Tweemaal verscheurd - pagina 3

3

De familiebanden, vooral met Wilhelmina en haar man Anthony Brummelkamp en met Christina’s broer Carel Godefroi, waren innig. De verwachting was dat de Brummelkamps ook naar Amerika zouden komen; de familie leerde al Engels in 1846 and Van Raalte werd opgedragen om land voor hen in Amerika te kopen. Helaas werd het noodzakelijk voor Anthony Brummelkamp om zijn werk in Nederland te blijven doen.. Dat ook Albertus verscheurd werd door het losmaken van familie banden laat zijn eerste brief naar Anthony zien: “In den droom ontmoet ik u dikwerf en omhels u weenende van blijdschap.” Zuster Wilhelmina was wekenlang ziek na Christina’s vertrek naar Amerika. Over verscheuringen gesproken..... Ook teleurstellend was dat broer Carel de drie beroepen naar kerkelijke gemeenten in Michigan afsloeg. Christina droomde volgens Albertus “regelmatig over bezoekjes aan haar broer en familie, nadat zij zich ook in Michigan zouden hebben gevestigd. Eenmaal in Amerika waren Christina en Albertus afhankelijk van de post om die nauwe banden met dezelfde intensie aan te houden, maar de praktijk bleek anders. Het gebrek aan brieven uit Nederland deed pijn. Albertus schreef in 1851 in een brief dat Christina verteerd werd door verdriet vanwege het uitblijven van brieven. In een postscript schrijft zij “och schrijf tog gedurig want mijn gedachten zijn gedurig aan ulieden.....” Ze schrijft wel dat ze het in Amerika naar haar zin heeft, maar “evenwel het gemis van mijn dierbare betrekkingen dat kwelt mij zeer. Het “ergert haar ook” om nieuws over de familie van anderen te horen.” Je zou de blijdschap op jullie moeder’s gezicht eens moeten zien, schrijf Albertus als ze na twintig jaar weer in Nederland zijn. Ook al kon Albertus vurig, veeleisend en dominant zijn, hij was een zeer attente echtgenoot. In een brief uit 1837 aan de gouverneur van Overijssel klaagt hij over de dagelijkse kwellingen die zij moesten ondergaan in Genemuiden, door het constante belletjes trekken en bonzen op de huisdeur, “tot grote ontsteltenis van zijn vrouw,” die, zoals hij later ook beschrijft, van nature “vreesachtig” is en “vlagen van bedruktheid heeft.” “Hoe uitgeput is haar zenuwstelsel,” schrijft een bezoeker aan de kolonie in Amerika in 1854. Dat haar leven niet altijd kommer en kwel was beschrijft een vriendin in Holland, Michigan: Juffrouw Van Raalte was een blijde Christen, die “altijd

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen