Ad Valvas 2009-2010 - pagina 442

12 ad rem

ad valvas 3 juni 2010

> Kon ing

>Griff ^€w diu- S^K'i s/iKfüuLffixx duim. i^zJicx^M.... 7

>Roos draait mee (11) studiekeuze moeilijk? Beroepskeuze al helemaal f Student-reporter Roos van Rijswijk heeft nog geen idee wat ze wil. Deze week loopt ze mee met een campagneleider bij Greenpeace. Als ik Ike Teuling - campagneleider kernenergie bij Greenpeace - ontmoet, heeft ze geen geitenwollen sokken aan en is ze ook niet vastgeketend aan een schip. Wel lijkt het of er zojuist een atoombom is ontploft op het campagnekantoor, maar er heerst een prettige bedrijvigheid. "Ik ben wel best veel onderweg", zegt Teuling (27, studeerde scheikunde, pas twee keer gearresteerd). Welja kort geleden bevond ze zich nog drie weken lang aan boord van een schip, in achtervolging van een schip vol kernafval dat in Rusland werd gedumpt. Met resultaat overigens' er komt binnenkort een eind aan het dumpen van Nederlands kernafval in Rusland. Haar taak bij Greenpeace is het bedenken en starten van campagnes. Als ze zelf meegaat, mag ze tegen niemand zeggen waar ze is. "Zelfs mijn moeder wist niet dat ik drie weken op zee zat." Is dat niet vervelend? "Soms is het lastig dat ik niet kan zeggen waarom ik niet op een feestje kan komen, maar iedereen is het inmiddels gewend." Teuling is een nieuwe campagne aan het voorbereiden. Ze neemt me mee naar een loods op een geheime locatie. Omdat ik geen achtervolgingen op open zee gewend ben, vind ik dit al behoorlijk spannend. Helaas komen er geen stoere geblindeerde bussen aan te pas' ik moet gewoon een pokke eind over zandpaadjes fietsen om in een afgelegen Amsterdam-Noord het pronkstuk van de campagne te aanschouwen. Het is groot, indrukwekkend en ook al heel erg geheim. Ik voel me helemaal Peter R. de Vries, opeens. Teuling "We moeten nog bedenken hoe het zo moeilijk mogelijk wordt om het weg te krijgen." De actievoerders zijn allemaal vrijwilligers, hun foto's hangen aan de wanden van de loods. "Iedereen denkt altijd aan krakende die-hards met veel dreadlocks, maar het zijn meestal heel gewone mensen."

>Tamara

Leeft Teuling een jongensdroom? "Ik heb ook wel dagen kantoorwerk hoor. En ik werk véél. Maar mijn beroep is mooi: we krijgen wel degelijk dingen voor elkaar. Ik weet niet of ik het hierna nog zou trekken om een negen-tot-vijfbaantje te hebben." Nee, dat lijkt mij ook niets, zo'n suf baantje. En een levendige werkomgeving, chaos of niet, staat me wel aan. Maar naar Rusland varen? Ik werd al draaierig op de pont naar Noord! Aan de andere kant. in de strijd voor een gezonde planeet moet ik natuurlijk niet moeilijk gaan doen over een paar keer overgeven. 't* Groot, indrukwekkend en heel ei^ geheim '*' Drie weken onbereikbaar zijn

Roos weet nu alle geheimen van Greenpeace

Indruk "Zijn er nog dingen waar je speciaal op zou willen letten bij iemand met bloedarmoede?" De afdelings-co denkt even na en somt dan zo vier juiste aandachtspunten op. Heb ik weer, een co met kennis. Nu zal ik alles uit de kast moeten trekken om een diepe indruk achter te laten. Ik mag dan nog coassistent zijn, ik ben wel een oudste coassistent- nog maar een paar weken verwijderd van de artsentitel. Min of meer een arts dus. Al ben ik de enige die dat lijkt te denken "U spreekt met de oudste coassistent, ik wil graag een CT-scan aanvragen." Stilte... "Heb je dat overlegd?" Dat werd dus al snel een autoritair. "U spreekt met Koning." Niemand die het waagt om te vragen wie die 'Koning' dan wel mag wezen "Wordt geregeld dokter!" Hoe kinderachtig het ook is, ik ben erg blij met de nieuwe coassistenten, die ik zoveel mogelijk wil uitleggen en vertellen, voor zover dat mogelijk is bij die slimme krengen. Dus sleep ik mijn co mee naar mevrouw Pong, die opgenomen is met bloedarmoede. Mevrouw Pong vindt gelukkig aUes prima, dus tijdens het lichamelijk onderzoek leg ik op gewichtige toon uit dat het onderzoek van de mammae (borsten) vaak wordt overgeslagen, maar wel belangrijk is en datje coschappen dé tijd zijn om ervaring op te doen met het mammae-onderzoek. Zelf heb ik nog nooit een borst met kanker gevoeld. Terwijl ik het borstonderzoek bij mevrouw Pong voordoe, voel ik normaal premenopauzaal klierweefsel. Maar mevrouw Pong is al 95 en dus zeker in de overgang geweest... Een borstfoto is onvermijdelijk. Leg dat maar eens uit- "We denken dat u misschien borstkanker heeft. Uw borstfoto staat voor volgende week ingepland. Nou prettige dag nog!" Dus leg ik uit dat ik voor de zekerheid een foto wil laten maken, maar dat ik nog geen idee heb of er überhaupt iets uitkomt. Een week later krijg ik de uitslag binnen: borstkanker. "Dag mevrouw Pong, u heeft tóch borstkanker. Balen ja' Nou prettige dag nog'" Goed, ik snap ook wel dat zoiets niet de bedoeling is, maar al die tijd dat er gewacht moet worden op de komst van de familie, heb ik het idee dat iedereen aan mij kan zien dat ik iets achterhoud voor mevrouw Pong. Gespannen wacht ik de uren af. zelfs mijn coassistent kan niets doen aan het feit dat ik straks mijn eerste echte 'slechtnieuwsgesprek' ga voeren. Ludi Koning is zevendejaars geneeskunde Tweewekelijks schrijft zij een column over haar coschappen

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen