Ad Valvas 2010-2011 - pagina 164

12 ad rem

ad valvas 2 december 2010

>Koning

>Griff

>Roos draait mee (23) Studiekeuze moeilijk? Beroepskeuze al helemaal f Student-reporter Roos van Rijswijk heeft nog geen idee wat ze wil. Deze week loopt ze mee met een trouwambtenaar. "JuUie hebben elkaar leren kennen op Oerol, maar toen was het nog niet aan?" Refke en Chris knikken. Riechelle van der Valk, trouwbeambte, verzucht meelevend. "Nu stralen juUie van liefde." Van der Valk zal het jonge geluk (vergezeld door hun verse baby, twee getuigen en de verse baby van een van hen) straks trouwen. "Hé, is dat een 40D?" vraagt van der Valk over de camera van een van de getuigen. Ze is namelijk ook fotograaf. Haar vingers jeuken zichtbaar. Maar, zo heeft ze mij bezworen "Ik maak nooit foto's tijdens mijn werk als beambte." Dus vervolgt ze de ceremonie. Ik houd niet van romantische films en ik koester totaal niet de ambitie om ooit in een roze jurkje iemand voor altijd de liefde te verklaren, maar nu Van der Valk Refke en Chris tot echtpaar verklaart ("Zo bijzonder dat door mijn woorden mensen opeens getrouwd zijn!") krijg ik een klein brokje in mijn keel. Vanuit een kinderwagen lacht een van de baby's mij tandeloos toe. Als het jonge geluk elkaar ook nog hartstochtelijk stralend zoent, krijg ik het bijna te zwaar. Van der Valk, eerder op de dag "Meestal houd ik het droog tijdens huwelijken. Maar soms is het moeUijk hoor, vooral als ik vrienden van mij trouw." De getuigen tekenen de trouwakte. Trouwbode Jacqueline wijst ze waar ze hun handtekening moeten zetten. Van der Valk houdt het niet meer. "Mag ik even een paar foto's maken?" Het zoenende bruidspaar wordt vastgelegd (Refke "Het smakken hoor je toch niet op de foto"), de tekenende getuigen ook ("Kun je dat nog even opnieuw doen?"), de baby's worden gefotografeerd en tot slot klimt Van der Valk opgetogen op een stoel om het hele gezelschap vast te leggen. Van der Valk. "Of ik nu een paar met tweehonderd gasten in de Vondel-

>Tamara VWSPORT

kerk te woord sta of zoals nu een klein gezelschap in het stadsdeelkantoor; het is bijzonder dat ik er bij mag zijn. Ik heb wel eens zes bruiloften op een dag gehad. Allemaal prachtig. Dit verveelt nooit." Van der Valks enthousiasme is groot. Werken met straalgelukkig en dankbaar publiek klinkt natuurlijk als een droom. Zou ik al dat priUe geluk wel aankunnen, of word ik na een tijdje geschift van die suikerzoete roze wolk? Dat moet ik testen. Lieve professoren, mochten jullie mij kwijt zijn- ik lig onder een roze dekentje Julia Roberts-films te kijken. Loopbaanonderzoek, niet storen. + verveelt nooit — suikerzoet

Hoeveel stralend geluk kan Roos aan op een werkdag?

Thiandi Thiandi Grooff is een bijzondere vrouw. Ze is zwaar gehandicapt, maar studeert toch aan het Amsterdam University CoUege. En dat allemaal dankzij/aczlitated communication. Thiandi kan namelijk niet praten, de coördinatie van al haar spieren (inclusief spraakmusciilatuur) is verstoord door diverse hersenbeschadigingen Om toch te kunnen communiceren, gebruikt ze een toetsenbord. Echter, als ze zelfstandig zou tikken, zou ze geen letter goed kunnen raken vanwege de ongecoördineerde bewegingen die ze maakt. Iemand anders, de/acihtator, houdt daarom haar pols vast en 'stabiliseert' die, zodat ze opeens wel volzinnen kan typen. In Ad Valvas 07 schreef Weimoed Visser een vrijwel kritiekloos artikel over Thiandi en het nieuwe, autobiografische boek dat ze geschreven zou hebben. Wel geeft Visser aan dat facilitated communication niet onomstreden is- wie zegt dat het niet de begeleider is die typt? Maar die bezwaren veegt ze meteen van tafel, als je Thiandi Grooff bezig ziet met haar letterkaart, ben je snel overtuigd dat zij het is die spreekt Daar moeten we het maar mee doen. De vraag is waarom Thiandi het niet met een mechanische armsteun afkan. Inhoudelijk gezien is het namelijk nooit mogelijk dat een buitenstaander bewegingsfouten die in de hersenen worden veroorzaakt, extern kan corrigeren. Hoe weet de facilitator in welke richting de beweging van Thiandi gecorrigeerd moet worden? Die facüitator kan toch helemaal niet in haar hersenen kijken en zien welke beweging oorspronkelijk de bedoeling was? Er is al veel onderzoek gedaan naar facilitated communication. Telkens weer blijkt dat de antwoorden die gegeven worden, onbewust door de facilitator verzonnen zijn. En zo voert iedereen rond Thiandi onbedoeld een toneelstukje op. Stel je voor. al jaren wordt Thiandi geleefd door de mensen om haar heen die voor haar praten Die diploma's voor haar halen en boeken in haar naam schrijven. Die onbevirust bepaald hebben dat ze naar de universiteit gaat en dat ze dol is op wiskunde. Tenvijl ze misschien wel een bloedhekel heeft aan cijfers en het liefst de hele dag bij haar ouders is. Wat een persoonlijke tragedie' En ergens ook volstrekt onethisch Met een simpel onderzoek is te bewijzen of het echt Thiandi is die communiceert. Ik zou het graag willen uitvoeren, want ook Thiandi heeft recht op de waarheid. En mocht blijken dat ze écht communiceert dan heeft dat grote gevolgen voor (het beleid ten aanzien van) andere gehandicapten. Ik zal niets liever doen dan mijn ongelijk toegeven... Ludi Koning studeerde geneeskunde aan de VU en doet promotieonderzoek. Tweewekelijks schrijft ze een column

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen