Ad Valvas 2009-2010 - pagina 81

!22iad valvas 15 oktober 2009

internationaal/debat 5

ederlandse studenten in Parijs zijn stakingen zat:

4k wil weer eens gewoon college volgen' In Parijs staken sonnmige wetenschappers al acht maanden. Voor Nederlandse uitwisselingsstudenten betekent het dat ze al die maanden nauwelijks college hebben gehad. KARIM ABBARA In oktober beginnen de coUeges aan de Franse universiteiten. Maar voor de studenten van de faculteit kunst, filosofie en esthetiek aan de Parijse Université VIII is niets zeker, ze weten niet wanneer ze weer college krijgen, en zelfs niet of ze het afgelopen studiejaar hebben gehaald. De stakingen raken niet alleen Franse studenten, ook de Nederlanders Victor Terlouw (21) en Ben Remetz (20) hebben al een halfjaar lang bijna geen college gevolgd. Uitwisselingsstudent Terlouw, die Media en Cultuur studeert aan de UvA, is inmiddels terug in Amsterdam. Maar voor Remetz, die sinds twee jaar in Parijs woont en de volledige studie Cinéma aan de Université VIII volgt, is het nog steeds afwachten.

Beldadde collegebanken De Université VIII ligt in Saint-Denis, een voorstad van Parijs die bekendstaat om het grote aantal immigranten. Hoewel de universiteit door de bekladde muren en collegebanken een grimmige uitstraling heeft, is het kunstdepartement, waar ook de afdeling Cinéma onder valt, internationaal bekend. Terlouw vertrok in december naar Parijs om daar een semester te studeren. Terugkijkend heeft hij een dubbel

'Er zou weinig van ons studiejaar overblijven' gevoel "De stakingen deden af aan de kwaliteit van de coUeges, maar toch ben ik blij dat ik in deze periode in Parijs heb gestudeerd. Ik heb zo wel het echte Frankrijk leren kennen." Waar gaat de staking over? Docenten en studenten verzetten zich tegen de wet 'liberies et responsabUités des universités', sinds augustus 2007 van kracht. De wet zou de universiteiten meer autonomie moeten geven, maar wordt door de stakers gezien als een aanzet tot een drastische privatisering van de universiteiten. Universiteiten worden volgens de stakers afhankelijker van subsidies uit het bedrijfsleven en verliezen daardoor hun onafhankelijkheid. Ook stelt het ministerie van Onderwijs hogere

eisen aan docenten en onderzoekers docenten moeten voortaan meer onderzoek doen en onderzoekers moeten meer onderwijs geven.

Moe van preken sinds Terlouw in Parijs is, heeft hij maar één echt college gehad. Daarna hadden de professoren een algemene bijeenkomst georganiseerd. Ze vertelden dat ze gingen staken. "De Franse studenten reageerden laconiek. Ze dachten dat de stakingen niet lang zouden duren. Maar toen de professoren een maand later alle colleges en tentamens voor onbepaalde tijd schrapten, drong het tot ons door dat er weinig van de rest van het studiejaar zou overblijven", vertelt hij. Remetz vertelt dat de professoren de studenten voor zich probeerden te winnen "Ze riepen ons op hen te steunen, omdat de nieuwe wet de studenten van de afdeling Cinéma direct zou raken. Door de nieuwe wet zou er geen geld

Oneindig protest De Fransen hebben het staken tot kunstvorm verheven. Stakers zoeken allerlei middelen om president Sarkozy onder druk te zetten. Ludieke acties halen dagelijks het nieuws. Docenten en studenten van de Parijse unwersiteiten richtten a^elopen maart 'La Ronde infinie des obstinés' op. Een oneindige protestactie die een periode die 1001 uur aanhield. De demonstranten liepen in een grote cirkel om de oneindigheid van de demonstratie te symboliseren.

meer zijn voor duur cameramateriaal voor studenten." Een kleine groep studenten steunde de docenten. Ze staakten, organiseerden demonstraties, blokkeerden de universiteit en deelden pamfletten uit. Maar de meeste studenten zagen het staken na een tijdje niet meer zitten. Velen van hen bleven wel naar de colleges komen. Die begonnen doorgaans met een betoog van de professor over het belang van de stakingen en een poging om de discussie bij de studenten aan te zwengelen. Vaak sloten ze af met een film. Inhoudelijk werd het programma niet. De studenten werden al snel moe van de preken van hun professoren. Terlouw herinnert zich hoe een van de studenten een joint opstak en die doorgaf, zonder dat de docent het doorhad. "De meeste studenten hadden hun hoofd helemaal niet meer bij hun opleiding", vertelt hij. Wekelijks organiseerden de professoren algemene bijeenkomsten. In maart vertelden ze bij zo'n 'assembles general' dat ze hadden besloten iedereen voldoendes te geven, omdat ze de studenten niet wilden duperen. Studenten konden een werkstuk maken om een hoger cijfer te krijgen, maar er waren geen tentamens. Remetz"Op andere universiteiten liepen veel studenten vertraging op, omdat er helemaal niets was geregeld. Toch maken wij ons nog altijd zorgen. We zijn bang dat de stakingen een smet op ons diploma zullen zijn."

Druk uitgeoefend Niet alle docenten sloten zich aan bij de staking. De Amerikaanse professor Karin Badt, docent theater en cinema, vertikte het om haar werk neer te leggen. Ze betuigt haar solidariteit

met de stakende docenten, maar bleef zelf wel coUege geven. "De aanwezigheid was vrijwülig", vertelt ze. "We hebben op de Universiteit VIII veel Erasmus-studenten. Ik wilde hun semester in Parijs niet verzieken." De stakende docenten oefenden veel druk op Brad uit "Ze ontnamen mij de sleutel van de collegezaal. Ik heb toen bij de afdeling muziek een lokaal kunnen regelen." Terlouw en Remetz waren de stakingen na een poosje goed zat. Terlouw. "In het begin werden wij wel gegrepen door de argumenten van de professoren. Maar dat ebde na een tijdje weg Ik wilde gewoon normaal college volgen. Daarvoor was ik naar Parijs gekomen." Remetz denkt dat de stakingen het voor buitenlandse studenten ook moeilijker hebben gemaakt om sociale contacten te leggen in Parijs. "Niet alleen de coUeges lagen stil, ook de andere activiteiten die vanuit de universiteit worden georganiseerd namen af. Hierdoor was het voor mij moeilijker om in Parijs te aarden." Uiteindelijk heeft Terlouw geen studievertraging opgelopen. Hij kon met een paar werkstukken zijn punten halen. Ben heeft door het soepele cijferbeleid van de stakende docenten ook genoeg studiepunten om door te gaan naar het tweede jaar. Maar zijn docenten staken nog altijd. Daarom zoekt hij nu naar mogelijkheden om een semester in de Verenigde Staten te studeren. Hij is het zat is om geen college te hebben. Karim Abbara is derdejaars rechten aan de VU. Hij reisde liet afgelopen jaar vier keer naar Parijs om zijn vrienden daar op te zoeken. Reageren"? Mail naar redactie@advalvas vu nl.

Oud-generaal Dick Berlijn:

•Ie

'Samenleving kan veel leren van het leger' "We willen Afghanistan helemaal niet naar een westerse democratie bombarderen. Dat is een karikatuur van onze missie", zei de ex-legerbevelhebber Dick Berlijn. Hij werd ondervraagd door Ad Verbrugge, die op het Zuidas-filosofendebat vooral zelf lang aan het woord was.

I

DIRK DE HOOG

De Nederlandse mOitairen zijn in Afghanistan op verzoek van de Verenigde Naties om de wettige regering van president Karzai te

ondersteunen, benadrukte Berlijn. Hij vindt dat het land een eigen weg naar de toekomst moet volgen. "Als de bevolking een islamitisch land wil, is dat prima als men daarvoor in vrijheid en vrede kan kiezen." Berlijn onderstreepte dat Afghanistan niet aUeen maar een achterlijk land is. "Voor de Taliban aan de macht kwam was Kaboel een moderne stad met een westers georiënteerde universiteit voor mannen en vrouwen. De meisjes hepen er gewoon in een minirok." Ondervrager Ad Verbrugge was meer geïnteresseerd in existentiële kwesties dan in praktisch politieke vraagstukken. Na een uitvoerig betoog beginnend bij de klassieke Grieken vroeg de VU-filosoof aan Berlijn of er een fundamenteel verschil bestaat tussen militairen en burgers.

"Dat is wel een erg uitvoerige vraag", antwoordde Berlijn. "Toen ik zeventien was, wilde ik graag piloot worden. Daarom ben ik bij de luchtmacht gegaan. Mijn motieven waren niet anders dan die van veel jongens op die leeftijd. Het is net zoiets als hard in een rode sportauto willen rijden."

Overgebleven banlders In de ogen van Berlijn zijn militairen niet moediger dan doorsnee burgers. "Wij zijn net gewone mensen. Waar we wel heel goed in zijn, is teamwork. Daar kan ons leven van afhangen." Dat is geen speciale gave, maar de uitkomst van een heel professionele en gerichte training, legde hij uit. "Als militairen moedig gedrag vertonen, komt dat meestal door die teamgeest".

vertelt Berlijn. Maar dat maakt militairen nu ook weer niet uitzonderlijk. "Natuurlijk is in het bedrijfsleven en andere organisaties teamwork ook ontzettend belangrijk. Daarom kan de rest van de samenleving nog heel wat leren van ons leger", antwoordde Berlijn op een vraag uit de zaal. Die was voor een groot deel gevuld met mannen in keurige pakken, blijkbaar de overgebleven bankiers op de Zuidas. Het filosofisch café maakt namelijk deel uit van Amsteirdam Bright City, een project waarin de universiteit samen met bedrijven scholende en vormende activiteiten onderneemt. (DdH) www amsterdambrightcity nl Reageren'' Mail naar redactie@acivalvas.vu.nl.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen