Ad Valvas 2010-2011 - pagina 352

i6 ad rem

ad valvas 7 april 2011

>Griff

>Lentjes

­€tMd£

>Pleased to meet you ( i i ) vu University has many international students and employees from different parts of the world. Who are they, and how did they end up here? Mohammad Fanood From: Iran | Age: 281 PhD Physical Chemistry He loves traveling and exploring new places. Mohammad Fanood finished his bachelor's degree in Teheran, and pursued a master's degree in Sweden. For his PhD he chose the Netherlands. "After two years I wanted to move out of Sweden. First I was thinking about Germany or Switzerland, until I came to the Netherlands for a summer school, near Leiden. I Uked the school, the small city, and the fact that people spoke a kind of English I could understand. That's why I decided to come to the Netherlands." Most of his friends applied for a PhD either in Canada or the United States, whereas he preferred the diversity of Europe: "There are a lot of different countries with distinct cultures in each other's vicinity in terms of travelling distance. I found that very attractive."

Mohammad has noticed that the buses in Holland are usually on time

Mohammad likes that Holland is quite organized "The buses for instance are usually on time. I find this great, coming from a large and densely populated city like Teheran where one simply cannot be on time." However, in

Teheran Mohammad finds it much easier to get to places "People wiU always show you the direction. When I ask someone here how I can get to a building nearby, nobody seems to know." Mohammad at first was not sure how the greeting worked in the Netherlands. "In Iran it's common for people to greet each other like friends. Here I have to think about when to greet and when not to, because the people are quite economical with their greeting." In high school, Mohammad really Hked and understood physics. "Although I only knew high school physics, it became clear to me that I wanted to continue in that direction." At VU University, Mohammad conducts research on how to control chemical reactions in molecules. Mohammad hasn't decidedyet about what he will do after his PhD: "I like to explore new things and see new places. At the moment I am specializing in my field to create more opportunities for myself The good thing about doing a PhD is that I can develop myself, while at the same time postpone making a decision." TEXT AND PHOTO ZAHRA ASTITOU STUDENT REPORTER

J^!i^Sr

>Tamara PiJITTE6RONP HieR IS W6L eehi SOOKT KAART VAN Pe STAD.

ItCOeNKDAt HeT MOOeRMe KUNT 1^ eew STATeMe^^ OF

Her. KWif.^ voLftews pezesTip BevNDBN we OHS NU HieR...

Crackers Er is een televisiereclame die ik iedere ochtend voordat ik naar de VU ga langs zie komen. Het gaat over ontbijtcrackers. Die eet ik nooit, want ik ontbijt niet, ik drink alleen koffie. Het merk ben ik vergeten, wat volgens mij al bewijst dat het een slechte reclame is. Je ziet een jonge­ dame jongleren. Met pakken ontbijtcrackers, geloof ik. "Je doet zo veel op een dag", zegt een vrouwenstem. "Een gezellig etentje. Nog even sporten. De kinderen ophalen. Huishouden. Werken. Daar kun je wel wat extra energie voor gebruiken." Nog afgezien van de vraag welke mongool zijn extra energie nou uit ontbijtcrackers haalt (nog maals koffie, ik kan het van harte aanraden) is er iets fundamenteel mis met deze opsomming de volgorde. Hebben ontbijtcrackerconsumen­ ten hun prioriteiten wel goed op een rijtje­' Bij de meeste mensen komt het toch neer op. Je doet zo veel op een dag. Werken. En slapen, en het liefst ook eten, voor mijn part dan maar ontbijtcrackers, maar dat is het meestal wel. Misschien doe ik dat dan toch verkeerd. Heb ik die extra ontbijtcracker­energie hard nodig Dat zou best kunnen, want toen ik vanmorgen in mijn agenda zat te bladeren, drong het pas goed tot me door dat over vijf maanden mijn aanstelling aan de VU afloopt. Vergeef me voor de abrupte overgang van ontbijtcracker naar dissertatieonderzoek, maar het is echt maar een klein gedachtesprongetje. Het schijnt dat alle promovendi vroeg of (meestal) laat op dit punt belanden. Het zou geen verrassing moeten zijn datje niet eeuwig over je proefschrift mag doen, maar om de een of andere reden is het dat dan ineens toch Neem nu die vriendin ­ en oud­collega ­ die al eenjaar geleden klaar had moeten zijn, inmiddels twee andere banen heeft en in de weekenden en avonduren doorploetert aan haar Magnum opus. Voor haar geen gezellige eten tjes, sporten en huishouden (kinderen heeft /.e ­ Godzijdank! ­ niet). Zo ver ga ik het niet laten komen. Heb ik me voorgenomen. Maar ja, hoe voorkomt men zoiets? Harder werken? Dat Ujkt niet de oplossing, want als ik zo om me heen kijk, zijn het juist de hardste werkers die er het langst over doen. Prioriteiten stellen dan? Nee. Voor zover ik weet, is er maar één oplossing, op een gegeven moment gewoon beslissen dat het klaar is. Misschien dan ook maar accepteren dat het niet perfect kan zijn. Ja, daar kun je ook wel wat extra energie voor gebruiken.

Daphne Lentjes is archeoloog en werkt aan haar promotieonderzoek.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen