Ad Valvas 2009-2010 - pagina 266

i6 ad rem

ad valvas 4 februari 2010

>Koning

>Griff

>Het tegeltje van Matin House

'Alsje iets doet, doehet dan goed of doe het niet'

Matin Borhani 23, bachelor politicologie "Alsje ergens aan begint, dan moet je je realiseren waaraan je begint. Of het nu gaat om school, werk of iets anders. Nietzsche schreef al lang geleden dat sommige mensen geen plezier beleven aan hun werk en aUeen maar dingen doen als er geld te verdienen valt. Maar je werk moet iets van jezelf worden. Er moet een drijfkracht zijn waardoor je datgene watje wilt doen met passie en inzet kunt doen. Mijn m o n o houdt me scherp. Je hebt

mensen die dingen zeggen die ze niet menen of waar kunnen maken. In mijn leven probeer ik dat te vermijden door zo eerlijk mogelijk tegen mezelf te zijn. Wanneer ik iets zeg of denk, dan vraag ik me tegelijk af: weet ik het wel zeker? Is het wel juist wat ik zeg of denk? Ik ben mezelf ook wat meer aan het afleren om dingen te beloven waarvan ik weet dat ik ze niet na kan komen. Tegen jezelf liegen is het ergste watje kunt doen.

alles in mijn agenda ga schrijven en een planning ga maken waaraan ik me zal houden. Hard aan de slag gaan, dat neem ik me ernstig voor. Twee weken later merk ik al dat het niets wordt. Ik wist eigenlijk al bij voorbaat dat niets terecht zou komen van mijn mooie plannen. Ik ben van nature niet echt een routinematig persoon, al heb ik het meerdere malen geprobeerd."

TEKST EN FOTO: ZAHRA ASTITOU

Voornemens zijn goede voorbeelden van liegen tegen jezelf. Ik neem mezelf elk jaar voor om gedisciplineerd aan mijn studie te gaan werken en zeg dan tegen mezelf dat ik

Zahra Astitou is student reporter Wil je ook meewerken'' Ga naar advalvas vu nl > meeschrijven'

>Tamara WKISGEHOTÊN AixeeN o p STÏk/SM ÜRAAe, ;3E eeN

«OOFO-

MAAR J005T WOOHT OOK IN DIT rtU\5.

eN HIJ \5 GeeM "1

W. KOMT WeeR EEN F| LM VAM 5ei< AND THÊ CITY'jj[

J

Dokter House leunt geïrriteerd tegen zijn bureau. Voor hem staan drie jonge, opvallend knappe dokters en geen van hen geeft het antwoord dat hij graag wil horen. De vraag is iedere aflevering hetzelfde. Wat mankeert deze patient' Na een hele rits exotische ziekten die getest worden, blijkt het antwoord altijd verrassend anders te zijn. Zo'n reeks al dan niet exotische ziekten, noemen we in de praktijk een differentiaal diagnose. In de ziekenhuisserie gaat het opdreunen van de differentiaal diagnose als volgt de eerste jonge dokter roept. "Ziekte van StUl?" Dokter House draait verveeld zijn ogen omhoog "Geen lymfadenopathie..." De tweede jonge dokter doet een poging "Verhoogd ferritine en hypertriglyceridemie, maakt hemofagocytair syndroom waarschijnlijk." De derde dokter vult aan "Epstein Barr titer is sterk verhoogd..." Dokter House kijkt ze doordringend aan. "Nou, waar wachten jullie op? Doe een beenmergbiopt." De jonge dokters rennen de overlegruimte uit, op weg naar hun patient. De coassistent op de bank achter de tv voelt zich ongemakkelijk ziekte van Still'' Hemofagocytair syndroom' Dat wordt weer een avond googlen, eh, de vakHteratuur erop naslaan... Gedurende de aflevering ontwikkelt de patient steeds zorgwekkender symptomen en de kijker ziet de jonge dokters achtereenvolgens het werk doen van een radioloog (ze bedienen zelf de knoppen van de MRI-scan), neurochirurg (hersenbiopt), interventiecardioloog (stentplaatsing), een forensisch onderzoeker (gaan bij de patient thuis op zoek naar schadeUjke stoffen) en een heuse chirurg als dokter House himself, volgens de overleveringen een internist (toch een beschouwend specialisme), die op de operatiekamer de eerste incisie op de buik van de patient plaatst. Als ik de volgende dag de dossiers van mijn patiënten opensla, zie ik de enorme differentiaal diagnose die ik een dag eerder heb opgesteld. Van kanker tot auto-iromuunziekte tot doodgewone spierpijn. Het in het wilde weg roepen van differentiaal diagnoses wordt in de praktijk niet op prijs gesteld. Aan de hand van orgaansystemen wordt iedere mogelijke aandoening gewikt en gewogen en in logische volgorde opgeschreven. Daarna begint het grote wegstrepen en blijkt vaak de meest voor de hand liggende diagnose de juiste. Blijft er nog één ding bij mij knagen als ik na het statussen van al mijn patiënten om 19.30 uur pas het ziekenhuis uitloop: waar halen ze daar het geld vandaan om drie dokters fulltime op één patient te zetten? En trouwens, het idee ^ dat artsen massaal seks hebben in de bezemkast? Ik heb nog geen bezemkast gezien in dit ziekenhuis...

Ludi Koning is zevendejaars geneeskunde. Tweewekelijks schrijft zij een column over haar coschappen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen