Ad Valvas 2009-2010 - pagina 239

heldenverhaal 9

ad valvas 28 januari 2010

Studente Aroosa Khan:

Mijn ouders moeten snappen dat ik goed bezig ben Aroosa Khan geniet volop van haar zelfstandige leven. In Pakistan zou ze nu kinderen hebben gehad en huisvrouw zijn geweest. Wat doet ze hier? TEKST: ANITA M U S S C H E FOTO: PETER SIVIITH

"Mijn ouders hadden verwacht dat ik na de middelbare school zou trouwen, maar ik heb hbo-pharmakunde gedaan en studeer nu gezondheidswetenschappen. Er is geen ruzie over geweest, wel spanning. Ik ben bijna 26 en nog steeds niet getrouwd. Mijn ouders maken zich daar zorgen over, zeker. Ze worden er door de omgeving op aangesproken, ikzelf ook. Maar ik kan tegen hen zeggen: ik ben heel gelukkig, ik vind het heerlijk dat ik zo'n zelfstandige vrouw geworden ben. Ik heb mijn eigen weg gekozen. Ik balanceer tussen het leven waarvan mijn ouders hebben geleerd dat het goed voor me is en het leven dat ik heb. Ik probeer mijn keuzes uit te leggen, want ik wü dat ze snappen dat ik goed bezig ben."

Opwindend grote stad "We kwamen uit een traditioneel dorp in midden Pakistan. Er was geen tv, het hele dorp deelde één telefoon. Veel mannen uit die regio gingen werken in het buitenland. Mijn vader vertrok in 1991 en kwam uiteindelijk terecht in Nederland. Ik was acht toen hij vertrok, we zagen hem maar eens in de twee jaar. In 1994 vroeg mijn vader gezinshereniging aan, dat duurde ruim twee jaar. Ik vond het erg spannend. Als kind kijkje uit naar zo'n verandering, maar je beseft niet wat die inhoudt. Hoe je leven wordt, dat je je tantes en ooms, je nichten en neven niet meer dagelijks ziet. Mijn moeder, broertjes, zusje en ik vlogen vanuit Lahore. Het was al heel opwindend om zo'n grote stad te zien. We kwamen in een totaal andere wereld. Alles was spannend, nieuw, raar, de verharde wegen, de flats. In ons dorp in Pakistan woonde iedereen in een huis op de begane grond. Nu

Wie is Aroosa Khan? > Aroosa Khan studeert GEZONDHEIDSWETENSCHAPPEN aan de VU. > Ook werkt ze bij het Onderwijscentnim aan diversiteitsprojecten, zoals DIALOOG@VU.NL, een platform voor faculteitsverenigingen en studentenverenigingen. > In 2008 startte ze de Amsterdamse afdeling van MASHRIQ, een studentenvereniging voor moslims en niet-moslims. > Met vrienden is ze bezig met de oprichting van stichting die ONDERWIJS IN PAKISTAN wil bevorderen.

Knobbel

Khan: 'Plotseling zeiden mijn medestudenten: jij bent een allochtoon'

gingen we in de Bijlmer wonen, op de achtste etage, we hadden een lift!"

Zien, horen en spreken "In Pakistan zat ik in de derde klas van de middelbare school. Daar ga je vijfjaar naar de basisschool, jongens en meiden apart. Als je ouders het kunnen betalen, ga je naar de middelbare school. We gingen met een groepje jongens en meisjes uit het dorp naar een school in de regio, met een koets met een paard ervoor. Mijn ouders vonden het belangrijk dat al hun kinderen zouden leren, zowel dochters als zonen. Mijn moeder kan niet lezen en schrijven en spreekt aUeen Pakistaans. Tegen ons zegt ze: 'Ik ben een blinde, een dove en een stomme. Stu-

'Krachtig en onafhanicelijli' CHRISTINE OTTEN was onder de indruk van het levensverhaal van Aroosa Khan. "Ze is zo'n krachtige onafhankelijke vrouw, ik zou bijna zeggen een FEMINISTE. Toen ze uit Pakistan hier aankwam, was ze meteen gefascineerd door Nederland. Khan heeft iets heel inspirerends, ze doorbreekt alle clichés."

Na een feestje bleef ik bij een vriendin slapen, 's Ochtends vroeg belde mijn nnoeder, ze was in Daniel den Hoed. Dat is het kankercentrum in Rotterdam dus ik wist meteen dat het mis was. Ze was al een paar keer, met een knobbel bij haar oksel, bij de huisarts geweest. De intake was net achter de rug, ze zou zo een biopsie krijgen. Daarna zou ze me weer bellen. Omdat ik door de zenuwen niet meer kon fietsen, nam ik de metro. Het gekke was: ik verwachte haar telefoontje maar juist die dag liet ik mijn mobiel liggen. In het ziekenhuis wachtte ik met mijn ouders op de uitslag. Er liepen allerlei zieke mensen, ook van mijn leeftijd, door de gangen. Daar schrok ik erg van. IMijn moeder zat heel rustig door een tijdschrift te bladeren en ook mijn

deer, zorg datje kunt zien en horen en spreken.' Mijn vader vindt het moeilijker te accepteren dat ik nog doorstudeer. Hij voelt het als zijn verantwoordelijkheid dat ik trouw."

Vervreemd "Door onze emigratie is mijn leven zo anders verlopen. Als meisje trouwde je in Pakistan uiterlijk op achttiende, vriendinnetjes zag ik op hun dertiende, veertiende trouwen. Een vriendin uit het dorp deed een hbo-opleiding, dat was heel bijzonder. Maar daardoor vervreemdde ze van de dorpscultuur. Toen ze wilde scheiden van de neef met wde ze was getrouwd, is ze vermoord, een paar jaar geleden. Dat was een heel heftige ervaring; ik had nog goed contact met haar. Dan besef je weer: daar zou ik kinderen hebben gehad, huisvrouw zijn geweest, verzorgd door mijn man. Ik was nooit op de universiteit terechtgekomen. Daar accepteer je dat omdat je zo wordt opgevoed. En het gaat goed totdatje uit het systeem stapt, zoals die vriendin."

Nieuwkomers "In Amsterdam kwam ik in een klas met nieuwkomers en daarna via een schakeljaar op de middelbare school. Ik vond het allemaal heel leuk. Er was zoveel spannends, ik had plezier, leuke docenten, leuke vrienden. Maar toen ik in Utrecht mijn hbo-opleiding ging doen, zeiden vader leek kalm. Terwijl bij mij juist allerlei nare toekomstscenario's door mijn hoofd speelden. Om één uur hoorden we dat ze kanker in haar linkerborst had, aan het eind van de middag koos mijn moeder voor een borstbesparende operatie. Vijf weken later werd ze geopereerd. Daarna volgden vier maanden van chemotherapie en vervolgens bestraling. Het was mijn kinderdroom om tandheelkunde te studeren. Via het avondonderwijs had ik mijn cijfers opgekrikt voor de loting, ik zou net die maand de examenuitslag krijgen. Ik stond op het punt om een nieuwe draai aan mijn leven te geven dus dit nieuws kwam heel hard aan. Ik was ingeloot maar ik besloot om niet te gaan studeren. Dat kon ik gewoon niet

mijn medestudenten opeens: 'jij bent een allochtoon'. Ze wilden niet met me samenwerken omdat ze dachten dat mijn Nederlands niet goed genoeg was om een presentatie te houden. Voor mij was dat een heel rare ervaring, die duidelijke scheiding die ze maakten tussen twee groepen. Ik heb daar moeite mee, ik snap die discussie in Nederland gewoon niet. Maar het heeft me wel gemaakt tot wie ik ben, het heeft me gemotiveerd. "Ook toen Theo van Gogh werd vermoord, werd ik bekeken als 'een van hen'. Ik ben wel moslim, maar juist heel positief bezig, ook voor anderen. Mijn geloof is niet eng. Het geloof leert mij persoonlijk hoe je als mens hoort te zijn, bijvoorbeeld dat ik elk mens moet respecteren, ongeacht geloof. Ik ben niet degene die anderen moet beoordelen. "De moeilijkheden worden zo opgeblazen. Allochtonen zijn geen bedreiging voor Nederland en we zijn niet allemaal probleemgevallen. Ik ben zelf erg gestimuleerd. Door mijn studentendecaan op het hbo bijvoorbeeld, die met mijn vader praatte zodat ik mee mocht naar een congres in Portugal. Dat was voor mij een groots moment: een totaal te gekke ervaring, om alleen, zonder mijn familie, op reis te zijn. Daar is het allemaal begonnen." Reageren? Mail naar redactie@advalvas.vu.nl.

combineren met de zorg voor mijn moeder, ik wilde haar bij alle behandelingen begeleiden. Door alle heftige gevoelens en gedachten zou ik me toch niet op een nieuwe studie kunnen concentreren. Mijn moeder is inmiddels weer helemaal beter. Door haar ziekte kwam ik in aanraking met het medisch vakgebied. Dat raakte me. Daarna ben ik nooit meer tandheelkunde gaan studeren. Een tweedejaars biomedische wetenscliappen, die niet met haar naam in de krant wil, opgetekend door Floer Bal.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen