Naast de Kansel - pagina 7

De eerste aankopen zijn het meest interessant: daarvoor moest geboden worden op achterstallige belasting certificaten in het Ottawa provinciehuis. Als de eigenaars, meestal geen inwoners, hun vastgoed belasting niet op tijd betaalden, moesten ambtenaren de belastbare pandrechten op het bezit verkopen, inclusief achterstallige rente bestraffing en administratiekosten. Als die pandrechten niet snel werden voldaan door de oorspronkelijke eigenaar, werden ze tot “quitclaim” akten waarmee de oorspronkelijke eigenaar er mee instemde dat hij geen recht meer had op het eerste eigendomsrecht. Tussen 1847 en 1852 woonde Van Raalte elk jaar de belasting verkopen in Grand Haven bij en kocht meer dan honderd belasting certificaten, allemaal door achterstallige belasting van mensen buiten de provincie. Hij betaalde maar een paar honderd dollars voor stukken land met een waarde van $11.000. Het was werkelijk “acres voor centen”. Een paar eigenaars benaderden de dominee om hun land terug te kopen, waardoor hij zijn geld verviervoudigde. Dit soort investering vereiste zorgvuldige boekhouding en aandacht voor belastingen en opnaamstellingen, maar het betaalde goed. In een verhelderende brief aan Brummelkamp in 1852, pochte Van Raalte: “Ik heb meer dan 1500 acres aan belastbare opnaamstellingen… waaronder de duurste bezittingen langs het Meer [Black Lake] …de plekken bij de monding van ons Meer waar het in Lake Michigan stroomt. De rest ligt allemaal in of dicht bij de kolonie.” Investering in opnaamstellingen was omstreden, met name voor een geestelijke. Elk proces dat eigendomsrechten door een wettelijke toestemming teniet deed, vaak maar voor pennies tegen dollars, had een negatieve klank. Dat ondanks het feit dat investeerders een goede dienst bewezen aan het provinciaal bestuur door de betaling van onroerend goed belasting te voldoen, en zelfs als de verliezers geen inwoners waren en voor wie de lokale mensen weinig sympathie konden opbrengen. Kopers bij belasting veilingen aan de grens werden lijkenpikkers genoemd. De meeste landerijen van Van Raalte kwamen rechtstreeks van de federale en staatse besturen, waarvoor hij $1,25 per acre betaalde, de minimum prijs die het Congres had vastgesteld. De federale landerijen schreef hij in bij het U.S. Landkantoor in Ionia (het regionale kantoor voor West Michigan), op 80 km afstand. Heel belangrijk was dat hij in april 1847 een stuk van 240 acre kocht: dat werd de plek van Holland. Hij ging ook naar het Staats Landkantoor in Marshall, ongeveer 130 km verderop, om landerijen te kopen, die de federale overheid had gegund aan de verschillende staten voor projecten om de rivieren bevaarbaar te maken, en kanalen en havens te graven. Bij elkaar kocht Van Raalte 3400 acres van de federale en staatsoverheden voor een totaal van $4200, allemaal in en rond Holland. Terwijl Van Raalte bezig was met federaal en staatslanden, kocht hij bezit in 1847 van drie rijke zakenmensen uit Oost Amerika, die het land onder hadden gebracht bij het U.S. Land Kantoor, voordat de Nederlanders kwamen. Verschillende van hen leken banden te hebben met de Hollandse Gereformeerde kerken in het Oosten. Van Raalte kocht de stukken land op krediet, waarbij hij slechts $100 deponeerde, met zes jaren om de rest tegen 7 procent rente af te betalen. Hij betaalde $923 voor een stuk van 261 acre ($3,54 per acre) aan de mond van Black Lake, een 320 acre stuk voor $810 ($2,53 per acre) en een groot stuk van 1656 acre voor $3840 ($2,32 per acre). Dat vereiste $400 vooruitbetaling. Deze hypotheek werd al spoedig verkocht aan twee kooplieden in New York, die lid waren van de Marble Collegiate

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen