Ad Valvas 2011-2012 - pagina 281

vrouwendag VUmc 5

ad valvas 8 maart 2012

De eerste keer prikken Het opleidingsinstituut van VUmc organiseert een vrouwendag voor studentes en hun moeders. Zij oefenen in hechten en prikken en praten over culturele verschillen. Erg belangrijk bij geneeskunde. TEKST: MAAIKE DE HON FOTO'S: LIZZY KA LISVA A RT

In een zaaltje zonder ramen ter grootte van een klein klaslokaal buigen aan een carré van tafels 24 hoofden zich geconcentreerd voorover. Ze zijn bedekt met hoofddoeken in allerlei kleuren en prints, afrokrullen in zwart en grijs, lange en korte glanzende Aziatische lokken, een roodgeverfd semi­punkkapsel en blonde krul­ len. Veel diverser kan het niet. Slechts in één opzicht is de groep homogeen, het zijn allemaal vrouwen. De.workshop 'Hechten en prikken' die hun aandacht opeist, is dan ook onderdeel van de Vrouwendag die het opleidingsinstituut van VUmc op zaterdag 3 maart organiseerde voor studentes en hun moeders. "Altijd van onder naar boven en niet in één keer van links naar rechts, want dan schiet je te diep door", aldus masterstudent Irene Chan tijdens de hechtinstructie. Hagar Said maakt met haar smartphone foto's van haar moeder Amira Said­Abdelhafez en geeft ondertussen driftig aanwijzingen. "Ja mam, en nu die draad pakken met je hand." Toch is het voor Hagar als derdejaars geneeskunde ook de eerste keer dat ze leert hechten. Dat geldt niet voor derdejaars Humeyra. "De huid van een echt mens is veel zachter, hoor", stelt ze haar moeder gerust terwijl die probeert de naald door het stugge hechtkussentje te wor­ stelen. Humeyra deed tijdens een stage in een

'Ja mam, en nu die draad pakken met je hand' ziekenhuis in Turkije vorig jaar haar allereerste hechtervaring op. Op een echte patient. Net als in Nederland mag dat daar ook niet, maar de arts zei: hoe moetje het leren als je het nooit kunt oefenen?"

De lol van het prikken Al werden de regels van de geneeskunde er niet helemaal gerespecteerd, Humeyra's stage in het buitenland past wel binnen een van de doelstel­ lingen die VUmc­opleidingsdirecteur en dag­ voorzitter Gerda Croiset tijdens haar inleiding van de dag benoemt. "Ons streven is dat alle studenten ook stage lopen in het buitenland om de impact van culturele verschillen op de geneeskunde van dichtbij mee te maken." Cul­ tureel bewustzijn is volgens Croiset een essenti­ eel onderdeel van de zorg in een ziekenhuis als VUmc, waar dertig procent van de studenten en dertig procent van de medewerkers van alloch­ tone afkomst is en de patiënten afkomstig zijn uit een stad die 175 nationaliteiten kent. Aan de overkant klinkt gejuich, er stroomt 'bloed' in de infuusnaald­ missie geslaagd! Dit is vast wat student­instructrice Josta Parigger bedoelt met "de lol van het prikken". Hoewel de blauwe vloeistof die zichtbaar wordt als de naald goed is ingebracht, fake is, vindt moeder Al Tang het toch een beetje griezelig. Dochter Ming­Jan Tang (25) is net afgestudeerd en in afwachting van haar hvl. Deze dag geeft haar de gelegenheid haar moeder te laten zien in welke setting ze haar studie heeft doorgebracht. "Mijn

Vlnr: Magdalena Rink (moeder), Christine Rink (dochter), Amira Said­Abdelhafez (moeder), instructrice Josta Parijer en Hagar Said (dochter) bij de workshop 'Hechten en prikken'

vader en moeder zijn Chinezen die opgegroeid zijn in Vietnam. De geneeskunde is daar zo ontzettend anders ingericht dat het moeilijk is een beeld te geven van wat ik doe. Nu is het wat minder abstract voor haar geworden." Ai Tang knikt instemmend als haar dochter haar woorden vertaalt.

Niet vrijuit durven praten

procent van de specialisten daar man is. Maar dat de platte hiërarchie in Nederlandse zieken­ huizen soms een probleem kan zijn, dat herkent Magdalena weer wel. "De dokter is iemand tegen wie je opkijkt. Als die kwam aangelopen, ging je netjes praten en liep je keurig achter hem aan. Patienten durven niet vrijuit tegen zo'n persoon te praten. Dat doen ze liever met de verpleegkundige."

Intussen wordt tweedejaars Christine Rink door haar moeder Magdalena Rink op de vingers getikt als ze beweert het infuus goed te hebben ingebracht. "Nee hoor, je moet nog een beetje zoeken, er komt nog geen bloed." Magdalena was in de jaren zeventig en tachtig verpleegkun­ dige in haar geboorteland Suriname. Sommige issues die de multicvdturele samenstelling in het ziekenhuis teweeg kan brengen, herkennen moeder en dochter helemaal niet. Zo is er in Suriname bijvoorbeeld geen sprake van vragen naar een vrouwelijke gynaecoloog, omdat 99

Over hoe culturele verschillen in de genees­ kunde een rol kunnen spelen, gaat ook de workshop van moslim geestelijk verzorger Mohamed Ben Ayad. Hij stelt moslima's gerust over de vraag of vrouwen volgens de islam wel een mannelijke patient mogen behandelen. In een uitgebreid betoog toont hij aan dat het red­ den van mensenlevens in de Koran een hogere prioriteit heeft dan de geboden over het bedek­ ken van het lichaam. Met de Hadith [uitspraak

Geliefd bij Allah

van Mohammed, red.] De meest geliefde mensen by Allah zijn degenen die het meest hehulpzaam zijn onderstreept hij zijn verhaal. Uit de zaal klinkt regelmatig instemmend gemompel, maar als hij de aanwezigen vraagt om zelf dilemma's in te brengen, blijft het stü. Pas als Ben Ayad euthanasie te berde brengt, trekt Hagar Said de stoute schoenen aan. Zij wil weten of je ook in overtreding bent als je zo'n verzoek, bijvoorbeeld gedaan door een niet­moslim, doorverwijst naar een coUega die geen principiële bezwaren kent. Dat is de goede oplossing, denkt Ben Ayad. Net voor de afsluiting met sapjes en hapjes werpt dagvoorzitter Croiset nog de retorische vraag op of er volgend jaar ook mannen uitgenodigd moeten worden. "Nee", luidt het eensgezind, "laat die mannen maar een andere keer komen, het is veel te gezellig zo." Reageren'? Mail naar redactie@advalvas vu n!

Waar blijft de dokter nou? De zaal is een en al oor zodra mternist­nefroloog Karima Farhat de lezing over haar opleidingstijd in VUnnc begint Smakelijk vertelt ze over haar vader die in paniek naar zijn geboortedorp in Marokko belde om te kijken of er iemand was met kennissen in Maastricht, toen ze daar in 1995 in eerste instantie werd ingeloot Gelukkig kon ze uiteindelijk ruilen met een Limburgse student in spe. Anders dan dagvoorzitter Gerda Croiset is Farhat juist geen voorstander van te grote aandacht voor culturele verschillen. "Wat ik heb geleerd, is dat goede zorg uiteindelijk voor iedereen hetzelfde behelst Je komt daaraan tegemoet door goed te luisteren, zoveel mogelijk tijd voor de patient uit de trekken en een open houding te hebben. En met door alles vanuit de cultuur, etniciteit en religie te verklaren." Ze zwiept haar lange zwarte krullen nog maar eens over haar schouder als ze zegt "Je moetje heel bewust zijn van hoe je overkomt. Ik zei een keer tegen een islamitische patient Meneer u wilt vast graag naar huis voor het Suikerfeest van morgen Hij antwoordde: Goh, dat u dat weet U bent toch geen moslim meer"? De zaal lacht uitbundig met haar mee. "Hij baseerde dat natuurlijk op mijn voorkomen Ik draag geen hoofddoek, spreek pnma Nederlands en ben helemaal op mijn plaats hier in het ziekenhuis. Dat kon hij met koppelen aan een moslim." Ook de anekdote over een Nederlandse patient die meteen als zij aan het bed komt, zegt. Ik vind die Wilders maar niks hoor, leidt tot gegrinnik in de zaal. Maar het vrolijkst maakt men zich om de opmerking van de ernstig zieke merpatient die ze dagelijks bezoekt om zijn toestand met hem door te nemen Na veertien dagen zegt hij tegen haar Wanneer komt de dokter nou eens langs' Farhat wil maar zeggen "Ook in onze zogenaamd geëmancipeerde maatschappij is het nodig goed duidelijk te maken dat jij de dokter bent Zeker als je vrouw bent en jong bovendien."

'

'

.

*

.

>

^

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen