Naast de Kansel - pagina 8

Reformed Church. De dominee, Thomas De Witt was een vriend en vertrouwensman van Van Raalte. Dit verband redde Van Raalte van een financiële ramp, zoal ik eerder schreef. Van Raalte kocht ook twee stukken van de Ottawa Indianen met hun stamhoofd Wakazoo die woonden bij de Old Wing Indianenzending. Zij hadden zich in de streek gevestigd tien jaar voordat de Nederlanders kwamen. In 1849 verhuisde de Indianenstam twee honderd mijl naar het noorden om uit de buurt te komen van de uitwaaierende kolonisten. Van Raalte betaalde $16 voor de Indiaanse kapel aan Black Lake en $208 ($5,65 per acre) voor een perceel van veertig acre van gecultiveerd land, een paar mijl ten zuidoosten van Holland, een redelijke prijs voor dit bewerkte stuk. Ook kocht Van Raalte van 1847 tot 1849 11.800 acres voor $14.000 voor zichzelf of ten behoeve van de dorpsbestuurders. In de volgende jaren kocht hij nog eens 7200 acres, wat het totaal bracht op 19.000 acres, en hem $24.500 kostte. Veel van het geld voor deze aankopen kreeg hij door de verkoop van land en door de opbrengsten te investeren in meer land. Maar het is duidelijk dat voor de eerste aankopen baar geld nodig was. Hyma en andere onderzoekers hebben de inhoud van zijn beurs verregaand overschat op $10.000, maar zij onderschatten de ernstige verliezen van zijn ondernemingen in Ommen. Na een zorgvuldige berekening, gebaseerd op zijn land handel en andere factoren, stel ik vast dat hij maar met $3500 naar Michigan kwam. Dat hij dit bescheiden bedrag gedurende de eerste drie jaren omzette in bezit dat vier keer zoveel waard was in vastgoed is een verbazingwekkend getuigenis van zijn behendige omgang met geld en land handel.

Woonplekken in Holland Van Raalte liet in 1848 een plattegrond maken van het dorp Holland en gaf de straten Amerikaanse, geen Nederlandse namen. Het eerste stuk omvatte drie straten in noordzuidelijke richting (Market, River en Pine streets), en acht oost-west straten (Eerste tot Achtste straat). Met de ontwikkeling van de bebouwde kom en bevolkingsgroei ontwierp hij nieuwe gedeelten met meer plekken voor huizen, tot een totaal van 1100. Aanvankelijk probeerde de Volksvergadering om alle plekken te verkopen binnen de originele stukken, maar dit bestuursorgaan was niet erkend en kon geen wettelijke beslissingen nemen. In 1849 werd Van Raalte gedwongen om optie te nemen op de plekken en om alle schulden en wettelijke kosten van onrechtmatige overdracht over te nemen. Tot zover was slechts 15 % van de plekken verkocht. Ter compensatie stond de Volksvergadering hem toe om persoonlijk eigenaar te worden van de overgebleven plekken. Van Raalte accepteerde deze enorme aansprakelijkheid met enige aarzeling, zoals hij zei, maar hij was zich wel bewust van de mogelijke meevaller die het bezit van meer dan negenhonderd plekken met zich bracht, als de waarde met het groeiende Holland aanzienlijk zou gaan stijgen. “Ik begrijp dat ik alleen al van de opbrengst van de percelen in het Dorp kan leven”, schreef Van Raalte aan Brummelkamp. Hij zette het land op naam van hem en zijn vrouw, wat de verzekering gaf dat kolonisten duidelijke opnaamstellingen kregen zonder wollige onzekerheden. Daarom draagt de

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen