De roeping der gemeente jegens hare opzieneren - pagina 19

17 Edele gaven moeten op hoogen prijs s t a a n , zullen ze niet gemeen worden. B r o o d , zal liet voeden, dat men het niet met voeten trede! Paarlen, zullen ze schitteren, dat men ze niet met slijk bedekke! E n het licht moet men geven eene eerste plaatse, zoo men deszelfs schijnsel w i l genieten. I n het dagelijks verkeer, met spraak en houding en met achter de rugge den goeden naam op te houden, wordt die achting openbaar. H e t is een beklagenswaardige, bange staat van zaken, zoo men i n het algemeen eerenswaardige zaken met niet meer eere behandelt; doch veel treuriger is het, zoo de Dienaren i n Gods huis veronachtzaamd worden. N i m m e r is iemand onder oud Israël, van wege het te veel achten van 's Heeren k n e c h t e n , bestraft geworden; maar wel wordt als een ongeneeslijk kwaad opgegeven, dat zij spotteden met de boden Gods en hunne woorden verachtten; dat zij zich verzetteden tegen Zijne P r o f e t e n , totdat de grimmigheid des H e e r e n tegen Z i j n volk opging; zoodat er geen heelen aanwas. D a a r o m , dat men vliede de vleeschelijke en ligtzinnige spotters, die den invloed der D i e n a ren i n Gods gemeente met leede oogen aanzien, en dan ook niet nalaten hunnen invloed als priesterheerschappij te brandmerken. D e z u l k e n zijn de pest van het land. Schuldiger wordt de ondermijning dezer a c h t i n g , zoo ze i n den boezem der gemeente plaats v i n d t ; al geschied zulks ook onder het deksel van strijd voor waarheid en regt. Deze zonde tegen Christus en Z i j n ligchaam k a n men niet met de fouten der opzieneren vergoelijken ; doch, hoe snood wordt dit k w a a d , zoo het uit gekrenkten hoogmoed, overdwarste gierigheid of wereldzin, of uitheerschzucht ontspruit. D e geest der eeuw, van zijne eigene overheid en regter te willen z i j n , die bedorvene onafhankelijkszin, openbaart z i c h , helaas! zelfs vaak i n het huis Gods, om tucht te ontgaan ; of, omdat het j uist niet gaat naar eigen z i n , ontrukt men zich smadende aan het gezag, of men maakt-scheuring, en wel om zuiverder kerk te vormen, doch met verwaarloozing vau ootmoed, onderdanigheid, liefde en barmhartigheid! M e n weet niet wat men doet; de kracht des woords bant men u i t het h a r t , de handen der vleeschelijken sterkt m e n , en tegen godsdienst en belijders verwekt men ergenis i n het harte van velen. E n wat zal van het kroost worden , zoo ze de ouders u i t b i t t e r h e i d , wereldzin, onkunde of gekrenkten hoogmoed de Dienaren hooren lasteren, ligtvaardig behandelen en het gezag wederstaau? I k zag, dat eene aanstekende melaatschheid van ongehoorzaamheid, ook jegens de ouderen, en vuilheid i n taal en zeden, gepaard met de walgelijkste onbeschaamdheid, die het deed roemen i n zijne vloekbarende schande, zulk een geslachte aankleefde. G o d w i l , dat Zijne Majesteit i n degenen, die i n Z i j n e n naam regeren, geëerd worde. 3. Bloote achting en eere, zonder de verwarming der liefde, zou het verband tusschen opzieneren en gemeente geen regt doen wedervaren. Daarom, zal de onderdanigheid Gode aangenaam en een zacht jok wezen,

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen