Ad Valvas 2010-2011 - pagina 28

12 ad rem

ad valvas 9 september 20i(

>Griff

>Lentjes •' t^^^"^

>Roos draait mee (15) Studiekeuze moeilijk? Beroepskeuze al helemaal! Student­reporter Roos van Rijswijk heeft nog geen idee wat ze wil. Deze week loopt ze mee met de vicevoorzitter van een stadsdeel. "Ik zei nog zet die Erfgoedagenda op de agenda." Egbert de Vries, oorspronkelijk bioloog maar nu vicevoorzitter van stadsdeel Amster­ dam­Zuid, vergadert veel. Over monumentenzorg, zoals vandaag, maar ook over werk en inkomen, wonen en ruimtelijke ordening. Terwijl ik koffie drink, vliegt het monumentenjargon ("staat dat op de GPM­hjst?") me om de oren. Zou de Vries voor hij vijfjaar geleden in deze functie begon, eerst een week ingeruimd hebben om afkortingen uit zijn hoofd te leren? Dit is nog maar het eerste overleg van de dag. Er zullen er voor De Vries nog vier volgen, maar ik begin nu al af te dwalen. Wat hebben ze mooie planten op het stadsdeelkantoor en wat is het hier licht en ruim. En zegt Esther Agricola [directeur Bureau Monumenten en Archeologie, red.] echt de hele tijd "percies" in plaats van "precies"? Dan schrik ik wakker uit mijn weinig hoogdravend gepeins, want er wordt gespro­ ken over het VU­gebouw. In de woorden van De Vries is het "een mach­ tige rots die niet zomaar afgebroken zou moeten worden."

"Ik vind dat wel gezellig! Het enige nadeel is dat ik soms niet toekom aan andere dingen, zoals het beantwoorden van post. Ik ben ook wel een dagje weekend kwijt aan het lezen van stukken." Voor de gezelligheid pik ik nog een overlegje mee. 'Staf' heet deze. Hoewel ik begrijp dat hier nuttig werk verzet wordt, laat mijn concen­ tratievermogen me wederom in de steek. Tegenover me bestudeert een meneer achtereenvolgens het systeemplafond, de boord van zijn jasje en zijn nagels. Zou hij al weten wat­ie gaat eten vanavond? Nee, ik denk niet dat ik vicevoorzitter van een stadsdeel moet worden. Gelukkig is De Vries zo bevlogen dat ik denk dat hij het nog wel even uithoudt. "H meebouwen aan een betere stad ^ oeverloos vei^aderen en ei% veel afkortingen

Tweede vergadering: werk en inkomen. Nog meer afkortingen, nog meer koffie. Er worden hier belangrijke zaken besproken, en interes­ sant is het zeker. Toch betrap ik mezelf erop dat ik opeens mijn bood­ schappenlijstje aan het doornemen ben. De Vries echter spreekt even kundig en geanimeerd over werklozen als over monumentale tuinen. Zijn humor is kurkdroog. Subtiel onderbreekt hij soms het overleg voor een kleine adempauze tussen de "ketenbenaderingen, paraplube­ naderingen, SAP ­en MAP­plekken" (en wat­al­niet­meerplekken). "Het leuke aan mijn baan", zegt De Vries, "is dat ik concreet meebouw aan een betere stad. Mijn werk is eigenlijk het nemen van besluiten." Komt al het vergaderen hem niet de neus uit na een tijdje?

Een paraplubenadering? Daar kan Roos niks mee

>Tamara PUIZCNPEN pooeN Ue 6RNST VA N Deze RA N\P 13 Nier

Tt OVERZieN.

X t 1/ ­ZAp"^ HoeveeiHeio '' / I 1 ^ <i e WON DEN. DORPeN ^/ | ZUN COMPLeer VERWOEST. i

eeN met

e ^

ZWA RE

TUDie, H o o R ,

Massa Ook zo genoten van de opening van het aca­ demisch jaar afgelopen maandag? 'Vrijheid in verantwoordelijkheid', ja, het is wat. "Jongens, hebben jullie nog een idee voor het thema dit jaar? Roep eens wat!" "Vrijheid?" "Verantwoor delijkheid?" "Prima, woordje d'r tussen, niks meer aan doen." Wat ik me altijd afvraag bij de opening van het academisch jaar wordt het academisch jaar ook wel eens gesloten? Dat lijkt me dan toch noodzakelijk, zonder sluiting immers ook geeii opening. Je kunt moeüijk eenjaar openen dat a open is. Misschien dat bestuursvoorzitter Rene Smit vijf minuten voor aanvang de voordeur even snel op slot kan doen, zodat hij die daarna feestelijk kan openen. Zoiets als de dichtgemet selde 'heUige deuren' in Rome. Op de VU zal vai metselen geen sprake zijn, maar je kunt natuui lijk wel even een schoen tussen de draaideuren leggen. Gewoon, voor de vorm. Nu het academisch jaar weer open is, zijn er ineens ook weer studenten op de VU. Dat is altijd even schrikken na de zomermaanden, waarin je alle Uften voor jezelf had en het nooit een probleem was om je fiets te stallen. Die gelukkige tijden keren dus pas in juni 2011 weder, tot dan is het proppen en brommers opzij duwen geblazen. Dat er sinds kort weer gestudeerd wordt aan de VU, kun je nergens zo duidelijk zien als in het glazen hok in de hal van het hoofdgebouw, waar de centrale administratiebalie zit. Wat al die mensen daar doen, weet ik niet. Misschien zijn ze allemaal de postzegel op hun inschrij­ vingsformulier vergeten? In ieder geval is het dringen geblazen bij de balie Studentenzaken De universiteitshierarchie wordt trouwens nergens zo treffend gevisualiseerd als daar in dat glazen hok, want bij de balie Personeel hoef je niet in de rij en hebben ze aUe tijd voor je. Wil je ergens geholpen worden, dan kun je sowieso altijd beter zeggen datje geen student bent. Dat helpt. Laatst moest ik een postpakketje wegbrengen Ik was de postkamer nog niet binnen of werd staande gehouden door een verhit uitziende man die wilde weten wat ik daar deed. Ik ver­ telde het hem. "O", zuchtte de man, duidelijk gerustgesteld. "Ik dacht datje een student was' Dat laatste zei hij alsof het ging om iets groens en glibberigs dat hij zojuist uit zijn neus had opgediept. Het zal wel stress zijn geweest. Of massafobie. 4400 nieuwe eerstejaars, dat zijn er tenslotte best veel. Daphne Lentjes is archeoloog en werkt aan haar promotieonderzoek

'

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen