Ad Valvas 2010-2011 - pagina 89

9

ad valvas 14 oktober 2010

I

Drie wetenschappers zijn genomineerd voor de Societai Impact Award Junior. Wat hebben zij onderzocht?

TEKST: FLOOR BAL, W I N CASTERMANS en RIANNE LINDHOUT FOTO'S: JORDI HUISMAN

lattevoetenverze kering iderland is het enige Europese land waar nog geen jerstromingsverzekering bestaat. Raar, we zijn toch stzo'n verzekeringslandje? Wouter Botzen kan het I verklaren: "Sowieso zijn overstromingen lastig te rzekeren, omdat de kans erop klein is, maar het effect |oot. In Nederland komt daar de overheidsboodschap de ramp in 1953 nog bij: dit gebeurt nooit weer. Deltawerken kwamen er, onze nationale trots, en mand was meer bang." heeft de overheid een andere boodschap: de risico's m klimaatverandering nemen toe, onze dijken kunnen ilen, pas dus op. Botzen onderzocht of huiseigenaren [e boodschap al hebben opgepikt en inderdaad: ze aan positief tegenover een overstromingsverzekering, derlanders die nu getroffen worden door een erstroming, krijgen soms een vergoeding van de erheid. Er is een vrij vage Wet Tegemoetkoming Schade bij rampen en zware ongevallen (WTS). Botzen zou graag [en dat deze wet wordt vervangen door een verzekering, e wet is onduidelijkheid over de vergoedingen, [ovendien zou een grootschalige ramp een zware nslag op de staatskas zijn. En: mensen gaan er nu vanuit dat het wel geregeld is. Bij een overstromingsverzekering speelt de overheid nog steeds een rol. Particuliere verzekeraars verzekeren sen substantieel deel van de schade, maar boven een laximum springt de overheid bij. Anders is het risico niet i verzekeren. Zo'n particuliere verzekering maakt het sico voor de staatskas kleiner, maar zet ook de burgers an het denken. Als zij kiezen voor een stenen in plaats an een houten vloer, zien ze hun premie dalen. Een op e vijf huiseigenaren is hier gevoelig voor, liet Botzen en. astig punt: zolang die WTS bestaat, is het voor rzekeraars moeilijk om die verzekering te verkopen, otzen: "Inderdaad, we zijn er nog niet. Maar steeds iser onzekerheden worden opgelost. Ik denk dat zo'n erzekering over enkele jaren mogelijk is." (RL)

L

Evelyn Ersanilli

Integratie remmers

Nu ze zelf in Oxford wfoont, is Evelyn Ersanilli (Den Haag, 1980) de door haar bestudeerde gemigreerde Turken beter gaan begrijpen. Hoe langer ze in Engeland woont, hoe meer ze zich Nederlander voelt. Al is het maar omdat haar directe manier van communiceren botst met de keurige, indirecte, Engelse omgangsvormen. Ze vindt het nuttig dat een onderzoeker die migratie bestudeert zelf ook een tijd in het buitenland doorbrengt. "Ik snap Turken die vnllen dat hun kinderen Turks leren. Mocht ik hier kinderen krijgen, dan wil ik ook dat ze Nederlands kunnen spreken. Het zou toch raar zijn als ze niet eens met hun grootouders kunnen praten." Met een stamboom vol landverhuizingen - haar opa was Italiaan, haar vader werd in Engeland geboren - is het niet zo vreemd dat Ersanilli zich tijdens haar studie algemeen sociale wetenschappen in Utrecht voor migratie ging interesseren. "Maar ook omdat de leukste vakken daarover gingen." Voor haar scriptieonderzoek vertrok ze naar Canada om daar de integratie van de Iraniërs te bestuderen. Dolenthousiast over het multiculturele beleid van de Canadezen kwam ze terug. "Canadezen zijn trots op de verschillende achtergronden van hun bewoners en steken geld in het behoud ervan. Dat is nog wat anders dan dat halfslachtige gedoe in Nederland." Die conclusies pasten precies in haar sociaaldemocratische wereldbeeld. Dat tijdens haar promotie promotor Ruud Koopmans juist kritisch was op de positieve effecten van het midticulturele beleid vond ze wel spannend. Ze hoopte dat haar onderzoek naar de invloed van het beleid op de integratie van Turken in Duitsland, Frankrijk en Nederland zijn ongelijk zou bev\djzen. "Zo jong en na'ief was ik wel." Toen ze eraan toe was om de data van duizend telefonische enquêtes en bijna negentig diepteinterviews te verwerken, bleek de uitkomst anders dan zij verwacht had. "Het heeft me twee jaar gekost om daaraan te wennen", lacht ze. (EB)

Voorafgaand aan haar onderzoek dacht Ersanilli dat het Nederlandse beleid een gunstig effect op de integratie had. Vanaf de jaren tachtig was de gedachte dat als migranten veel rechten hadden en er ruimte voor hun eigen cultuur was, ze zich vanzelf thuis gingen voelen en zich zouden aanpassen. Duitsland was hierin veel strenger: Duitser worden was moeilijk en er was weinig stimulans voor de eigen cultuur en religie. Frankrijk zat ertussenin. De Fransen waren gul met hun nationaliteit, maar eisten dat nieuwkomers Frans spraken en kennis van het land hadden. De grootste verrassing van haar onderzoek was dat ondanks hun andere strategieën, de verschillen in de mate van integratie klein bleken te zijn. "Het is belangrijk dat politici beseffen dat de invloed van beleid beperkt is." Voor de verschillen die er waren, bleek haar promotor alsnog gelijk te hebben. Het Nederlandse multiculturele beleid leidde niet tot het beste resultaat. Sterker nog: veel ruimte voor de eigen cultuur heeft eerder een negatief dan een positief effect. De Franse mix van rechten en plichten leverde de beste integratie op sociaal-cultureel gebied op. Ersanilli vermoedt dat nu de Nederlandse regering strengere taaleisen gaat stellen dit ook hier de integratie zal verbeteren. "Al kunnen strengere taaleisen alleen productief zijn als er wel een beleid op de Franse manier naast staat, anders gaan we de Duitse kant op. Daar voelen migranten zich meer vreemdeling." Al was de uitkomst niet wat ze verwachtte, toch is Ersanilli tevreden met haar conclusie omdat de overheid hiermee onderbouwde maatregelen kan nemen. Hoewel ze eigenlijk vermoedt dat haar invloed beperkt zal blijven. "In Frankrijk hebben alle allochtonen een dubbele nationaliteit en dat geeft geen problemen. Maar ik denk niet dat Geert Wilders na dit nieuws besluit om erover op te houden en zijn energie ergens anders in te steken." (Fß) Reageren? Mail naar redactie@advalvas.vu.nl.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen