Ad Valvas 2011-2012 - pagina 253

studenten

ad valvas 23 februari 2012

'Ik ben mijn gevoel voor humor verloren' Hedeil Al Habboubi ontvluchtte met haar ouders, broers en zusje de hel in Irak. Maar op veel mededogen hoeft ze in Nederland niet rekenen. TEKST: PETER BREEDVELD FOTO: STUDIOVU/RIECHELLE VAN DER VALK

Waar moeten we het verhaal van Hedeil Al Habboubi beginnen? Bij de vreselijke dingen die ze heeft meegemaakt in Irak? De bedreigingen, de ontvoering van haar opa en haar vader, de beschieting van haar huis? De blaaskanker waarvoor ze wordt behandeld? De onmenselijke behandeling in het Katwijkse asielzoekerscentrum die zo erg is dat de huisartsen die er spreekuur houden, de samenwerking hebben opgezegd? Het feit dat zij en haar familie dreigen te worden teruggestuurd naar Irak, waar ze hun leven niet zeker zijn? "Ik ben mijn gevoel voor humor verloren", bekent ze. "Ik zie echt geen reden meer om te lachen. Ik ben beurtelings zenuwachtig, boos; ik moet vaak huilen." Ze is met behulp van de vluchteling-studentenorganisatie UAF toegelaten tot het voorbereidend jaar voor anderstahgen aan de VU, waar ze geneeskunde wil studeren. Maar het wordt haar onmogelijk gemaakt coUeges te volgen, omdat ze verplicht is zich midden op de dag te melden in het asielzoekerscentrum. Ze mag zelfs Katwijk niet uit. Toch reist ze, 's morgens en 's middags, naar de VU voor haar colleges, een reis van steeds anderhalfuur. Tussen de middag meldt ze zich weer in het centrum. Veel tentamens bereidt ze zelfstandig voor, zonder naar college te gaan. "Met Engels is me dat gelukt, dat tentamen heb ik gehaald. Maar voor wiskunde ben ik gezakt", zegt ze.

Hersentumor "Vroeger zei iedereen altijd dat ik zo intelligent was, en ik kon inderdaad goed leren. Maar de laatste tijd gaat het slecht, kan ik me niet concentreren." Ze raakt in paniek, haalt zich dingen in haar hoofd "Soms ben ik bang dat ik een hersentumor heb." Ze heeft kanker in haar blaas, wat zeldzaam is bij mensen van haar leeftijd. Ze heeft er de afgelopen maanden chemotherapie voor gehad, waarbij haar blaas steeds werd gespoeld met een oplossing. De rest van haar leven zal ze regelmatig moeten worden gecontroleerd, om er zeker van te zijn dat de kanker wegblijft. Ket centrum waar ze verblijft, is een zogeheten vrijheidsbeperkende lokatie'. Het gezin Al Habboubi, behalve HedeU bestaand uit haar ouders, twee broers en een zus, is - zoals aUe bewoners van het centrum - uitgeprocedeerd. Maar er loopt nu toch weer een nieuwe procedure om op medische gronden een verblijfsstatus te krijgen. Behalve Al Habboubi is ook haar vader ziek hij ujdt aan suikerziekte en heeft een hartkwaal.

Hardvochtig Het regime in het centrum is zo hardvochtig dat GroenLinks-parlementariers Linda

Voortman en Tofik Dibi er Kamervragen over hebben gesteld aan minister Gerd Leers van Immigratie, Integratie en Asiel. 'Bent u nog steeds met ons van mening dat voor de zorg aan asielzoekers grotere inspanningsverplichtingen nodig zijn?' Al Habboubi krijgt 's avonds als gevolg van haar ziekte en de behandeling weleens last van bijwerkingen. Dan valt ze flauw, of haar been zwelt op. De receptie weigert daar medische hulp voor in te schakelen. "Ze zeggen, neem maar een paracetemol", vertelt Al Habboubi. Het gezin komt uit Baghdad. Daar woonde het, als sji'itische familie, in een soennitische wijk. "We kregen een kogelbrief met de waarschuwing dat we moesten vertrekken." Het gezin verhuisde naar een andere wijk, maar ook daar was het niet veilig. Nadat eerder al haar opa was ontvoerd, verdween nu haar vader, die een winkel in auto-onderdelen had en actief was in een hulporganisatie, op klaarlichte dag.

Ontvoering "Hij kwam 's avonds niet thuis", vertelt Al Habboubi. "We hebben in paniek rondgebeld en gezocht, gevraagd in het ziekenhuis en bij de politie, maar niemand die iets wist." Totdat het gezin per telefoon werd meegedeeld dat haar vader ontvoerd was, en dat er een flink bedrag aan losgeld moest worden betaald. 70.000 dollar. "Mijn moeder zei dat ze dat geld niet had. De ontvoerders dreigden toen mijn vader dood te schieten, dus gingen we overal rond om het geld bij elkaar te krijgen; vrienden, familie, relaties." De ontvoerders noemden een plek waar een neef van Al Habboubi het geld moest overhandigen, in ruil voor haar vader. "Ze stuurden hem per telefoon steeds naar een andere plek, lieten hem

'Vanuit een auto schoten ze op de voorgevel van ons huis' de hele stad door rijden om er zeker van te zijn dat de politie niet betrokken was. Uiteindelijk moest mijn neef het geld ergens achterlaten en wegrijden, zonder mijn vader." Nog een dag lang heeft de familie in onzekerheid verkeerd, totdat 's avonds laat haar vader kwam aanlopen, na zes dagen te zijn ontvoerd. Hij was afgezet op een verlaten plek, en moest op eigen kracht thuis zien te komen. "We prijsden ons gelukkig", zegt Al Habboubi, "want veel ontvoerde mensen verdwijnen voor altijd, zelfs als er losgeld is betaald."

Doodgeschoten Niet lang daarna werd het gezin weer bedreigd. "We kregen een brief dat we ons huis uit moesten. De volgende dag werd er vanuit een auto op de voorgevel geschoten." De familie ging bij een oom inwonen, waar ze een paar dagen later hoorden dat hun huis was vernietigd. De situatie werd onhoudbaar. "Mijn jongere broer liep met een vriendje van school naar huis, toen zijn vriendje werd doodgeschoten.

Colleges volgen wordt Hedeil Al Habboubi onmogelijk gemaakt omdat ze verplicht is zich midden op de dag te melden in het asielzoekerscentrum. Ze mag zelfs Katwijk niet uit

Hij lijdt er, vijfjaar later, nog steeds heel erg onder", vertelt Al Habboubi. Vier jaar geleden besloot het gezin uit Irak te vluchten. Maar in Nederland zijn ze uitgewezen. In afwachting van de afhandeling van de procedure voor een verblijfsvergunning op medische gronden, probeert hun advocaat ze uit het centrum geplaatst te krijgen, naar een centrum met een humaner beleid, vooralsnog zonder succes. Vorige week was het Katwijkse asielcentrum op hetjeugdjoumaal. Tegelijk met de mediaaandacht voor de erbarmelijke toestanden in het centrum kwam ook Leers op bezoek. "Ik heb hem even aangesproken, maar hij had maar weinig tijd", aldus Al Habboubi. "Hij wist wel wie ik was, en vroeg me mijn contactgegevens op te schrijven." Ze schrijft gedichten, de enige manier voor haar om haar gevoelens te uiten. als de zon hegint te verdwijnen hegin ik meteen alle slechte momenten van die dag van me ofte zetten en hoop op een hetere volgende dag met weer een optimistische zonsopgang Dit IS het negende deel van een serie over vluchteling studenten. De stichting voor vluchteling-studenten UAF ondersteunt talentvolle vluchtelingen zoals Hedeil Al Habboubi bij hun studie en het vinden van werk Zie ook uaf.nl Reageren'' Mail naar redactie@advalvas vu nl.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen