Naast de Kansel - pagina 4

South-Holland in het zuiden, Zeeland, Vriesland, Overisel en Drenthe in het oosten te onderhouden. Hij stichtte ook de Pionier School om dominees en onderwijzers op te leiden voor de immigranten gemeenschappen in het midden westen. De kolonisten moesten bomen omhakken om te kunnen boeren, en het hout was in feite hun eerste oogst die geld opbracht. Van Raalte had de dichte bossen van de Black Lake waterscheiding juist hierom gekozen; zijn volgelingen, platzak als ze waren, konden geld verdienen door bomen te verzagen tot bouw hout, dakbedekking, duigen voor vaten en tonnen, tannine voor de leerlooierij en een reeks van andere producten. Zij hadden ook zaagmolens nodig om huizen en schuren te bouwen en korenmolens voor meel, omdat de dichtstbij gelegen plaatsen, Grand Haven, Allegan en Grand Rapids 25-50 kilometer weg lagen.

Ondernemer van harte Volgens mij was Van Raalte een ondernemer in hart en nieren, net als zijn twee broers Petrus en Arend, die allebei zakenmensen waren. Al toen hij vanuit Ommen de Afgescheiden gemeenten in Overijssel bediende, was hij actief geïnteresseerd in twee pottenbakkerijen die werkloze afgescheidenen, ontslagen door hun werkgevers, konden aannemen. In beide nam hij een aandeel samen met zijn zwagers, eerst met Dr. Carel de Moen, een Leidse geneesheer en gynaecoloog (en later een Afgescheiden dominee). Toen De Moen dominee werd betrok hij de man van zijn zuster, Dirk Blikman Kikkert bij de leiding van de zaak. Kikkert was een rijke scheepsmakelaar in Amsterdam. Van Raaltes kapitaal stamde van de erfenis van zijn vrouw van Dfl 50.000, na de recente dood van haar welgestelde vader, Benjamin de Moen in Leiden. De erfenis was een aanzienlijke som in die tijd. De firma De Moen & Co. begon in maart 1841 met dertig werknemers -mannen, vrouwen en kinderen. Helaas gingen de zaken niet goed, waarschijnlijk door slechte leiding en een liefdadige poging om lonen te betalen boven de standaard. Brummelkamp gaf aan dat de winsten minder waren dan de rente op het geïnvesteerde kapitaal en hij raadde Van Raalte om te verkopen voor hij meer geld verloor. De Afgescheiden predikant van Bentheim, Jan Barend Sundag schreef dat Van Raalte “het meeste van zijn geld had verloren” in de onderneming. Van Raalte gaf een tiental jaren later toe dat het project “ongelukkig voor mij was”. (Zie ook de voordracht van Gerrit Jan Beuker). De Holland kolonie was zowel een commerciële als een religieuze onderneming en Van Raaltes bezorgdheid was om ontwikkelingskapitaal te verwerven. Een brief uit 1849 aan Carel de Moen is veelzeggend: “Wij zijn een arme groep mensen en zelfs het geld van de beter gesitueerden is verdwenen (als in een bodemloze put)… Financiële noden zijn drukkend… Mannen met geld kunnen duizenden dollars investeren met een rijke opbrengst”. Twee jaar later wijdde hij verder uit over zijn financiële filosofie in een brief aan Helenius de Cock, een Afgescheiden dominee in Nederland. Transacties, zaken en handelsovereenkomsten, detail- en groothandel ontbreken hier niet… Zaken zijn overal te doen –niet alleen waar je woont, maar waar er, zoals de Amerikanen zeggen, geld te verdienen is… De mensen die hierheen kwamen, begonnen meestal met niets,

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen