Ad Valvas 2011-2012 - pagina 340

12

ad rem

ad valvas 19 april 2012

>Sleutelgat

>Ludi

Wat zegt de inrichting van je kamer over jezelf ? En klopt die indruk ook? VU-studenten gluren deze week naar binnen bij LOEK VAN 'T VEER (21), student communicatiewetenschappen. Hij betaalt 425 euro per maand in Amsterdam-West.

Hypocriet

vrienden heeft ze in overvloed, te zien aan het aantal stoelen. En ze houdt van reizen. Als echte kosmopoliet kan ze vooral genieten van grote steden. De skyscrapers van New York prijken niet voor niets in het midden van haar kamer."

"Die chocomelposter spreekt boekdelen. Hier woont een rasechte Nederlander die van knusheid en warmte houdt", vermoedt Anna Lange (29), student internationaal recht en criminologie. "Hoewfel de stoelen echt niet bij zijn antiek ogende tafel passen, vind ik het geheel wel gezeUig. De kamer mist de nonchalance van een student sociale wetenschappen, maar is net niet chique genoeg voor een rechtenstudent. Ik gok op een medische studie of iets met computers."

"Er hangt volgens mij een mannenoverhemd te drogen bij de deur", zegt Seval Cicek (25), studente urban environmental management, na een grondige analyse. "Het is een marketingtype dat dagelijks de beurscijfers checkt. De droom van zijn toekomstige carrière in Manhattan ziet hij elke ochtend als hij aan de ontbijttafel zit. Het lijkt me wel iemand die veel met zijn looks bezig is. Hij doet dan ook aan gewichtheffen en rent regelmatig een rondje om zijn conditie op peil te houden. Zijn meubilair ziet er erg volwassen uit. Qua studie schat ik hem dus eerder in als een master- dan een bachelorstudent. Maar warme chocolademelk lust hij nog steeds graag."

"De kamer van een erg ijverige studente", gokt Patrick Voortman (23), student bestuurs- en organisatiewetenschappen. "De kamer is zo georganiseerd dat de bewoner wel een vrouw moet zijn. Ze studeert geneeskunde en brengt veel uren achter de boeken door op haar ruime kamer. Naast haar studieboeken houdt ze ook wel van fictie. Ze is erg intelligent en haalt goede cijfers. Ook

"Ik houd eerlijk gezegd helemaal met van chocomel, maar wel van de gezelligheid die het uitstraalt", lacht Loek van 't Veer. "Anders dan de meesten denken, ben ik een eerstejaars bachelor. Het meubilair kreeg ik cadeau En deze kamer heb ik via-via gekregen Omdat ik twee jaar geleden eerste klas honkbal speelde, kwam ik in aanmerking voor een kamer in dit wooncomplex vol topsporters. Dat ik

van sporten houd en mijn conditie op peil wil houden, heeft Seval dus goed geraden. Al zou ik met zeggen dat ik overdreven veel met mijn looks en lichaam bezig ben. Ik studeer ook met fanatiek, al heb ik nog nooit een herkansing gehad. Grote steden zijn inderdaad mijn favonete reisbestemming. New York moet ik nog zien en staat dus bovenaan mijn lijstje " Tekst: Veerie Vrindts, student-reporter Foto's: Peter Valckx Wil je ook in Sleutelgaf Mail naar redactie@advalvas.vu.nl

>Tamara Ufi aU vu

IA iei TWBOI-

ae/nJtatüq. ffhtdhlÜM. rmuijt fynnU) oTnic'' vamxeoi.

... Cn, tikt, doó amätxt.

.'.Si eMt j)(aa£tirv ruuuoc oliaC nfUiajJrott, cfotctpo^...

In Ad Valvas van 1 maart schreef ik in mijn column 'Camera's' dat we alle tv-opnames in de zorg maar helemaal moesten afschaffen. Dat ik nooit een camera in mijn spreekkamer zou toelaten. Omdat ik niet wilde dat mijn patiënten zich voor gek zouden zetten. En omdat ik vond dat patiënten in alle veiligheid met gewaarborgde privacy hun verhaal zouden moeten kunnen doen. Dat was lekker hypocriet voor iemand die iedere twee weken een kijkje in de keuken van een medisch praktiserend promovendus biedt... Toen ik begon met deze column, zat ik nog in de collegebanken en respecteerde ik de privacy van mijn medestudenten bepaald niet. Dat leidde nog weleens tot een ingezonden briefin AA Valvas. Maar toen ik eenmaal als coassistent aan de slag ging, stelde ik teleurgesteld vast dat ik niet op dezelfde toon door kon gaan. Teleurgesteld, omdat ik soms dingen meemaak die ik wél het vertellen waard vind, maar die ik maar beter geheim kan houden in het belang van mijn patiënten. Zo komt het voor dat er een patient tussen zit met wie het totaal niet klikt. Bijvoorbeeld iemand die de hele medische stand wantrouwt- wij artsen zouden stuk voor stuk geldwolven zijn die samenspannen met de farmaceutische industrie. Alleen als ik het laatste beetje vertrouwen voorgoed om zeep wil helpen, is het verstandig om daar een vernietigende column over te schrijven. (Wat denkt die patient wel niet? Heb je de salarisstrook van een promovendus weleens gezien? Etc.) En zo zijn er nog wel honderd situaties die de moeite van het vertellen waard zijn, maar die de vertrouwensband niet bevorderen als de patient ze op papier terugziet. Dus doe ik wat - als het goed is - alle schrijvende artsen doen: balanceren op het randje van de fantasie en de werkelijkheid. Al die verhalen in mijn columns zijn echt gebeurd, maar ook weer niet helemaal. Het is de bedoeling dat niemand zich in het verhaal kan herkennen. Gebeurt dat toch, dan is dat echt puur toeval. Ik ga ervan uit dat iedereen die mijn columns leest, deze conclusie uit zichzelf al getrokken heeft. Maar voor de zekerheid benadruk ik het bij deze: 'mevrouw De Vries' heet niet echt mevrouw De Vries. En wie toch graag een kijkje in de spreekkamer wil nemen, zonder patient te zijn een studie geneeskunde duurt zes jaar. Je moet er natuurlijk wel wat voor overhebben. Ludi Koning studeerde geneeskunde en doet promotieonderzoek.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen