Ad Valvas 2010-2011 - pagina 186

8 GELOOFSCRISIS

at

Een vierdejaars VU-student (22) is streng gereformeerd én homo. Een relaas over innerlijke verscheurdheid. Anoniem, want herkenning wil hij tot elke prijs voorkomen, TEKST: WIN CASTERMANS FOTO: JORDI HUISMAN

Karaktermoord op een refohomo C C vier jaar lang heb ik het verdrongen. Ik was niet van plan om het ook maar aan iemand te vertellen en wdlde het mijn ouders niet aandoen. Ik zou het meenemen in mijn graf. Maar elke dag, zo niet elk uur, was ik ermee bezig. Mijn moeder merkte op den duur wel dat ik ergens mee zat, maar ik ontkende dat er iets aan de hand was. "Anderhalfjaar geleden kreeg ik van een kennis het boek Ahjeje anders voelt. Ik wUde het graag lezen, maar dat moest natuurlijk stiekem. Op een zondagavond ging ik naar mijn slaapkamer om het eindelijk te lezen. Mijn vader was in die tijd ernstig ziek. Daarom nam mijn moeder het mij kwalijk dat ik heel de avond op mijn kamer zat. Ze kwam kwaad naar boven. Toen kwam het tot een uitbarsting. "WU je weten wat ik aan het lezen was?!" vroeg ik aan haar. Ik haalde het boek, dat ik vlug had weggestopt, tevoorschijn. Toen heb ik keihard gehuild. De halve straat kon het horen, maar dat kon me niet schelen. Mijn vader - hij kon toen nog traplopen - en mijn broertje kwamen ook naar boven. Ik drukte mijn gezicht in de dekens van mijn stapelbed, omdat ik mijn ouders niet aan durfde te kijken. "Mijn ouders hielden mij allebei vast. Mijn moeder zei wel twintig keer hoe verschrikkelijk ze het voor me vond. Ik heb niet veel gezegd. Ik had verwacht dat mijn ouders nieuwsgierig zouden zijn naar mijn gevoelens, dat ze zouden vragen hoe lang ik die al had. Maar dat soort vragen bleef uit. Mijn ouders probeerden wel hun medeleven te tonen. Mijn vader vertelde bijvoorbeeld over een onbeantwoorde liefde uit zijn jeugd. Ook zei hij dat hij homoseksualiteit niet als een ziekte zag. Mijn moeder kwam al snel met allerlei Bijbelteksten aan. Dat de gedachte aan een relatie met een jongen überhaupt in mij zou opkomen, was voor haar onbestaanbaar. Zij vindt dat ik mijn homosek-

suele gevoelens moet zien als een kruis dat God mij heeft opgelegd. Volgens haar moet ik vooral veel bidden om hulp van God in de strijd tegen mijn gevoelens."

'Ik voel me een soort NSB'er' "Mijn vader is inmiddels overleden. Met mijn moeder heb ik al maanden niet meer over mijn homoseksualiteit gepraat. Ik zou haar ontzettend groot verdriet doen als ik nu met een vriend aan zou komen. Zelf ben ik er ook nog niet uit of een homoseksuele relatie goed is of niet. Het is best mogelijk dat het inderdaad immoreel is. Mijn dominee vergelijkt homofilie met kleptomanie en pyromanie. In al die jaren dat ik over mijn geaardheid zweeg, dacht ik zelf ook heel erg negatief over homoseksualiteit. Daarom wüde ik niet geloven dat ik zelf homo was. Toen het toch begon door te dringen, kreeg ik een erg negatief zelfbeeld. Ik was een psychopaat of een soort NSB'er, een van beiden. Ik was 'van de verkeerde kant', ik was een mislukking. "Dat ik zo negatief over mijzelf als homo dacht, heeft alles te maken met het geloof waarmee ik ben opgegroeid. Als ik dat geloof kon uitschakelen door een knopje om te draaien, zou ik het onmiddellijk doen. Ik ben het liever kwijt dan rijk, want voor mij betekent het een leven in eenzaamheid. Ik zal nooit van iemand mogen

1n onze kring wordt homoseksualiteit gezien als duivelse antiliefde'

Mazzel [4]

NS biedt service HIJ kon het bijna niet geloven. Volgens het informatiebord van de NS stopte vrijdag 10 december de laatste trein vanuit Maastncht naar Amsterdam met op station Amsterdam Amstel. Terwijl Hessel Peters Zengers (26), derdejaars gezondheidswetenschappen, dezelfde dag op de heenweg daar wel was opgestapt. Zijn fiets stond daar gestald, die kon hij nu met gebruiken. "Dat IS nou eenmaal zo", zei de conducteur die hij om informatie vroeg. "Er is mets aan te doen." HIJ had maar twee opties; of om half twee 's nachts vanaf het Centraal Station veertig minuten door de snijdende vneswind naar huis lopen. Of zijn laatste restje geld aan een taxi spenderen. Beide opties waren met aantrekkelijk. Door zijn stage was het een zware week geweest en met de tweeëneenhalf uur durende treinreis voor de boeg viel Peters Zengers snel in slaap. Met een schok werd hij wakker. Tot zijn grote verbazing stond de trein tocli stil op liet Amstelstation. Snel pakte hij zijn spullen en stapte hij uit. Voordat de trein weer doorreed, sprak hij nog even dezelfde conducteur: "Puur geluk dat we toevallig stoppen", vond die. "Dit is normaal met de bedoeling." (FB)

houden. Ik mag een jongen niet eens knap vinden. Als ik een seconde naar een jongen kijk, zondig ik al. Als homo kun je bij God weinig goed doen. "Een flink aantal mensen weet het nog niet van mij: mijn oudere broers en zussen, mijn collega's en een aantal vrienden Zij zien mij dus nog als een normale heteroseksueel. Ik vind het soms ook wel prettig als dat zo blijft. Ze zullen misschien niet zeggen dat ik ziek in mijn hoofd ben, maar ze denken toch dat er bij homo's een steekje los is. Refo's kunnen best meelevend reageren op je coming-out, maar daarna staat de wagen stU. Zodra je aan een relatie denkt, ontstaat er verwijdering. In reformatorische kring wordt homoseksualiteit gezien als diabolische antiliefde een geperverteerde vorm van

'Als ik mijn geloof kon uitschakelen door een knopje om te draaien^ zou ik het onmiddellijk doen'

liefde die van de duivel komt. Voor de SGP is de homobeweging het grote roze gevaar. Volgens refo's is er op deze wereld een geestelijke strijd gaande tussen God en de duivel. In die strijd zien zij twee vijandelijke fronten, de islam en de 'seculiere kerk' die zich beijvert voor homorechten. Daarom voel ik me een NSB'er. ik sympathiseer met de vijand."

*Ik heb niet ervaren dat God mij hielp' "Ontelbare keren heb ik gebeden dat ik verliefd zou worden op een meisje. Mocht er alsnog een verlate gebedsverhoring plaatsvinden, dan ga ik Glory, glory, hallelujah! op het orgel spelen. Ik heb mijn best gedaan door niet naar jongens te kijken, door niet aan ze te denken. Dat werkte niet. Ik heb niet ervaren dat God mij hielp, dat hij mijn gebed verhoorde. Heeft God ooit iets teruggezegd? "Ondanks alles is het voor mij erg moeilijk om afstand te nemen van mijn geloof Ik ben soms toch wel dankbaar voor mijn opvoeding. Ik ben een refo. Ik zou niet zomaar kunnen overstappen naar een vrijzinnigere kerk. Andere vormen van geloof zijn voor mij niet betekenisvol. Ik voel me daar niet bij thuis. Maar de refo en de homo in mij zijn niet verenigbaar. Een relatie hebben met een jongen is zondigen tegen Gods wil. Inmiddels weet ik niet meer of ik ooit nog wel een relatie wil. Door deze hele geschiedenis is de lol er bij voorbaat al af Ik ben een introvert

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen