Naast de Kansel - pagina 10

ogenblik zie ik dat het niet zonder Gods voorzienigheid is dat ik in deze belangrijke positie ben geplaatst.

Met de toename van de waarde voor het land en de ontwikkeling van Holland, verhoogde de dominee de prijzen voor percelen van $40 in 1849 tot $400 in 1875. De grootste transactie in zijn hele leven vond plaats in 1871, toen de Michigan Lake Shore Spoorwegen $11.000 betaalde voor vijf en veertig mooie percelen voor een nieuw depot en overpad langs de campus van Hope College. Toen de Spoorweg mensen de eerste keer langs kwam, was Van Raalte geneigd om niet te verkopen, maar de ingezetenen van Holland waren bezig met een koortsachtige campagne om trein faciliteiten binnen te halen. In 1875 had Van Raalte ongeveer 850 percelen in de plaats verkocht en nog eens 7200 acres boerenland, voor een totaal van $116.500 ($3,5 miljoen in de huidige opgeblazen dollars, gebaseerd op een 30:1 verhouding). In de maanden voor zijn dood in 1876 verdeelde Van Raalte zijn overgebleven percelen en landerijen -75 percelen in Holland en 700 acres boerenland- tussen zijn kinderen en hun echtgenoten. De bezittingen waren laag geschat $24.000 waard ($720.000 met de huidige dollar). De basis voor Van Raaltes rijkdom was het nemen van het risico om in 1847 en 1848 woeste grond te kopen en om in 1849 eigenaar te worden van de percelen in opdracht van de Volksvergadering van Holland.

Het Havenproject De haven is de “hoeksteen van ons hele gebouw”, verklaarde Van Raalte met een bijbels beeld. “Ik bevind me hier vlakbij de grote binnenlandse waterweg van Amerika; transport en scheepvaart vind ik belangrijk”. Hij beschouwde Black Lake als een uitstekende haven om houtproducten naar de bloeiende markten van Chicago en Milwaukee te verschepen. Hij moest er wel een groot geloof in hebben, want Lake Michigan was alleen bereikbaar met kano’s en platbodems via de bochtige opening van Black Lake. Toen de Nederlanders arriveerden was het water maar 60-90 cm diep. Het havenproject zou een twintig jarige onderneming worden om pieren te bouwen en de mondig uit te diepen zodat schoeners binnen konden lopen. Eerst openden de kolonisten het kanaal met houwelen en schoppen, maar met elke storm vulde het zich weer met zand. Het zou tienduizenden dollars kosten van de overheid en zwaar, gespecialiseerd materieel vergen om het open te houden. Dit betekende dat Van Raalte en zijn kleine kring van Yankee vrienden, Henry Post voorop, verzoekschriften voor fondsen moesten indienen bij de overheid van Michigan en het Congres van de Verenigde Staten. Zelfs voordat de onderneming was begonnen, ging Van Raalte naar de wetgevende macht van Michigan, die toen in Detroit bijeen was, om voor fondsen te pleiten. Hij lobbyde in Washington door de goede diensten van Senator Lewis Cass en Volksvertegenwoordiger Charles E. Stuart. Maar het Congres had het te druk met het debat over de slavernij in de Overdracht van Mexico, en Stuart betwijfelde of “er ook maar iets kon worden bereikt”.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen