Ad Valvas 2011-2012 - pagina 288

12

ad rem

ad valvas 8 maart 2012

>Roos

>Sleutelgat

Wat zegt de inrichting van je kamer over jezelf ? En Idopt die indruk ook? VU-studenten gluren deze week naar binnen bij BERNICE VAN STAALDUINE (21), masterstudent business administration. Zij betaalt 280 euro per maand voor haar kamer in Amsterdam- Zuid. "Opvallend veel haarproducten", zegt Marius Verhage (23), student Amerikanistiek. "Ook zie ik laarsjes, een roze matras, een jurk. Is het dan heel stereotiep om ervan uit te gaan dat er een meisje woont?" Economiestudent Maxime van 't Klooster (23) komt meekijken: "Nee hoor, zeker een meisje. Volgens mij studeert ze geneeskunde en doet ze graag aan zumba met haar vriendinnen. Outdoor-sporten zie ik haar niet zo snel doen, tenzij ze hardloopt op Allstars." "Maar in haar kast staan wel opvallend veel koffers met reislabels", reageert Marius, "ze is dus zeker reislustig. Ik zie haar ook wel tangodansen in Argentinië. En ze doet liever een citytrip dan een survivaltocht." Maxime: "Ik denk niet dat ze samenwoont. Zie je al een jongen in een kamer met een roze vloer? Wel is ze een zorgzaam type. Dus als haar vriendje blijft

overnachten, staat zijn Axe al klaar op haar nachtkastje."

Jongeman

"Out-going, dat is het eerste woord waaraan ik denk bij deze kamer", vertelt psychologiestudent Nienke van der Horst (26). "Hier woont een vrouw of.. een man die jurken draagt. Ze is een vrolijk type dat niet al te veel piekert over wat ze doet. Als ze iets wil, gaat ze er helemaal voor. Ze is ook niet erg perfectionistisch. Verder vind ik de kleuren in haar kamer gedurfd. Hier woont iemand die durft te staan voor wie ze is." "Het is zeker niet iemand die zich uren staat op te tutten voor de spiegel", denkt Meike Rijksen (23), pas afgestudeerd studente environment and resource management. "Ze geeft niet veel om materiele dingen. Dat zie je aan haar geringe kledingkast en de sobere, wat ongezellige kamerinrichting. Ze studeert iets in de bètarichting. Daarnaast heeft ze een druk sociaal leven, maar niet in deze ruimte. Aan het eenpersoonsbed te zien verwacht ik dat ze single is. Ze zal vast flink opgaan in het verenigingsleven." "Reizen vind ik hartstikke leuk", bevestigt Bernice van Staalduine. "Ik houd inderdaad van citytnps, maar ook van reizen met de backpack. Samenwonen is nog met aan de orde, maar de Axe staat wel klaar voor als

mijn vriend blijft slapen. De vloer in mijn kamer oogt heel erg druk en vrolijk, wat wel bij me past Veel tijd breng ik echter met door in mijn slaapkamer Als ik thuis ben, zie je mij eerder in de keuken of de woonkamer. Daar is het ook stukken warmer, want ik heb helaas geen verwarming op deze ruime zolderkamer." Tekst: Veerie Vrindts, student-reporter Foto's: Peter Valckx Wil je ook in Sleutelgat' Mail naar redactie@advalvas vu nl.

>Tamara HM'lOOb Mi-eR-TJES. HIER IS WEER. ZOlN HAUL- ASIELZOeHERl

SOMS IO*N HET HEÊt. ÓOeD, HOOR, HALAL- CN WARAM-

VLeet) iN éêisi PANNierje!

2 E 6 ÜITßATeßT, IS DAT HALAü/LeeS WEL— -^

veiiMoeieMD Hoot..

062ELF RaATlVEREM,

Wegens een verlate groeispurt en een gebrek aan vrouwelijke sierlijkheid werd ik tot iets te ver in mijn puberteit regelmatig voor jongen aangezien. Derhalve werd ik in winkels en op straat steevast aangesproken met "jongeman". Eerst voelde ik de behoefte die aanname recht te zetten, maar de ongelovige blik van mensen als ik ze vertelde een meisje te zijn was zo mogelijk nog pijnlijker dan het eerdere misverstand, dus later liet ik het er maar bij. Wanneer er dus bij de bakker "jongeman" gezegd werd, zei ik keurig terug, "een halfje wit graag". Soms kwam het voor dat mensen twijfelden; "Jongen", klonk het dan uit de mond van leeftijdsgenoten op oorlogspad, "ben jij een jongen of een meisje?" Het antwoord op deze vraag was natuurlijk nooit goed, dus zei ik dingen terug als "eigenlijk ben ik een dolfijn" Hierbij wil ik graag opmerken dat ik tegenwoordig hopelijk iets gevatter ben, maar soit, je bent maar één keer een onhandige puber. Het dieptepunt van mijn leven als jongeman was een ouder stel dat naast me zat toen ik - opgedoft voor een avond uit - op een terras op een vriendin wachtte. "Dragen jongemannen tegenwoordig ook al hakken?" fluisterde de dame ontzet tegen haar gezelschap. Mijn verbazing was groot toen ik rond mijn zeventiende steeds vaker met "meisje" aangesproken werd en net als mijn vriendinnen gezonde reacties losmaakte wanneer ik langs een steiger vol bouwrvakkers flaneerde. Tegenwoordig slaag ik er zelfs in om er met een rokje aan niet voor travestiet aangezien te worden. Toch heb ik aan mijn jongemannenfase een afwijking overgehouden wanneer het woord vanachter een toonbank klinkt, voel ik me namelijk nog steeds aangesproken. Zo ook vandaag, toen ik in de rij stond in een drogist. Voor me stond een vrouw haar trolleykoffer vol te laden met shampoo, achter me hoestte iemand in mijn nek. Om de rij heen rende een aantal kinderen met te veel suiker op, want het is voorjaarsvakantie. "Jongeman", riep het meisje achter de kassa. Ik keek op. De caissière keek streng terug. Ik werd er haast nostalgisch van' was het weer zover? Maar toen verplaatste haar blik zich van mij naar een achtjarige die een verpakking chocolaatjes openscheurde en weer terug naar mij. "Mevrouw", zuchtte ze, "is dat kind van u?" Ik voelde me terstond een heel oud meisje. Roos van Rijswijk, student reporter

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen