Ad Valvas 2010-2011 - pagina 96

i6 ad rem

ad valvas 14 oktober 2011

\

J/

>Griff

>Lentjes

4C^

'wt/

>Roos draait mee (19) Studiekeuze moeilijk? Beroepskeuze helemaal f Student-reporter Roos van Rijswijk heeft nog geen idee wat ze wil. Deze week loopt ze mee met een docent Nederlands als Tweede Taal (NT2). Hadewijch Kapteijn geeft Nederlandse les aan volwassen allochtonen en heeft daar, ze geeft het ruiterlijk toe, een aparte beroepsdeformatie aan overgehouden. We zitten in de docentenkamer, die precies ruikt als een docentenkamer hoort te ruiken, naar koffie en broodtrommels. "Ik - geef- al - ze-ven - en - twin-tig - jaar - les." Gebarend: "Alleen de ad-mi-ni-stra-tie vind ik niet erg leuk, voor de rest is het heel dankbaar werk." Wel begrijpelijk, die deformatie. Wanneer ik mezelf wat later voorstel aan de cursisten, vraagt een van de dames. "Waarom jij hier?" "Ik schrijf over Hadewijch", zeg ik zo duidelijk mogelijk, "voor een krant. Een stu-den-ten-krant." De vrouw, een vriendelijke Ghanese, kijkt verward naar me. "Kraam? Voor de baby?"

Kapteijn. "Ik ben het maar"). Er mist een cursist, dus de juf zet mij aan het werk. Met Rosemary praat ik over de loodgieter. "Mijn kuiken likt." "Nee", zeg ik, "Keuken! EnnietUkt, maar lékt, Likkenismetjetong." Een vragende blik. Ik steek mijn tong uit. Rosemary snapt 'm. Even later hoor ik mezelf in lettergrepen spreken. Kapteijn, na de les "Ik werk soms ook met hoogopgeleiden uit het buitenland. Dat is een enorm verschil met deze groep, maar even leuk. Ik sta sowieso altijd te mimen, want de voertaal is Nederlands." "Be-grijpe-lijk", antwoord ik, en steek mijn duim op. Leuk! Als ik de komende tijd maar geen pre-sen-ta-ties hoef te houden tijdens college. "i* uitbundige, liartelijke cursisten — je blijft in let-ter-gre-pen praten

De klas bestaat uit negen cursisten (allemaal dames, allemaal een loopneus want herfst) uit onder andere Ghana, Nigeria, de Dominicaanse Republiek en Servië. Tot voor kort konden de meesten niet schrijven. Kapteijn spreekt nu nog langzamer en gebaart nog groter dan zojuist. "Juf schrijf je niet met de V, maar met de F. Die klinkt als een fietspomp!" Waarop een treffende imitatie van een fietspomp volgt. "Wat doe je met je ogen, Janet''" Janet denkt. Na een tijdje"Denken'" Ze wordt verbeterd door een giechelende klasgenote. Nu moeten de vrouwen een oefening doen. woordjes invullen (onderwerpde loodgieter). "O God", klinkt het naast me. Rosemary, een indrukwekkende Nigeriaanse met vier kleuren haar, heeft geen zin. Maar als ze aUes goed heeft, maakt ze een klein dansje. "Go Rosey, go Rosey!" zingt ze zichzelf toe. "Nu gaan we pra-ten", zegt Kapteijn (Rosemary. "Jesus Christ",

>Tamara OPtEIPWGSCOHMiSSl

Een danltbaar beroep wil Roos ook, maar dan zonder deformatie

Excellent (2) Mijn overpeinzingen over het VU-excelleerbeleid blijken zomaar ineens heel erg actueel te zijn, want wat las ik nu op de website van dit onvolprezen weekblad? 'De gewone VU-werknemer is de dupe van de excellentiehype.' Oke, dat was een stelling waarop men kon reageren Mooi dat er maar liefst 26 mensen lieten weten dat zij zich 'een slag in de rondte werken om al die excellentie mogelijk te maken'. Wat mi^ weer brengt op het onderwerp in kwestie \,t.oi kan men zich het beste die spreekwoordehjke slag in de rondte werken? Met andere woorden deze week dus deel 2 in Lentjes' zoektocht naai excellente werkomgevingen op de VU. Toen ik nog studeerde, toen The Basket nog Het Bruin Café was en j e j e fiets gewoon voor de I deur mocht parkeren, oftewel, vroegah, gingen we altijd voor werkoverleg naar de vijftiende verdieping. Aan het einde van de gang vind je daar twee grote, logge bankstellen en een tafel, waaraan het prettig overleggen is. Als de zon schijnt, brandt die de hele dag lekker in je gezicht, want (ha!) er is geen zonwering. Uitstekende tip, al zeg ik het zelf Op zo'n werkplek komt de excellentie vanzelf wel. En dan heb ik het nog niet eens over de grootste attractie gehad. We noemden hem Robin Hood. Hij droeg een maUlot met blauwe bootschoenen eronder Wat hij daar deed op de vijftiende is onduidelijk, meestal liep hij gewoon maar een beetje heen en weer, trappen op en af, om dan vervolgens in kleermakerszit neer te strijken op de voornoemde banken. Soms liep hij een gang in die dood liep, en dan moest hij weer terug. We heb ben hem nooit horen praten, behalve die ene keer dat hij ons vroeg of we het gek vonden dat hij een maülot aan had. (Nee, natuurlijk vonden we dat niet gek.) Ik was de maiUotman allang vergeten tot ik deze zomer in de hal van het hoofdgebouw op iemand zat te wachten. En daar liep hij. Zelfde maillot, blauwe schoenen, linnen tasje, schieb tige blik. Ik had beter moeten weten. Je kunt een andere baan, een ander café en een andere fietsenstalling hebben, maar sommige dingen veranderen gewoon nooit. Sindsdien loop ik met het voornemen om weer eens een middagje met mijn laptop op de vijftiende te gaan zitten Of het tot excellentie zal leiden, weet ik niet Maar Robin-Hood-spotten is ook een vak.

Daphne Lentjes is archeoloog en werkt aan haar promotieonderzoek.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen