Ad Valvas 2011-2012 - pagina 97

ad valvas 27 oktober 2011

Promoveren in drie jaar Ook het promotiebeleid o n t k o m t niet aan ingrijpende vernieuwingen. Vijf of zes jaar over een promotie doen, is voorgoed verleden tijd en zelfs vier jaar wordt meer uitzondering dan regel.

STELLING Het masteraanbod moet zijn afgestemd op de arbeidsmarkt

"Wat te doen met het promotietraject? Die vraag komt gewoon keihard op ons af", constateert Bauke Oudega, voorzitter van de mastervernieuwingscommissie. "Onderzoek wordt steeds vaker gedaan in internationale samenwerkingsverbanden met bijvoorbeeld subsidie van de Europese Unie. Dan geeft het problemen als in verschillende landen verschillende systemen bestaan. Met veel Europese subsidies kan je bijvoorbeeld volgens de Nederlandse arbeidsvoorwaarden een promovendus maar drie jaar betalen, terwijl we gewend zijn aan vier jaar voor het hele traject. Dat geld kan je niet eindeloos blijven bijpassen."

Eisen preciezer formuleren Ad Verkleij, programma-manager masteronderwijs, vindt dat de discussie aan de andere kant moet beginnen. "Wat is een promovendus eigenlijk? De wet regelt nauwelijks iets over de eisen waaraan een promotie moet voldoen. Dat is overgelaten aan de universiteiten. Nu zijn de taken van een promovendus vaak tweeledig. Ze moeten een bepaalde onderzoeksopdracht van hun begeleider uitvoeren en tegelijkertijd laten zien dat ze zich bekwamen tot zelfstandig onderzoeker. Als we eerst preciezer formuleren aan welke eisen een promovendus moet voldoen om de doctorstitel te krijgen, kunnen we makkelijker bespreken welke trajecten daar het beste bij passen. Je moet bijvoorbeeld duidelijker het verschil in het werk van een promovendus en een postdoc-onderzoeker aangeven."

Niet één oplossing Een veel genoemde oplossing is het laten 'indalen' van de promotie in de masteropleiding. Binnen een graduateopleiding begint een student dan al tijdens zijn studie aan een promotietraject en rondt die binnen driejaar na het behalen van de mastertitel af. Oudega ziet wel wat in dat model. "Engelse universiteiten hanteren dat systeem en daar zijn goede ervaringen mee. Maar ik denk dat je niet naar een allesomvattende oplossing moet zoeken. Er zijn verschillende types promovendi. Zo zijn er studenten uit het buitenland die slechts een deel van hun promotietraject bij ons volgen en mensen die op eigen gelegenheid, naast een baan elders bijvoorbeeld, willen promoveren. Ik denk wel dat in de toekomst promoveren vaker binnen drie dan in vier jaar zal gebeuren. Nu ja, en die vier jaar van nu is in de praktijk vaak bijna vijf tot zes jaar. Dat kan niet meer."

IN DE GEVARENZONE Rond de 50 masters lopen risico als de minimumeis van twintig studenten straks wordt ingevoerd. Duitse Taal en Cultuur Geschiedenis (research) Griekse en Latijnse Taal en Cultuur Letterkunde (research) Linguistics (research)

0 1 2 3 3

Museumconservator Visuel arts (research) Cardiovascular Research Tandheelkunde (2-jarig) Oudheidkunde

3 3 4 4 4

Franse Taal en Cultuur Wijsbegeerte vakgebied Oudheidkunde (research) Geosclence Lifestyle and Chronic Disorders

5 5 6 6 7

Leraar levensbeschouwing Wijsbegeerte Philosophy in Economics Biology Medical Natural Sciences

7 8 8 8 8

Archeologie Stochastics Financial Mathematics Literatuurwetenschap Christian Studies Religion en Theology (research) Physics

9 9 10 10 10 10

Eens/oneens Ad Verbrugge filosoof "Dat mag zeker niet de enige overweging zijn. De universiteit is geen beroepsopleiding maar een academische instelling, waar het weten om het weten zelf belangrijk is, en de vorming om de vorming zelf. Als je wetenschap instrumentaliseert en bijvoorbeeld technische of economische innovatie als ultieme legitimatie van de academie beschouwt, dan is het einddoel ervan dus niet vorming maar een extern doel, bijvoorbeeld luxe en comfort; de mens die achterover in zijn luie stoel zit te zappen. De wetenschap staat in dienst van die levenshouding. Dan gaat het bijvoorbeeld bij natuurkunde alleen nog maar om het uitvinden van nieuwe apparaten, om de consumptie-economie. Niet meer om de kennis van de natuur als zodanig. Als de universiteit zelf haar maatschappelijke betekenis technisch-economisch legitimeert, moetje natuurlijk niet raar opkijken als er geen respect meer is voor academische vorming als zodanig, voor algemene ontwikkeling, afgewogen oordeelsvorming, kennis, voor het besef van de complexiteit van dingen, het besef dat er andere tijden zijn geweest, andere culturen bestaan.

H!B!iroWJHiH[l!?B3SRB3«niliB«Bl»B!^^

meer masters in gevaar »

daarmee populisme. Ik denk dat die instrumentaiisering volop gaande is, ja. De VU is erg veranderd sinds ik hier ben komen werken. De nadruk ligt nu heel sterk op de massa, op slagingspercentages en studiepunten, op een bedrijfsmatige productie en dat gaat ten koste van de academische kwaliteit. Het IS goed dat de VU bezig is met het samenstellen van een Academische Kern, een pakket voor de academische vorming van studenten. We moeten echter oppassen dat zoiets niet op zichzelf komt te staan. Want het aankweken van een academische attitude zou in alle vakken geïntegreerd moeten zijn. Het gevaar is dat docenten van andere vakken zich met meer verantwoordelijk voelen voor het academische gehalte van hun onderwijs en dan verwordt zo'n Academische Kern tot de schaamlap van de academie." Tekst: Peter Breedveld Foto: StudioVU/Riechelle van der Valk

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen