Ad Valvas 2009-2010 - pagina 234

4 vervolgverhaal Christine Otten wil nog niet weg

'Het is hier neteen Eigenlijk is het zonde om na een jaar de deur lielemaal aciiter je dicht te trekken, zegt CInristine Otten tegen Inaar opvolgster Renate Dorrestein. Graag komt Otten nu en dan terug naar de VU. TEKST: DIRK DE HOOG FOTO'S: MARLOES VAN DOORN

C Clk wil niet weg", zegt Christine Otten gepassioneerd tegen Renate Dorrestein. Afgelopen jaar was Otten schrijver op locatie. Dorrestein neemt nu het stokje over. Otten "Ik ben gefascineerd door alles wat met hersenen te maken heeft en met psychiatrische stoornissen. Wat dat betreft heeft de universiteit een enorme indruk op me gemaakt. Het is hier net een snoepwinkel van kennis. Je kunt zomaar overal binnenlopen en wetenschappers van alles vragen. Geweldig." Otten heeft een deel van haar VU-ervaringen gebruikt bij het schrijven van Een echt verhaal dat alle VU-medewerkers als kerstcadeau hebben gekregen. Vooraf had Otten niet zo'n duidelijke verwachting van haar verblijf aan de universiteit. "Ik heb ooit geschiedenis gestudeerd, maar vond dat niks en ben na twee jaar gestopt. Ik voelde me opgesloten en volde juist middenin de wereld staan. Werken en vooral schrijven. Toen ben ik de journaUstiek ingegaan."

Obligaat verzet Dorrestein heeft een vergelijkbare carrière. "Mijn vader was advocaat, maar ik wilde helemaal niet studeren. Ik had met moeite het gymnasium gehaald omdat de meeste vakken

CHRISTINE OTTEN (1961, Deventer) groeide op in een onconventioneel milieu. Haar grootvader was acrobaat en worstelaar en haar grootnnoeder Violiste. Ottens moeder stond op het toneel en haar broer werd muzikant. Ze begon als journalist bij De Groene Amsterdammer en Vrij Nederland. In 1995 debuteerde ze met de roman Blauw Metaal, die meteen genomineerd werd voor de Debütantenprijs. In 1998 volgde de roman Lente van Glas en in 2000 de verhalenbundel Engel en andere muziekverhalen. In 2004 brak Otten door naar een groter publiek met de wervelende roman De laatste dichters, gebaseerd op de levens van de militante Afrikaans-Amerikaanse dichtersgroep The Last Poets. Voorjaar 2010 gaat De laatste dichters m première als muzikale theaterproductie. Belangrijk thema in het werk van Otten is hoe verhalen van anderen onze identiteit veranderen en onze wereld vergroten. Haar meest recente roman In Wonderland verscheen begin dit jaar. Zie ook pag. 15 en www.chnstineotten.nl.

me niet interesseerden. Niet gaan studeren was voor mij een vorm van obligaat verzet. Achteraf vind ik het een verkeerde beslissing. Maar ik ben wel geworden wat ik altijd al had willen zijn, namelijk schrijfster." Beiden zien niet direct een inhoudelijke relatie tussen hun literaire en journalistiek activiteiten. "Ik ging de journalistiek in om geld te verdienen. Dat ik van boeken schrijven zou kunnen leven, had ik nooit gedacht", aldus Dorrestein. "Journalistiek vond ik leuk om te doen, maar ik ben toch liever bezig met mijn eigen verbeelding. Op een gegeven moment ben ik een roman gaan schrijven." Zo is het bij Otten ook ongeveer gegaan. "Ik werd ziek en dacht moet ik me de rest van mijn leven uitsloven om elke week een artikel voor de krant te schrijven? Toen ben ik een boek gaan proberen."

Levendige personages wie het werk van beide auteurs leest, valt een behoorlijke maatschappelijke betrokkenheid op. Zo gaat het nieuwste boek van Otten In Wonderland over een stel dat wordt opgepakt omdat het jaren geleden betrokken zou zijn geweest bij terroristische aanslagen. "Het gaat me om het vertellen van een verhaal, niet om een journalistieke reconstructie van gebeurtenissen. Ik schrijf literatuur." Maar haar romans hebben wel met de werkelijkheid te maken. "Ik doe vooraf onderzoek voor mijn verhalen en ik heb gereisd in onder meer Afrika en Amerika. Dat vind je in mijn romans terug. Ik probeer zo levendig mogelijk personages neer te zetten. Daardoor gebeuren er dingen in mijn boeken die ook in werkelijk kunnen voorkomen. En mijn laatste boek is deels op eigen ervaringen gebaseerd." Dorrestein trekt er niet op uit als voorbereiding op haar boeken. Toch hebben ook haar romans vaak met de actualiteit te maken. Haar laatste boek Is er hoop gaat bijvoorbeeld over de vraag of mensen met een verstandelijke beperking goede ouders kunnen zijn. "Te veel research doen, ervaar ik als ballast. Dan wil ik ook iets doen met die informatie. Ik doe ideeën op door de krant te lezen en internet is erg handig voor een schrijver als ik. Bij mij ontstaat een boek vooral door de concentratie tijdens het werkproces. Alsof ik dan in verbinding sta met een soort collectief bewustzijn. Maar ik ben geen sprookjesschrijver die ver van de bewoonde wereld vandaan leeft. Ik wil wel dat mijn boeken ergens over gaan."

Renate Dorrestein en Christine Otten

halen vertellen. "Ik geloof niet datje emoties, gevoelens en wat zich allemaal nog meer in je hersenen afspeelt, alleen maar kunt afdoen als chemische processen. Die je met een pilletje weer kunt herstellen als er iets fout gaat. Zonder een meer existentieel verhaal worden mensen gek in deze samenleving. Daarom denk ik dat literatuur weer belangrijker wordt." Dat hoopt Otten ook vurig. "Ik heb het verhaal tot mijn missie binnen de universiteit gemaakt. Als schrijver op locatie wüde ik niet alleen maar schrijfcursussen verzorgen en colleges over literatuur houden. Volgens mij hoort weten-

De imperfectie Als thema voor haar verblijf aan de VU heeft Dorrestein gekozen voor 'De imperfectie van de schepping'. Dat is geen link met de calvinistische geschiedenis van de VU, zegt ze. "Ik ben kathohek opgevoed, maar daar gaat het mij niet om. Eigenhjk wilde ik als motto Verhalen vertellen' nemen, maar dat had Christine al gekozen. Dus moest ik op zoek naar iets anders. Het thema lijkt me erg relevant voor de universiteit. Ik heb er grote moeite mee dat alles maakbaar wordt geacht tegenwoordig. Dat legt een grote druk op jonge mensen. In mijn tijd mocht je op je twintigste nog gewoon een niksnut zijn. Mijn partner heeft elf jaar over zijn studie gedaan. Nu lajkt je hele familie mee hoe geweldig je het wel niet doet. Dat schept enorme verwachtingen." Dorrestein ziet ook een link met het thema ver-

1n mijn tijd mociit je op je twintigste nog gewoon een niksnut zijn' Renate Dorrestein

schap niet alleen over cijfertjes te gaan. In de wetenschap moeten grote verhalen weer onder de aandacht komen. Beroemde romans van grote schrijvers horen ook aandacht te krijgen bij vakken als psychologie, criminologie en noem maar op. Daardoor kun je verbanden leggen en allerlei empirische feitjes betekenis geven. Daar zitten studenten om te springen, is mijn ervaring. Het gaat ze niet alleen om een vak te leren."

Idaagmuren Dorrestein is dan ook blij dat ze al verzoeken heeft gekregen voor gastcolleges bij andere opleidingen dan van de Letterenfaculteit, bijvoorbeeld bij bestuurskunde. "Ik mag meedoen met een college over de vraag wie allerlei maatschappelijke problemen moet oplossen. De overheid, de individuele burgers, actiegroepen, het bedrijfsleven? Dat lijkt me erg interessant." Een ander plan heeft ze ook al. "Ik wil samen

De leesclub Christine Otten spreel<t donderdagmiddag 18 februari in de Aurora-zaal met Renate Dorrestein over haar NIEUWE ROMAN De leesclub. Aanmelden via www.vuconnected.nl.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen