Ad Valvas 2009-2010 - pagina 423

wetenschap 5

ad valvas 27 mei 2010

Interviews met studentenbegeleiders

De hete aardappel van de diversiteit De VU is zelf niet zo overtuigd van de kracint van een multiculturele universiteit, concludeert masterstudent Anika de Kruijff in haar afstudeerscriptie. TEKST: PETER BREEDVELD FOTO: MC-VU/YVONNE COMPIER

De VU afficheert zich graag en vaak als een 'diverse' universiteit. Kan ook nauwelijks anders, want de studentenpopulatie is erg divers: van de studenten is 19 procent niet-westers allochtoon. Ter vergelijking gemiddeld bestaat de studentenpopulatie op de Nederlandse universiteiten voor 12,4 procent uit niet-westerse studenten. De VU telt dus een bovengemiddeld aantal niet-westerse allochtonen. De VU hamert vaak en hard op de positieve meerwaarde van die diverse studentenpopulatie. 'De culturele diversiteit is een asset, een kracht, en geen probleem', zei Wim Haan, coordinator van de regiegroep Diversiteit, in oktober 2008 tegen Ad Voluas. In de praktijk is de VU echter nogal halfslachtig wat de diversiteit betreft, concludeert masterstudent culture, organization Stmanagement Anika de Kruijff, die net de laatste hand heeft gelegd aan haar scriptie over diversiteit aan de VU.

Tegenstrijdig signaal De Kruijff interviewde studieadviseurs, studentendecanen, een studentenpsycholoog en mensen van de beveiliging (in totaal 15 interviews) over de invloed van het 'discours' - de manier waarop maatschappijbreed over de multiculturele samenleving wordt gepraat - op het diversiteitsbeleid aan de VU. "Een grote misser was de opmerking van bestuursvoorzitter René Smit, die eind vorig jaar zei dat de VU moest oppassen voor het imago van een zwarte universiteit", aldus De Kruijff "Ik begrijp die zorg wel, want het is moeUijk om tegen beeldvorming te vechten, maar het IS een tegenstrijdig signaal datje afgeeft. Er spreekt een gebrek aan vertrouwen uit." Op de werkvloer was die dubbele houding allang duidelijk. "Volgens

mij zijn ze doodsbang om een zwarte universiteit te worden", zei een studieadviseur al maanden voor Smits omstreden uitspraak tegen De Kruijff. "Ik heb niet de indruk dat ze nou écht blij zijn met de aanwas van etnische studenten."

Halfslachtig Die halfslachtigheid resulteert in een paniekerige verkramptheid ten aanzien van allochtonen. Een van de gemterviewden vertelde De Kruijff bijvoorbeeld over een aantal Turkse studenten dat zich had misdragen tijdens een coUege. Als het autochtonen waren geweest, waren die volgens de studiebegeleider zonder meer van de universiteit getrapt. Maar nu ging het coUege van bestuur praten met de multiculturele studentenvereniging Anatolia over hoe dit moest worden opgelost. 'Dat vind ik gewoon heel krom', aldus de begeleider. In september 2007 verscheen er aan de VU opeens een studente in boerka, waarmee de bestuurders, ondanks een expliciet verbod op gezichtsbedekkende kleding van een paar jaar eerder, zich geen raad wisten. "Dan kun je wel roepen dat we culturele diversiteit hoog in het vaandel hebben staan en dat het dus tegen onze principes is om een boerka te verbieden, maar je moet ook onder ogen willen zien dat zo'n situatie gewoon niet werkbaar is", vindt De Kruijff

Anika de Kruijff: 'Het diversiteitsdebat is zowel in de media als aan de VU geïslamiseerd'

sen wel kritischer zouden zijn ten aanzien van het nieuws. Een van de gemterviewden begon bijvoorbeeld, toen ik het alleen nog maar over diversiteit had gehad, meteen over de islam", vertelt De Kruijff "Daaraan

'Het diversiteitsbeleid moet minder krampachtig'

Eufemismen Studentenbegeleiders worden erg bemvloed door het maatschappelijke discours, ondervond De Kruijff De media, die in de berichtgeving over de islam en moslims veelal de nadruk leggen op extremisten, blijken veel macht te hebben. "Ik ben daar best van geschrokken en had verwacht dat academisch geschoolde functionaris-

zie je hoezeer het diversiteitsdebat zowel in de media als aan de VU is geïslamiseerd." Toch drukken de meeste begeleiders zich zeer genuanceerd en voorzichtig uit. "Ze zijn zich ervan bewust dat ze vooral probleemgevallen voor zich krijgen, wat een vertekend beeld geeft van de studenten in het

algemeen. ledere keer als ze bepaalde problemen met niet-westerse allochtonen bespreken, zeggen ze er speciaal bij dat die problemen ook voorkomen bij autochtonen." Toch maken ze wel het onderscheid tussen autochtone en allochtone studenten. 'Ondertussen heb ik wel geleerd dat bepaalde situaties cultuurgebonden zijn en datje daar anders mee om moet gaan', aldus een gemterviewde. 'In het begin dacht ik nog bij bijvoorbeeld Hindoestaanse meisjes van hé, kom vnj, weetje wel, je hent een vnje onafhankelijke vrouw, ßa op kamers wonen en doe wat! Dat zou ik dus niet zo snel meer in m'n hoofd halen om te zeggen.' En een andere begeleider zegt 'Het zou echt volstrekt idioot zijn als ik met mijn witte achtergrond met witte kennis, allochtone studenten ga benaderen. Dat slaat echt nergens op.' Er is ook nauwelijks iemand die zich laat misleiden door eufemismen als 'diversiteit'. 'In de media wordt 'diversiteit' het meest gebruikt voor mensen met een migratieachter-

grond, maar bijvoorbeeld ook voor mensen met een handicap', merkt een begeleider op.

Positieve discriminatie Moet het diversiteitsbeleid aan de VU dan anders? De Kruijff meent van wel. "Het moet minder krampachtig. Als je steeds de positieve kanten van diversiteit benadrukt, moetje niet proberen de problemen weg te wuiven of onder het tapijt te moffelen. Ook positieve discriminatie kan verkeerd uitpakken. Door verkiezingen als die voor de meest excellente allochtone student te houden, vestig je weer de aandacht op een groep die blijkbaar problematisch is, juist door zo nadrukkelijk te wijzen op de positieve gevallen. Ik begrijp dat gevecht tegen een negatief imago heel goed en ook datje zo min mogelijk ruchtbaarheid wilt geven aan negatieve incidenten, maar positieve discriminatie is gewoon niet de oplossing." Reageren'' Mail naar redactie@advalvas vu nl.

>Kort Langzaam lopen

Beeldvorming

Minder blessures

ADHD genetisch

Langzaam lopen uit voorzichtigheid beschermt niet tegen vallen. Ouderen die langzaam lopen uit angst om te vallen, lopen waarschijnlijk niet stabieler dan ouderen die sneller lopen. Dat blijkt uit onderzoek van bewegingswetenschapper Sjoerd Bruijn, waarop hij 27 mei promoveert. Ouderen vallen vooral tijdens het lopen, soms met ingrijpende gevolgen. Bruijn raadt ouderen aan om te lopen in een tempo dat zij zelf het prettigst vinden. "Bij snel lopen IS de kans kleiner dat je uit het looppatroon raakt. Maar als dat dan gebeurt, heb je snellere responsreacties nodig." En het is de vraag of ouderen die kunnen leveren. Ook is de impact van een val groter als je snel loopt. (MT)

Beeldvorming van moderne kunstenaars wordt sterk gestuurd, zo concludeert kunsthistoricus Sandra Kisters in haar onderzoek waarop zij 20 mei promoveerde. Kisters onderzocht het imago van Auguste Rodin, Georgia O'Keeffe en Francis Bacon. Er blijkt een voortdurende wisselwerking te bestaan tussen werk en beeldvorming- een imago wordt geïntroduceerd in de kunstkritiek en vervolgens herhaald in fotografie of cartoons. Beeldvorming kan doorslaggevend zijn voor succes, maar ook een interpretatie opleveren waarmee de kunstenaar het niet eens is. Zo kon O'Keeffe zich absoluut niet vinden in de uitleg van haar werk als een uitdrukking van vrouwelijke seksualiteit. (MT)

Het iPlay-lespogramma, ontwikkeld om sport- en spelblessures op de basisschool te voorkomen, is effectief bij kinderen die weinig fysiek actief zijn. Dat blijkt uit onderzoek waarop Dorine CoUard 28 mei promoveert. Ze onderzocht kinderen uit groep zeven en acht. Sport- en spelactiviteiten bevorderen over het algemeen de gezondheid, maar kunnen ook leiden tot blessures. iPlay, dat staat voor Injury Prevention Lessons Affecting Youth, leidt tot minder blessures en tot een betere houding en kennis over het voorkomen ervan. Lesprogramma's op basisscholen betrekken zowel fysiek actieve als weinig actieve kinderen bij het preventieprogramma. (MT)

ADHD bij volwassenen is voor dertig procent genetisch bepaald. Dat concluderen onderzoekers op basis van het Nederlands Tweelingen Register (NTR), die ruim 12.000 volwassenen onderzochten. Er wordt veel onderzoek gedaan naar ADHD bij kinderen, maar over volwassenen met de aandoening is maar weinig bekend. De onderzoekers tonen aan dat volwassenen met ADHD vaker dan gemiddeld een partner hebben die de aandoening ook heeft, waardoor de kans op het doorgeven van ADHD-genen groter wordt. Wanneer ADHD bij verschillende generaties in een familie voorkomt, komt dit altijd door erfelijkheid: de onderzoekers hebben geen bewijs dat het ook door culturele factoren overgedragen wordt. (MT)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen