Ad Valvas 2010-2011 - pagina 178

12 ad rem

ad valvas g december 20i(i,{.

>Lentjes

>Griff JUL

-CU}^^

al

.^

>Roos draait mee (24) studiekeuze moeilijk? Beroepskeuze al helemaal! Student-reporter Roos van Rijswijk heeft nog geen idee wat ze wil. Deze week loopt ze mee met een leraar Nederlands. Marcel Seelen geeft zijn 4vwo-klas vijf minuten om het antwoord op een vraag over de Middeleeuwen op te schrijven, en verlaat het lokaal. Wat schetst mijn verbazing: in zijn afwezigheid vliegt er geen voedsel door de lucht, zitten er geen tongzoenende pubers in de vensterbank en worden er geen piemels op het schoolbord getekend. Dit is niet gezond: de leerlingen zitten zo vlijtig te pennen dat ik de neiging moet onderdrukken om zelf heel veel lawaai te maken. Heb ik hier te maken met zesendertig (!) extreem lieve kindjes? Ben ik tijdens mijn middelbare schoolcarrière verpest? Zijn de scholieren gedrogeerd? Seelen, bij terugkomst: "Nee hoor, deze klas pest jammer genoeg ook weleens docenten weg. Ik heb gewoon overwicht. En ik bereid mijn lessen grondig voor natuurlijk: als je veel kennis hebt van je vakgebied, hebben leerlingen meer respect voor je." De lessen in kwestie gaan dit blok over de Nederlandse literatuur in de Middeleeuwen. Seelen leest een gedicht voor over de gestorven Egidius, die bezongen wordt door zijn vriend. Welk gevoel komt erin naar voren? Scholiere Jorieke: "Ja, diegene heeft zoiets van: ik ben vrij, maar jij bent dood. Een beetje verdrietig." Uitstekend, vindt Seelen, en hij verklaart het gedicht. Nog steeds is de klas stil. Pas als de zelf gelezen boeken ter sprake komen wordt het rumoerig. Over de het nonnenverhaal Beatrijs: "Vrouwonvriendelijk!" Over Van den vos Reynaerde: "Best een heftig boek." Wonderbaarlijk: op de VU, waar ik toch regelmatig op de Letterenfaculteit verkeer, heb ik nog nooit een student zo vol passie over een Middelnederlandse tekst horen jubelen. Seelen ("Met grammatica heb ik iets minder, moet ik zeggen.") zelf vertelt bedaard over de denkwijze in

>Tamara SLIM STUP^REN

de middeleeuwen. En waarom werden het eigenlijk de middeleeuwen genoemd? Pepijn: "Ze waren een beetje ingezakt sinds de Grieken." Wanneer de les afgelopen is, krijgen alle leerlingen - net als bij binnenkomst - een hand van Seelen. Die hand is gebruikelijk op de Vrije School; het schept een band tussen leraar en leerling. Gniffelend: "Leerlingen schijnen de eerste twee weken van hun vervolgopleiding ook nog al hun docenten een handje te geven." Lief Mijn aanvankelijke angstvisioen van een roedel mobiel bellende en kauwgomklappende pubers in bontjas is dankzij Seelen verdwenen. Het is alleen ernstig de vraag of ik net zo lang stü kan zijn als deze 4vwo-klas... ^ ^

zesendertig extreem lieve kindjes zelf ook stil zijn

Roos weet niet wat ze hoort

Vooruitgang Toen ik studeerde had ik nog geen laptop. Terwijl ik dit opschrijf, begin ik alweer aan mezelf te twijfelen. Is het werkelijk? Is mijn voUedige studietijd (mediterrane archeologie, maar toch] laptoploos aan me voorbijgegaan? Hoe lang geleden is dat dan wel niet? Nou, ik moet toegeven dat ik dat even na moest zoeken. Maar er staat 1 oktober 2004 op mijn afstudeerbul. Dus zo lang geleden is dat nou ook weer niet. Anno 2010 heb ik natuurlijk wel een laptop. Maar dat is niks bijzonders, want studenten hebben nu ook allemaal een laptop die vaak opvallend veel kleiner is dan de mijne. Vooral als de eigenaar een vrouw is. Dat laatste doet me vermoeden dat we hier te maken hebben met een modegerelateerd verschijnsel, dat wellicht niet uit praktisch (want belachelijk klein toetsenbord), dan wel uit esthetisch oogpunt te verklaren valt. Aan de andere kant hebben studentmeisjes natuurlijk vaak kleine handen, en niet veel spierkracht om rond te zeulen met een computer, dus in dat opzicht is zo'n laptopformaat cavia wellicht een goede keus. Maar ik dwaal af. Zo achteraf bekeken went men kennelijk snel aan het bezit van zo'n draagbare computer, want laatst kon ik hem in de bibliotheek op de twaalfde verdieping niet gebruiken en raakte ik volledig van slag. In die bibliotheek staan oude teksten in het Grieks en Latijn. Die collectie indachtig heeft men kennelijk besloten dat zoiets nieuwerwets als een stopcontact alleen maar de aandacht afleidt. Er zijn er wel een paar, weggemoffeld in een hoekje. Als je niet weet welk hoekje, kijk dan even waar de klont belachelijk dicht op elkaar zittende studenten achter hun laptops zich bevindt. Daar dus. Om een lang verhaal kort te maken: er was dus geen plaats meer voor het inpluggen van mijn laptop. Maar dat maakt toch niet uit, zou je denken. Die computer heet niet voor niks portable, dan moetje 'm toch overal kunnen gebruiken thuis, onderweg, in de trein, de koffieshop, de VU-bibliotheek op de twaalfde, afhankelijkheid van stopcontacten is zoooo 2004. Ja, vertel dat mijn laptop maar eens. Die gaf na anderhalf uur batterijgebruik de pijp al aan Maarten. En toen? Toen wist ik niet meer wat ik moest doen. Gewoon doorlezen? Aantekeningen maken op een blocnote? MAAR HOE DAN? Moraal van dit verhaal: vooruitgang maakt de » mens er niet handiger op. En er moeten meer stopcontacten komen in de bibliotheek op de twaalfde verdieping. Vooral dat.

Daphne Lentjes is archeoloog en werkt aan haar promotieonderzoek.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen