Ad Valvas 2010-2011 - pagina 318

12 ad rem

ad valvas 17 maart 2011

>Griff

>Lentjes

\MixkM,". vS:^F*A**''':?'

>Pleased to meet you (9) vu University has many international students and employees from different parts of the world. Who are they, and how did they end up here?

Sergej Gubin From: Latvia I Age: 26 I PhD Economics

How he ended up at VU University is actually a funny story "I was looking for a master in spatial economics ­ which we don't have in Latvia ­ so I googled it. My first hit was VU University." Sergej Gubin always wanted to become an economist. As a kid he witnessed a dramatic change in his society. Latvia won independence from the Soviet Union in iggi, and this brought a huge dovimfaU in the quality of Latvian life. "There was high unemployment, and life became miserable for quite some people Latvian politics was to liberalize everything quickly so as to get ready for joining the EU. I was interested in the whole process, because change came at a very rapid pace." After having finished his master's degree at VU University, Sergej applied for a PhD at the same university. "I see this period of my life as a continuation of my studies. I'm doing things that I have never done before, such as working on setting up a theoretical framework including a lot of mathematics.

I really enjoy doing my own work now, without having to be dependent on data avaüabUity." In his spare time, Sergej likes to play the piano­ "I recently picked it up again. I still have a lot to work on though, as my teacher constantly teUs me not to treat the piano as a computer keyboard." Sergej is particularly content with how the political system in Holland works. "The parties here have existed for a long time and have a solid basis. The main points are clear. In Latvia every election sees the rise of new parties with hollow rhetoric." What he misses most about Latvia is the capital city, Riga. "The city looks very different from Amsterdam and has much more of a city vibe to it. The streets are wide, the buildings large, and the atmosphere is great. Amsterdam's city center can be cute and cozy at times, but 1 miss the feeling of being in a big city, Hke Berlin or Brussels." TEXT AND PHOTO ZAHRA ASTITOU, STUDENT REPORTER

Sei^ej has noticed that Amsterdam is cute, but he misses the feeling of a big c'rty

>Tamara BKTRoKkÈN POCgUr­i

^ >'

;

^^^,A^^

*^;^C^­#

Kaboutertjes Enige tijd geleden gebruikte ik deze column om te zeuren over de bibliotheken in het hoofdgebouw, en dan in het bijzonder die op de twaalfde verdieping. Daar zijn bijna geen stopcontacten, zodat je er dus niet met je laptop kunt werken. Kort na het verschijnen kreeg ik een maütje van een aardige meneer van de bibliotheek, die het helemaal met mij eens was Maar, beloofde hij, na de verbouwing van de studiezalen zou alles beter worden. Inmiddels zijn die verbouwingen in volle gang. De uitleen balie op de negende verdieping is gesloten, en er komen nieuwe studieplekken. Ondertussen is men overgegaan op een systeem waarbij je, als je een boek nodig hebt, het twee uur van te voren moet reserveren. Nu kan ik daar natuur­ lijk wel weer over gaan zeuren, dus dat doe ik dan ook. Kijk, ik weet best dat mijn moeilijkheden met het lenen van boeken uit de Humaniora­biblio­ theken op de VU niet in verhouding staan met, zeg, de vluchtelingenproblematiek in Libië. Maar ik zit iedere dag op de VU en leen iedere dag boeken, dus in mijn belevingswereld is het wel degelijk een probleem. Het nieuwe systeem past niet in de structuur van mijn denkproces­ sen. Die gaan namelijk nooit van' 'Hm, laat ik even vooruitdenken. Ik wil over twee uur misschien wel even iets opzoeken in boek x' Ik ben meer van het. 'Oh nee! Ik kan absoluut met verder als ik niet NU iets opzoek' Waar is boek x?l' Ik snap sowieso niet waar die neiging vandaan komt om zo veel mogelijk balies te sluiten. Is het om personeel uit te sparen? Maar het werk ­ boek opzoeken, in de kast voor reserveringen zetten ­ blijft toch hetzelfde? Doe het dan zoals in de bibliotheek van de UvA op de Singel. Daar werken ze met kaboutertjes. Die leggen 's nachts je gereserveerde boek in een plastic bak met een nummer, sturen je een mail met dat nummer, en vervolgens pak je je boek uit de bak. Je leent je boek dus zonder ooit een bibliotheekmedewerker gedag te zeggen, wat me bijvoorbeeld best een voordeel lijkt voor contactgestoorde en/of psychotische studenten. Overigens is de situatie op de twaalfde er qua stopcontacten nog niet beter op geworden. Bij de nieuwe opstelling zijn de tafels zo ver mogelijk van die paar verstopte stopcontacten vandaan gezet. Het is er nu lekker rustig. Dat wel...

Daphne Lentjes is archeoloog en werkt aan haar promotieonderzoek.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen