Ad Valvas 2011-2012 - pagina 120

4 opinie

ad valvas lo november 2011

> Kwestie Onderhandeling sociaal plan loopt vast deskundige Gijsbert Boggia, FNV-bestuurder De onderhandelingen tussen de vakbonden en de VU over een sociaal plan voor de reorganisaties bij Exacte Wetenschappen en bij het Onderwijscentrum zijn vastgelopen. Wat was het breekpunt? "De VU was te weinig bereid tot harde afspraken op een aantal punten. Erg belangrijk voor ons was de zogeheten schaalgarantie. Mensen die een andere functie in een lagere schaal krijgen binnen de VU moeten worden gecompenseerd voor het inkomensverlies in de toekomst. Dat is in de publieke sector een heel normale afspraak. De VU wilde daar niet in meegaan." Entoen? "Wij hebben gezegd dat we dan niet verder kunnen praten. Er zijn trouwens meer dingen die we erg belangrijk vinden. Zo moet er een goede regeling komen voor mensen die vervroegd met pensioen gaan, mensen moeten goed worden ondersteund bij het vinden van nieuw werk en er moet iets worden geregeld voor medewerkers met tijdelijke contracten. Ook op deze punten waren we het nog niet eens, maar we hadden eruit kunnen komen." Om hoeveel arbeidsplaatsen gaat het? "Nu in totaal om zo'n twintig fte, maar er zit een veel grotere reorganisatie op de hele VU aan te komen." Vindt u de VU een harde werkgever? "De VU zat met een constructieve houding aan tafel. Alleen wil ze een aantal voorstellen niet accepteren, die binnen de publieke sector heel gebruikelijk zijn. Wij hebben niets ongewoons gevraagd." De VU laat zich er graag op voorstcian dat ze maatschappelijk betrokken is, maar blijkbaar is ze dat minder tegenover haar eigen werknemers. "Zo ziet de VU dat zelf niet. Ze vindt dat ze een heel redelijk voorstel heeft gedaan. De sfeer bij de onderhandelingen was goed. Tot de VU zei: "Dit is het, verder gaan we niet." Dat heeft wel een deuk gegeven in ons vertrouwen. We waren er voor tachtig procent uit." Wat gaat er nu gebeuren? "Wij hebben vandaag overlegd met de mensen van de betrokken faculteiten. Er is een grote actiebereidheid, medewerkers hechten toch erg aan een goed sociaal plan. Dat steunt ons. Maar de VU is aan zet. We wachten op een voorstel van het bestuur." Zou dit sociacd plan maatgevend worden voor de golf aan reorganisaties die er op de VU aan zit te komen? "Nee, want er is dus geen sociaal plan. En elke reorganisatie heeft zijn eigen specifieke situatie. Maar we weten wel dat als we het hier op essentiële punten laten liggen, het voor volgende reorganisaties er niet gemakkelijker op wordt." (WV) Reageren' Mail naar redactie@advalvas.vu.nl

Toiletverbod tijdens tentamen is liinderaclitig De regel dat tijdens de eerste twee uur van een tentamen toiletbezoek niet is toegestaan, bezorgde masterstudent Alex Burlini benauwde momenten. De griep kreeg mij te pakken in de tentamenweek en cultiveerde zich op een vrijdag, ergens in barbarenland. Waar dat precies ligt, weet ik niet, maar de ring van Amsterdam lag reeds een halve dag lopen achter ons. Bij het verenigingsgebouw aangekomen, werd voortdurend omgeroepen dat men de eerste twee uur van het tentamen niet naar het toilet mag. Dat om te voorkomen dat een of andere jandoedel dadelijk direct zijn slurf er weer uit moet halen. Het tentamen begon en ik was blij dat ik mijn aandacht aan iets belangrijks kon geven. Helaas werd mijn hoofd al snel steeds zwaarder, ik begon te zweten en ik werd misselijk. De Griep.

Na anderhalfuur vroeg ik vriendelijk of ik misschien een halfuurtje eerder naar het toilet mocht. Helaas, het mocht niet. De suggestie van de surveillant om het tentamen dan maar onafgemaakt in te leveren, vond geen opening in mijn krioelende, woelende spaghettibrein. Met de minuut voelde ik mij zieker worden. En even later wist ik het zeker: ik moest kotsen. Zodra je dat beseft, weetje dat tussen denken en doen nooit langer dan een paar minuten zit. Zwetend en gestrest riep ik diezelfde meneer weer bij mij en zei: "Ik ga hier de boel onderkotsen als ik niet een kwartiertje eerder dan het protocol voorschrijft naar het toilet kan." Ik zag dat hij mij geloofde want hij vertrok op een drafje naar 'de baas'. Zoals bazen wel vaker doen alvorens een beslissing te nemen, kwam deze de situatie even zelf opnemen. Hij moet aan mij gezien hebben dat het menens was en zei: "Oké, vooruit op mijn verantwoordelijkheid." Weg was ik. Ik keek niet om, zei geen bedankt en voelde dat mijn passen gevolgd werden

door meer dan een paar ogen. Op de terugweg bedankte ik fluisterend mijn grote held. Even later zag ik dat hoe mijn verlosser vermanend werd toegesproken door een blijkbaar nog hogere baas. Na afloop liep ik naar hem toe om hem te bedanken en te vragen of ik iets kon doen waardoor hij minder in de problemen zou komen. Ineens stond er een vrouw naast hem die vroeg of ik ziek was. Ik zei ja, en ze vroeg waar ik had gezeten. 'De baas' wees naar mijn plek. Zou ik nu alsnog een i krijgen voor mijn tentamen, na mijn voortijdige, protocolkwetsende toUetbezoek? Ik wou wat tegen de vrouw zeggen, maar ze zei: "Je ziet inderdaad wit, ga maar gauw naar huis." Dat deed ik. Maar in mijn koortsige brein bleef die ene vraag zich steeds herhalen: Waarom die regel? We zijn toch geen f*** kleuters! Alex Burlini (27) is masterstudent business administration Reageren"? Mail naar redactie@advalvas.vu.nl.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen