Naast de Kansel - pagina 13

gebrek aan een onderwijzer. Van Raalte beklaagde zich bij dominee John Garretson, hoofd van het onderwijsbestuur van de Reformed Church dat “Christelijke leerkrachten heel moeilijk te vinden zijn”. Toen dominee Van Vleck in 1855 kwam om de Academie te leiden, namen zijn vrouw en zuster de district school over en dat loste het probleem op. Daarna nam het aantal leerlingen toe tot ongeveer twee honderd en de district school werd volwaardig. Tijdens de jaarlijkse bijeenkomst van de schoolvereniging in 1860, stemden de burgers in met de aanbeveling van het bestuur om klassen per leeftijd in te stellen en om een middelbare school toe te voegen. Deze beslissing gaf aan dat de Hollanders toe waren aan openbaar onderwijs. In 1861 gaf Van Raalte na dertien jaar zijn positie als commissaris op en bepleitte de verkiezing van een Amerikaan voor die functie. “Een kwestie van gezond verstand en gerechtigheid”, vond de dominee. “Er komen hier Amerikanen wonen” en zij moeten worden vertegenwoordigd.

Politiek docent Net als in school zaken, vormde Van Raalte de politieke overtuigingen van de Hollanders, maar hij werd, anders dan Scholte in Iowa, nooit een politicus. Al voor dat hij emigreerde legde Van Raalte aan zijn volgelingen uit dat de Amerikanen het recht hadden om plaatselijke ambtenaren te kiezen, zoals gemeente opzieners en vrederechters. “Alle land en zaken horen ons toe en we regeren onszelf via onze kundigste burgers”. Hij wist ook dat het in het Amerikaanse twee-partijen stelsel nodig was om partij te kiezen, en de Democratische Partij was de voor de hand liggende keuze. Die had de naam immigranten te helpen en het was de grootste partij in de provincie Ottawa en de Staat Michigan vanaf de jaren dertig. Senator Lewis Cass van Michigan, held uit de Oorlog van 1812 en minister van oorlog onder President Andrew Jackson, werd in Detroit een vriend van Van Raalte en een andere Democraat, Rechter John Kellogg uit Allegan had hem gewezen op de Black River waterscheiding in de provincie Ottawa als plaats van vestiging. Van Raaltes krant De Hollander, die verscheen in 1850, kwam vanaf het begin op voor Democratische kandidaten. Van Raalte nam het voortouw omdat zijn volgelingen politiek volslagen nieuwkomers waren. Vrijwel niemand was kiesgerechtigd geweest in het Oude Land, omdat ze niet voldeden aan de eisen voor landbezit. De nieuwe Grondwet van 1848 had de kieswet uitgebreid tot 73.000 mannen, minder dan 2 procent van de bevolking. Nederlandse mannen kregen pas zeventig jaar later, in 1917 kiesrecht. In de Verenigde Staten hadden alle mannen als sinds 1820 kiesrecht. Daarom konden de Nederlandse immigranten voor het eerst het voordeel hebben van alle goede aspecten van burgerschap. Maar ze waren politieke nieuwelingen en beheersten het Engels niet genoeg om het proces te volgen. De vrije, luidruchtige manier van politiek bedrijven en het vreemde Amerikaanse twee-partijen stelsel met de winnaar die alles neemt, verschilde totaal van de evenredige vertegenwoordiging in het Nederlandse Parlement en de bezadigde en opgesplitste maatschappij in Nederland, waar “mensen van de lage klasse” nog hun pet moesten afnemen of een buiging maken voor “mensen van de betere klasse”. “Het vooruitzicht om uit deze generatie iets meer dan onbehouwen Hollanders te maken, is niet veelbelovend”, meende Post. “Ze hebben geen voorstelling van een [democratisch]

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen