Ad Valvas 2010-2011 - pagina 80

24 ad rem

ad valvas 7 oktober 2010

>Griff

>Koning

>Roos draait mee (18) studiekeuze moeilijk? Beroepskeuze al helemaal f Student-reporter Roos van Rijswijk heeft nog geen idee wat ze wil. Deze week loopt ze mee met een fotostripmaker. Ype Driessen veert op bij het zien van twee scouts in vol ornaat. "Willen julHe op de foto?" We zijn op de stripdagen in Houten (thema, loo jaar scouting, publiek bakkebaarden en T-shirts van obscure bands). In tegenstelling tot zijn coUega's tekent Driessen de strips niet, maar fotografeert hij ze. Fotostrips dus, die onder andere bekend zijn van de website van nrz next. "Veel vreemde vogels hier, met een rolkoffer voor alle Stripalbums... maar mijn genre is niet echt een publiekstrekker hier." Het is inderdaad soms rustig bij de stand van de fotostripmaker, maar het enthousiasme van de mensen die zullen figureren in zijn dagelijkse webstrip Ype + Willem is er niet minder om. Jolig maken de scouts grootse armgebaren terwijl ze door assistente Yvette op de foto gezet worden. Driessen zelf gebaart mee hij speelt - meestal samen met zijn vriend Wülem Stam, maar die is ziek - de hoofdrol in de strip. "Het is hartstikke leuk om stripheld te zijn!" Tijdens zijn studie kunstmatige intelligentie begon Driessen als stripmaker voor het universiteitsblad van de UU. "Helaas bleek dat mijn stripjes de slechtst gewaardeerde rubriek van de krant waren." Hij besloot het over een andere boeg te gooien en een fotostrip te maken over een studentenhuis. Dat werkte wel. Nu maakt hij strips voor allerlei opdrachtgevers en heeft hij van zijn hobby zijn beroep gemaakt. "Dat klinkt iets spannender dan het is hoor, want nu heb ik geen hobby meer." In veel van zijn strips figureren zijn vrienden, en natuurlijk Wülem. "Die vindt dat erg leuk, maar als ik om half twee 's nachts bedenk dat ik nog een stripje voor de site moet maken, vindt hij dat wat minder."

Na de scouts zijn drie jongetjes aan de beurt. "Ietsje meer die kant op draaien. Zo ja!" Driessen zet een woedend gezicht op voor de clue van de strip. Zijn stand trekt nu bekijks. "Wil jij ook even?" vraagt hij aan me. Vooruit dan maar- ik probeer mijn lach in te houden. Een kHk van de camera en ik ben vereeuwigd in een webstrip. De volgende dag zie ik het resultaat met daarin de blije scouts, giechelende jongetjes en ondergetekende. Ik wil best fotostripmaker worden! Wel even een andere stripheld zoeken dan ikzelf dan, want ook in een fotostrip blijkt over-actmg mogelijk. "¥ enthousiaste modellen en figuranten ^ weinig belangstelling

Zelf fotograferen vindt Roos geen probleem

>Tamara IK HOEF öcEEN MASTBR OF 20ieT5. IK. KRIJ LATER eew UVe MAN EN 6BN KiNOOe.

Hoe KAM Je PAT ZO zeGfteM. MiewAMD w e e r WAT D E tOeiCOHT -ZAL BReN6CN.

01^ eeM Meisoe.

Poging Op de Spoedeisende Hulp was een man van begin twintig binnengebracht en aangezien ik de dienstdoende coassistent was, mocht ik hem gaan statussen. Reden van komst. TS. Voor internetfanaten geen topic starter, maar een tentamen suicide (poging tot zelfmoord). Gezien de wijze waarop hij zichzelf van het leven had proberen te beroven, had ik het vermoeden dat hij niet echt dood wilde. Ik stelde me aan hem voor en vroeg hoe het nu met hem ging. Snikkend vertelde hij me dat het van hem zo niet meer hoefde en dat hij zich ongelofelijk down voelde. Ik hoefde hem tot mijn verrassing bepaald niet aan te moedigen, want het hele verhaal kwam er zonder horten of stoten uit zijn vriendin had het uitgemaakt. Zij was de liefde van zijn leven. Zonder haar kon hij niet, maar zij had hem duidelijk gemaakt dat hun relatie echt, echt, écht voorbij was. Toen besloot hij er maar een eind aan te maken, maar niet voor hij zijn plannen telefonisch aan zijn ex had meegedeeld, die natuurlijk meteen de hulpdiensten inschakelde. Ik vroeg hem wat hij nu verder van plan was. Met betraande ogen keek hij me aan. hij wist niet of hij wel alleen thuis kon blijven in deze gemoedstoestand. In overleg met de specialist werd besloten dat hij ter observatie zou worden opgenomen. Ondertussen groeide mijn niet-pluisgevoel, waar ik niet veel mee kon doen. Op de afdeling ontfermde een leerlingverpleegkundige zich over de patient, toen ze mijn enigszins zakelijke houding niet goed meer kon aanzien: "Maar joh, bij iedereen gaat wel eens een relatie uit. Dat is toch niet het einde van de wereld? Er zijn genoeg vissen in de zee." Dat ontlokte bij de jongen een nieuwe huilbui- zij was de ware, de enige. Ze waren perfect voor elkaar. Een halfuur later vroeg de leerling-verpleegkundige met een zorgelijke blik of ik even kon komen. Ik trof de patient met een tevreden gezicht in bed aan. "Hij wil de afdelingstelefoon", knikte de verpleegkundige naar de jongen. "Wie wü je bellen dan?" vroeg ik. "Mijn vriendin", een gemeen glimlachje krulde zijn mondhoeken: "ik wil vertellen dat ik in het ziekenhuis lig. Dan neemt ze me vast weer terug. Dat deed ze de vorige keer ook." Hij keek me triomfantelijk aan. De telefoon heeft hij niet van me gekregen. Maar het zou me niks verbazen als ze nog steeds bij elkaar zijn... Ludi Koning studeerde geneeskunde aan de VU er doet promotieonderzoek. Tweewekelijks schrijft ze een column

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen