Ad Valvas 2009-2010 - pagina 418

12 ad rem

ad valvas 20 mei 2010

>Koniiig

>Griff 1

/ « ^ èé*A,, maoH^M

."^^^^H^^^^^ÉHK­''

L,#iP#^ ^ \

\

*f^

^^':^^ä|aK^l^^^^HHHRIP^'­

fl^^^^

'"c^é^^"

^^

^

^Bj^^r'^ïvS?

' a

2

)

1

1..0f<Mi£

>Roos draait mee (9) Studiekeuze moeilijk? B eroepskeuze al helemaal! Student­reporter Roos van Rijswijk heeft nog geen idee wat ze wil. Deze week loopt ze mee met een beleidsmedewerker van de stadsreinigingsdienst. Dacht je dat de VU er wat mottig bij lag tijdens de staking van de schoonmakers? Moetje voor de grap eens op een vuilstortplaats gaan staan. Voor me rijden grote mannen met veel tattoo's ladingen stoffig grofvuil naar binnen. Achter me ligt een berg gft­afval te rieken. Naast me staat in oranje veiligheidshesje Aart Bastmeijer, beleidsmedewerker van de stadsreinigingsdienst, die droog zegt "Hier valt het mee hoor; in Ghana liggen bergen zo groot als een dorp, met allemaal mensen erop die afval verzamelen. Nee, oud worden die mensen niet." Bastmeijer, die ooit cultuur, organisatie management studeerde aan de VU, heeft me meegenomen naar een overleg bij Sita [De naam Sita stond oorspronkelijk voor Societélndustnelk dits, Transports Auto­ mobiles, red.], dat gelukkig in een kantoor plaatsvindt en niet op een stortplaats. Sita is verantwoordelijk voor de verwerking van het afval dat opgehaald wordt door de reinigingsdienst. Binnenkort staat er iets nieuws op stapel Amsterdam moet zijn plastic afval gescheiden aan gaan leveren. "Tja", zegt een meneer van Sita "Plastic helemaal schoon aanleveren is natuurlijk uitje nek kletsen, de kledders mayonaise vliegen je soms om de oren." Bastmeijer stelt routineus vragen: wan­ neer kan het afval afgeleverd worden, hoeveel mag het wegen, in welke zak moet het en waar brengt Sita het heen? Een doodgewoon overleg zonder luchtje eraan, al vermoedde ik niet dat er zoveel te vertellen was over afval. Hij is veel onderweg voor dit soort overleggen (zuchtend: "Gelukkig maar, anders zitje de hele dag op kantoor."). Hij heeft de projectleiding over zaken als afvalstof heffing en de juridische procedures eromheen, de organisatie van de chemokar, het strooien in de winter en het bomenbeleid in de binnenstad. "De gemeente zorgt goed voor zijn medewerkers, maar is wel een log apparaat. Het traject van een voor­

>Tamara rHARreNKRBTe.li

stel dat ik voorleg aan het bestuur, is erg lang. Dat niet iedereen even enthousiast is over zijn kantoorbaan helpt daarbij ook niet." En hoe zit het met het enthousiasme van Bastmeij er zelf ? Bast­ meijer, stoïcijns "Ik vind het eigenlijk vooral leuk als alles misloopt, lekker improviseren." Ik roep direct iets over de staking van de vuilnismannen, dat zal spannend worden I "Nee", zegt hij (ik bespeur teleurstelling), "die stakingen moeten we gewoon ondergaan, iemand anders lost het vervolgens op." Ik wist niet dat ik het in me had, maar ik hoop oprecht voor Bastmeijer dat alles snel eens misloopt. Dan kan hij even helemaal los. T ^

loyale werkgever voor de afwisseling moet er af en toe iets mislopen

Rondvliegende kledders mayonaise schrikken Roos af

Adequaat Ik heb sinds drie dagen meneer Versteghen onder mijn hoede. Het opnamegesprek verliep uiterst merkwaardig. "Het gaat prima met mij hoor, ik heb nergens last van." ik wees naar de verwijsbrief "Uw huisarts zegt dat u al weken last hebt van ernstige buikpijn" Meneer Versteghen keek me schouderophalend aan: "Ja, wie heeft er niet af en toe buikpijn?" Zou hij bang zijn' "Wat vindt u er dan van dat u opgenomen bent?" Mijn patient glimlacht. "U ztdt wel weten wat het beste voor me is." Onder­ tussen melden de verpleegkundigen dat meneer Versteghen diarree en koortspieken heeft en matig eet. Een buikecho en CT­scan brengen geen uitsluitsel, maar een operatie lijkt onver­ mijdelijk. Ik bel in opdracht van mijn supervi­ sor de arts­assistent chirurgie die me vraagt of de patient pijn heeft. "Hij zegt van niet, maar ik heb het idee dat hij ontzettend bagatelliseert..." De arts­assistent is niet overtuigd en vindt dat ik de maag­, darm­, leverarts (mdl­arts) om een kijkonderzoek moet vragen. De mdl­arts vindt een scopie te riskant en verwijst me weer naar de chirurgie. Iedereen luistert geduldig, maar een coassistent krijgt dingen duidelijk niet zo gemakkelijk geregeld. Ondertussen groeit mijn 'niet­pluis­gevoel' tot onaangename grootte. Ik waarschuw de nachtverpleging dat ze laagdrempelig moeten consulteren als ze denken dat het niet goed gaat met meneer Versteghen, al zegt hij dat hij geen pijn heeft. De volgende ochtend vraag ik de verpleging naar de controles. "Hij had een te lage zuurstofsaturatie, maar hij zei zelf dat hij nergens las'" "an had." Tot zover de onderlinge communicatie. Ik haast me naar de kamer van meneer Versteghen en tref hem daar puffend in bed aan: "Niks aan de hand hoor, ik heb alleen niet zo goed geslapen vannacht." In een reflex wil ik een arts­assistent gaan waarschuwen. Dan bedenk ik me dat het de bedoeling is dat ik de arts­assistent ben. Snel neem ik bloed­ kweken en bloed af Ik bel de chirurg dat het niet goed gaat met mijn patient en dat ik later de bloeduitslagen doorbel. Diezelfde dag nog ligt meneer Versteghen op de operatietafel en wordt zijn geperforeerde darm verwijderd. Mijn supervisor glimlacht: "De chirurg belde me verbaasd op dat een coassistent een operatie had geregeld en of ik daar vanaf wist. Maar ze vond datje adequaat klonk." Een chirurg die de coassistent adequaat vindt. Een groter com­ pliment bestaat, denk ik, niet... Opeens ben ik geen coassistent meer. Maar een arts.

Ludi Koning is zevendejaars geneeskunde Tweewekelijks schnjft zij een column over haar coschappen

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen