Want nu ik weer in mijn kamer op de VU zit, zwaait er de hele tijd een enorme hijskraan langs mijn raam. Er moet daar, geloof ik, een nieuw gebouw voor de rechtenfaculteit komen. Er zit een horizontale boom op die kraan die lang genoeg is om op een hele verdieping de ruiten in te slaan. Als het hard waait, zwiept hij vervaarlijk op en neer. In het midden zit een mannetje in een hokje de krant te lezen En de hijskraanmoeder is nergens te bekennen Dat is vragen om problemen, natuurlijk.

Daphne Lentjes is archeoloog en werkt aan haar promotieonderzoek.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen