Ad Valvas 2011-2012 - pagina 32

12

ad rem

ad valvas 8 september 2on

>Ludi

>Sleutelgat

Wat zegt de inrichting van je kamer over jezelf ? En klopt die indruk ook? VXJ-studenten gluren deze week in het appartement van THOMAS en MIRIAM JONES. Thomas (22) volgt de master business administration en Miriam (22) is bijna klaar met haar onderzoeksmaster theologie. Het echtpaar huurt een woning in Amsterdam Nieuw-West. "Wat een origineel bewateringssysteem in die plantenbak! Dit moet het huis van een chemiestudente zijn", denkt Georgi Daverov (25), student sociale wetenschappen. "Haar theepot ziet er redelijk vegetarisch of veganistisch uit, dus ik vermoed dat zij dat zelf ook is. Religieuze symbolen zie ik nergens, dus echt gelovig is ze waarschijnlijk niet. Ik zie wel een trouwfoto, maar ik denk niet dat die van haar is, maar van een oudere zus of zo. Zijzelf is een nogal strenge, goed georganiseerde vrijgezel. Een man woont niet in een huis zonder rondslingerende sokken." "Hier woont vermoedelijk een multicultureel stel", gist Tom Jansen (29), masterstudent lerarenopleiding. "Ik denk dat zij een moslima van Marokkaanse afkomst is en hij een Nederlander. Doorsnee zijn deze twee zeker niet. Dat verraden de sierlijke theepot en de creatieve plantenbak. Volgens mij zijn het ruimden-

>Tamara

kende mensen die houden van reizen en graag naar arthouse films kijken."

College

"Een introvert, rustig meisje van rond de 25 dat meer van thee houdt dan van wijn", vermoedt masterstudente business administration Jonna den Uyl. "Door dat schilderspoppetje denk ik dat kunst haar hobby is. Ze heeft zo'n oude straalkachel, die vind je alleen nog in de Jordaan of de Pijp. Ik denk dat ze niet vaak thuis is. Misschien studeert ze geneeskunde en houdt haar studie haar elke dag bezig. De trouwfoto brengt me in de war. Misschien is die van een oudere broer of zus, want als zij zou samenwonen zou er meer dan één luie stoel staan." "Erg burgerlijk", vindt rechtenstudente Angela (23). "Ik weet niet of ze religieus zijn, al zie ik wel dat ze in het wit - en dus misschien voor de kerk - getrouwd is. Hun cd-coUectie bevat waarschijnlijk vooral klassieke en Nederlandstalige muziek. Ze hebben ook wel iets met kunst - te zien aan dat aparte schilderijtje, de mok met muzieknoten en het kitscherige theeservies." "Grappig, we hebben niets met chemie. Dat systeempje in de plantenbak is gewoon van de Hema", lacht Thomas Jones. "De trouwfoto is wel degelijk van Miriam en mij, een herinnering aan ons huwelijk twee jaar geleden Waarschijnlijk is trouwen voor de kerk wat

ongewoon voor studenten van onze leeftijd. Het multiculturele in ons appartement hangt misschien samen met mijn voorzitterschap bij de Wereldwinkel VU en het modelpoppetje verraadt Miriams artistieke hobby's Onze woning zal er binnenkort trouwens wat anders gaan uitzien. Over twee maanden krijgt ons gezinnetje gezelschap van ons eerste kindje." Tekst: Veerie Vrindts, student-reporter Foto's: Peter Valckx Wil je ook in Sleutelgat Mail naar redactie@advalvas vu nl

Acht jaar geleden liep ik rond deze tijd de geneeskundefaculteit in op zoek naar de collegezaal waarin ik mijn eerste coUege zou gaan volgen. Ik was, zoals een hele hoop andere studenten, ruim een uur te vroeg gearriveerd. Een gewoonte die er, geloof mij maar, in hooguit een paar weken weer uit zal slijten. In totaal 365 studenten waren ingeloot voor de geneeskundestudie aan de Vrije Universiteit, werd ons verteld. De collegezaal had echter plek voor 350 personen en daarom zaten er nogal wat mensen op de trappen. Dit tafereel deed zich na deze eerste dag niet meer voor, dus we kunnen er met een gerust hart van uitgaan dat de gewoonte om op tijd op college te verschijnen door sommige studenten wordt ingeruüd voor de gewoonte om maar helemaal geen coUege te volgen. Een docent gaf een inleidend praatje over deze nieuwe fase in ons leven, het harde studeren dat in het verschiet lag (daar keek iedereen wat glazig bij) en de geweldige academische vorming die we zouden krijgen. "Vanaf nu is je leerproces gebaseerd op de wetenschap, op een kritische houding en dus niet op een special in delibeüe over ziekte 2,us en zo, haha", riep de docent. "Haha'" riep de voltallige zaal terug. Iedereen keek heel erg alsof ze echt heus nooit eenlibêlle hadden ingekeken. Het volgende college werd gegeven door de echtgenoot van een Mar^net-columniste die schreef over hun gezinsleven met een dochter met het syndroom van Down. Niemand die daar de humor van inzag (en dan bedoel ik natuurlijk niet dat het meisje het syndroom van Down had)... Die begintijd was geweldig, we leerden over de meest exotische ziekten en aandoeningen. We werden ernstig in verwarring gebracht door een psychotische patiënte die rustig aan de collegezaal uitlegde dat ze de gezant van God was die ons moest behoeden voor een invasie van de duivel in Amsterdam. Want wie kon bewijzen dat deze vrouw geen gelijk had? Misschien was de stem die ze hoorde écht de stem van God! En zo werden we ongemerkt academisch gevormd Wat was ik blij en trots toen ik al het geleerde eindelijk in de praktijk kon gaan brengen, na het ontvangen van de artsentitel. Maar toch, soms kijk ik met heimwee terug naar de tijd dat ik van de ene verwondering in de andere viel. Mijn advies is dus ga naar coUege. Dan lees ik ondertussen eenlifaeüe... Ludi Koning studeerde geneeskunde aan de VU en doet promotieonderzoek.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen