Ad Valvas 2010-2011 - pagina 469

'Daar sta je dan, in je nakie' I 3

ad valvas 23 juni 2011

Drie onverzettelijke meiden Een studiereis naar Israël werd een nachtmerrie toen vijf 'getinte' studenten op Schiphol een vernederende veiligheidsprocedure moesten ondergaan. Maar drie van hen pikken het niet. TEKST: PETER BREEDVELD FOTO: MC-VU/RIECHELLE VAN DER VALK

Hi

'et moest een horizonverbredende reis naar Israel en de .Palestijnse gebieden worden. "Om zelf te zien hoe het daar is. En om met Israelische en Palestijnse studenten en docenten te praten", aldus Ghezal Kakar (23), student International Business Administration. "We wilden beide kanten zien", zegt Aroosa Khan (27), die gezondheidswetenschappen studeert. "We zouden er met een open mind naartoe gaan", vult student Management Consulting Khadija Kabli (23) aan. De belangstelhng voor de reis, georganiseerd door dialoog(5)VU, een platform in het kader van de diversiteit, was groot. Veertig mensen meldden zich aan, er was maar plaats voor vijftien. Er was een selectieprocedure, een gedegen voorbereiding, eind januari vertrok de groep, onder begeleiding van diversiteitscoordinator Wim Haan, naar Israel.

Vernederend Maar het avontuur begon meteen op Schiphol al met een nachtmerrie, toen Kakar, Khan, Kabli en twee mannelijke studenten (die niet met hun naam in Ad Valvas vwUen) door beveihgingsmensen van de Israelische vliegmaatschappij El Al apart werden genomen en aan een vernederend onderzoek onderworpen. "Eerst werd ons gevraagd waar we vandaan kwamen", vertelt Khan. "Ik zei: uit Amsterdam.' Nee', zeiden ze toen, 'waar kom je écht vandaan?"' "Tegen mij begonnen ze in het Hebreeuws te praten", aldus Kakar. "Toen ik zei dat ik geen Hebreeuws verstond, bestudeerden ze mijn paspoort en wilden weten waar ik dan vandaan kwam. Ik ben in Nederland geboren, zei ik. Maar daar werd geen genoegen mee genomen. En dezelfde vragen werden me steeds door andere personen opnieuw gesteld. De manier waarop er gevraagd werd, de toon en de houding gaven me een naar gevoel."

Bedreiging De vijf kregen een sticker op hun boarding pass. Op de sticker stonden vijf letters. Daarvan was de T omcirkeld. "De T van threat", legt Kabli uit. "We waren een bedreiging. Toen ik zei dat ik in Marokko ben geboren, vroegen ze wat ik hier doe. En of ik misschien bommen bij me had. Ik moest daar een beetje om lachen, maar dat vonden ze absoluut niet leuk." Daarna werden de vijf meegenomen naar een kelderverdieping, waar ze eerst in een hok werden gefouUleerd. Daarna werden ze gesommeerd zich uit te kleden. "Ik zeg- pardon^ Maar daar werd niet op gereageerd", vertelt

Kabli. "Eerst moest ik mijn schoenen uitdoen, toen werden mijn voeten zo'n beetje gemasseerd, toen moest ik mijn vestje uitdoen, mijn blouse, en ik moest zelfs mijn beha afdoen." "Ik was echt helemaal in verwarring", zegt Kakar. "Ik stond daar op een gegeven moment met mijn skinny jeans afgestroopt tot op mijn knieën, terwijl een vrouw met een lange stok waar een lapje stof aan zat, over mijn lichaam streek. Daarbij werd in het Hebreeuws geschreeuwd tegen iemand achter de deur van dat hok, die op een kier stond. ledere keer als ik iets vroeg, was het standaard antwoord. 'I'm sorry, but this is the procedure.' Ze zaten echt overal aan."

In je nalde "Daar sta je dan in je nakie voor een paar mensen in pak", zegt Kahn, "die tegen elkaar schreeuwen in een taal die je niet verstaat. Misschien vind je het gek, maar ik werd er paranoïde van." Kabli valt haar bij. "Inderdaad, je gaat bijna aan jezelf twijfelen- ben ik fout? Heb ik contacten met terroristische organisaties?" "En als dit in Israel was gebeurd, was het toch anders geweest", zegt Kakar. "Maar dit was gewoon op Nederlandse bodem!" Na het onderzoek kregen ze hun spul-

'Misschien vind je liet gei(, maar il< werd er paranoïde van' len terug. "Ik had een camera met een lens bij me", zegt Kakar. "Die hadden ze uit elkaar gehaald en gewoon in losse delen weer in mijn tas gedaan." "Alles was binnenstebuiten gekeerd", vertelt Kabli. Ze werden - elk door twee beveiligingsmensen - naar de gate van vertrek geleid, waar de rest van de groep op ze stond te wachten. "En daar realiseerden we ons dat alleen wij vijf die behandeling hadden gekregen", aldus Kakar. "De enige vijf studenten met een getinte huidskleur!"

Machinegeweer Nu begonnen woede en frustratie om voorrang te vechten bij de studenten. "Je gaat daar naar binnen als een student, gewoon net als alle andere studenten, en je komt er gebrandmerkt als allochtoon weer uit", aldus Kabli. "En in Israel zelf gebeurde er weer iets naars", vertelt Khan. "Bij een

Ghezal Kakar, Khadija Kabli en Aroosa Khan

bezoek aan een synagoge, werden we met z'n vijven wéér tegengehouden. Een ontzettend hautaine snotaap richtte zijn machinegeweer op ons en liet ons twintig meter van hem af wachten tot de rest van de groep weer terug was." Vier van hen besloten het er niet bij te laten zitten en dienden een klacht in bij de beveiligingsdienst van Schiphol. Na veel beUen en lang wachten werden ze eindelijk teruggebeld door iemand die zei nauwelijks te kunnen geloven wat hen was overkomen. Daarna, wéér na lang wachten, werden ze door iemand anders gebeld. Uiteindelijk kwam er een uitnodiging voor een gesprek met een jurist van de marechaussee. "Die zei meteen al: dit kan écht niet", aldus Khan. Het gaat de studenten om twee dingen. Ten eerste voelen ze zich het slachtoffer van racial profiling, waarbij de beveiliging zich alleen richt op mensen met bepaalde etnische kenmerken. Ten tweede vinden ze de zogenaamde 'procedure' waaraan ze werden onderworpen, alle perken

'Je gaat er gewoon als student naar binnen, en komt er gebrandmerkt als allochtoon weer uit'

van betamelijkheid te buiten gaan. "Maar dat er sprake is van racial profiling, wil niemand toegeven", zegt Kakar. "Wij vragen dan of ze echt denken dat het toeval is dat alleen de donkere studenten uit de groep werden gehaald. Dan zeggen ze dat we bepaalde signs afgaven, maar als we vragen wat voor signs, is dat allemaal weer geheim."

Israëlische cultuur Dat de procedure vernederend en mensonterend is, vinden ze bij de marechaussee ook. "Maar daar zeggen ze dan meteen achteraan dat we niet moeten verwachten dat El Al daar excuses voor aanbiedt", aldus Kabli. Volgens Kakar zei het hoofd van de beveiliging. 'Je moet begrijpen dat daar een andere cultuur heerst.' "Het is onacceptabel om eerst te horen te krijgen dat we gelijk hebben en vervolgens dat een excuus er niet in zit omdat de Israelische cultuur anders is", roept ze uit. Ze zijn zelfs op de Israelische ambassade geweest. "Daar zei een mevrouw dat dit niet goed was voor het imago van Israel", vertelt Khan. "Dat wij het zelf ook niet zo fijn vonden, kon haar bhjkbaar minder schelen." Ze wollen nu een juridische procedure beginnen en praten daarover al met advocaten. "Dit is te belangrijk", zegt Kabli vastberaden. "We gaan ons niet laten afpoeieren." En Kakar "We hebben dit al met verschillende mensen besproken en die hebben ons gesterkt in onze overtuiging dat we actie moeten ondernemen." Reageren"? Mail naar redactie@advalvas.vu nl.

PS > 'Israël heeft helaas te maken met ernstige veiligheidsproblemen', reageert Silvia Berladski van de Israëlische ambassade op het verhaal van de vernederde VU-studenten. 'Dat houdt onder andere herhaalde pogingen in om onze buigerluchtvaart te treffen. Daarom moeten we wat strenger ondervragen op de luchthaven.' > De Marechaussee liet weten niet te mogen ingaan op individuele gevallen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen