Het religieus leiderschap van A.C. van Raalte - pagina 7

gevoelens van leegte, machteloosheid, waardeloosheid, is een kracht en gave waaraan velen zich willen overgeven.

Ik meen, ter verklaring van zijn latere optreden als leider van de kolonie, dat ook A.C. van Raalte in zijn jeugd een dergelijke narcistische krenking heeft ondergaan. Op een zeker moment, wellicht bij de geboorte of het sterven van een van de kinderen die na hem kwamen, door de zorg die anderen opeisten, is hij de specifieke aandacht, de welwillende acceptatie, de bewondering van de moeder kwijtgeraakt, heeft hij zich niet meer kunnen spiegelen in de glimlach op haar gelaat. Een onbegrijpelijk gemis voor het kind dat juist op haar aandacht en betrokkenheid is aangewezen. In Albertus C heeft dat echter zijn karakter doen rijpen voor de taak die hem wachtte. In zekere zin maakte het gebrek aan ouderlijke zorg en aandacht, hem weerbaar voor tegenslagen en moeilijkheden, ongevoelig voor het oordeel van kerkelijke of burgerlijke autoriteiten. Het is een gevoel van onaantastbaarheid dat hem de tegenslag bij het proponentsexamen betrekkelijk laconiek deed accepteren. En ook de last die het militaire ingrijpen en de tegenwerking van de burgerlijke autoriteiten hem bezorgden in de gemeenten die hij diende als predikant doet hem in feite zegevieren en beschaamt zijn tegenstanders. Een schaamte die met de inzet van nog bruter geweld en grotere chicanes wordt ontkend.

Tegelijkertijd bevestigt de aanhankelijkheid die zijn gemeenten, in Genemuiden/Zwartsluis en in Ommen hem betuigen, zijn gevoel van kracht en leiderschap. Een gevoel dat nogmaals versterkt wordt als zich aan het hoofd stelt van een groep gelovige Amerikagangers op weg naar de wildernis in Michigan. Door Hutch (1991, 147 ev) wordt deze ‘group containment’ gezien als een bevestiging van het charisma van de leider, als een oplossing van het dilemma van acceptatie en afwijzing, van samensmelting en afstand tussen moeder en kind. Het is een vorm van leiderschap waarin de groep de leider bevestigt in diens kwaliteiten. Omgekeerd is het Van Raalte’s leiderschap dat degenen die hem volgden naar de kust van Lake Michigan vervulde met hoop, met de hoop op een beter leven, met de hoop op een christelijk leven (Nauta, 2011). Het brengen van hoop, uitdrukking geven aan de hoop als een existentiële conditie van het bestaan, is wellicht de meest karakteristieke uiting van het charisma.

7

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen