Ad Valvas 2011-2012 - pagina 300

12

ad rem

ad valvas 15 maart 2012

>Ludi

>Sleutelgat

Wat zegt de inrichting van je kamer over jezelf ? En klopt die indruk ook? VU-studenten gluren deze week naar binnen bij NICOLAAS NOBEL (23), master business, mathematics and informaties en zijn vriendin ELENA HERRAEZ (24), die pas afstudeerde als fysiotherapeut. Samen betalen ze 380 euro per maand voor h u n appartement in Geuzenveld. "Hier woont een meisje dat exacte wetenschappen studeert", denkt Linda Hanko (26), masterstudent journalistiek. "Het whiteboard is een weggevertje! Het ziet er enorm geordend uit. Een beetje te. Zij geeft veel om uiterlijkheden en heeft speciaal voor de fotoshoot de hele ochtend gepoetst. Hobby's heeft ze niet. Ik kan het schip op het dressoir niet goed plaatsen, misschien een Pirates of the Caribbean-óbsessie? Ook de openslaande deuren naar haar slaapkamer (roze dekbedovertrek, duh, een meisje!) passen niet in het beeld. Misschien is haar vriendje juist haar tegenpool, en heeft hij de deuren zo beschilderd na hun lange reis naar Japan. Een mysterie..." "Wat een steriele kamer'" reageert socio-

>Tamara

logiestudente Sophie Tekelenburg (26). "Hier woont zeker een georganiseerd en opgeruimd iemand. Ik vermoed een jongen. Het handschrift op het whiteboard is niet heel vrouwelijk. Ook het bootje en de vrij lege kamer doen denken aan een man. Toch twijfel ik vanwege het paarse dekbedovertrek, de kaarsjes en de muurschildering met vogel. Ik ga toch voor een meisje. Ja, een meisje dat natuurkunde doet. Op haar kamer is ze niet vaak. Ze doet volgens mij aan frisbee." "Een extreem georganiseerd persoon", zegt bedrijfskundestudente Shivani Kumari (23). "De bewoonster is erg gehecht aan orde en structuur. Ze houdt niet voor niets haar afspraken bij op een whiteboard dat zowat half de woonkamermuur beslaat. De kleuren stralen iets sociaals uit. Volgens mij studeert ze aan de faculteit Sociale Wetenschappen. Wat me opvalt, is dat er weinig persoonlijke spullen zijn. De woning is nogal kaal, op het vreemde bootje na. Een vriendje heeft ze niet, anders zou er wel een foto te zien zijn." "Goh, dat IS wel een heel dramatische blik op onze woonkamer", lacht Nicolaas Nobel (23) "Mijn vriendin Elena en ik zijn geen structuurfreaks We houden van spontane feestjes en hebben inderdaad de rommel weggemoffeld voordat de fotograaf langskwam Het whiteboard gebruiken we vooral voor spelletjes en grappige schetsjes. De nette tabel aan de

Vermijden

rechterkant is geen natuurkundige formule, maar mijn opdrukrooster. Als de andere kant van de kamer op de foto had gestaan, waren er meer persoonlijke spullen zichtbaar geweest, en onze coole beamer. 's Avonds verdwijnt ons whiteboard onder een scherm waarop we onze home-cinema projecteren. Heerlijk ontspannen'" Tekst: Veerie Vnndts, student-reporter Foto's: Peter Valckx Wil je ook in Sleutelgat' Mail naar redactie@advalvas vu nl

Sommige mensen gaan nooit naar de dokter. Ooit kwam ik tijdens mijn coschappen een man tegen met uitgebreide huidkanker. De afwijking zat er al eenjaar, maar hij had altijd de stille hoop gehad dat het vanzelf weer zou verdwijnen. Toen zijn huid langzaam geel was geworden en de jeuk ondraaglijk werd, had hij toch maar een afspraak bij zijn huisarts gemaakt. De huisarts vreesde het ergste en verwees de man snel naar het ziekenhuis. Daar werden zijn bange vermoedens bevestigd de huidkanker was uitgezaaid naar de lever. Er was geen genezing meer mogelijk. Je kunt dus maar beter een keer te vaak naar de dokter gaan dan een keer te weinig. Toch kan frequent doktersbezoek in sommige gevallen geen oplossing bieden. Neem mijn patiënte mevrouw Morian Ze heeft klachten. Heel veel klachten. Die bespreekt ze graag allemaal met mij. Dat gaat ongeveer zo "Waar ik nog wel het meeste last van heb, is die slepende vermoeidheid waardoor ik soms nauwelijks de trap op kom, laat staan dat ik überhaupt nog puf heb om 's avonds het eten te koken. Bovendien merk ik steeds vaker dat ik zo'n raar gevoel heb in mijn hoofd. Ik word er helemaal näär van en het kan zo wel een uur duren en dan heb ik ook nog af en toe van die steken in mijn zij." Het kost me moeite zo'n woordenstroom tot me door te laten dringen. Op een dag vertelde ze me dat zelfs warme melk niet meer hielp tegen haar darmklachten; maar ja dat hoorde erbij als je prikkelbare-darmsyndroom hebt. Ik vroeg haar die darmklachten verder te beschrijven, maar zij wuifde dat verzoek weg met een: "Dat vind ik niet eens het belangrijkste, ik vind die vermoeidheid veel erger." Ik keek haar streng aan. "Maar ik vind dat wel belangrijk." Ze schrok zichtbaar. Toen vertelde ze me dat ze al weken pijn in de buik had. Na nog een directe vraag gaf ze schoorvoetend toe dat ze sinds een paar weken inderdaad ook bloed bij de ontlasting had, maar had gehoopt dat het vanzelf over zou gaan. Ik bedacht me verbaasd dat de praatgrage mevrouw Morian eigenlijk helemaal niet zoveel verschilt van de zorgmijdende man met huidkanker. Mevrouw Morian kreeg een kijkonderzoek van de buik waar gelukkig geen ernstige aandoening werd geconstateerd. En ik had geleerd dat ik - ondanks een niet-aflatende woordenstroom - altijd scherp moet blijven...

Ludi Koning studeerde geneeskunde en doet promotieonderzoek.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen