Het religieus leiderschap van A.C. van Raalte - pagina 6

scheiding met de moeder, het accepteren van de uitdaging die behoort bij het reëel bestaande, vraagt om een optimale frustratie door liefhebbende ouders in een veilige omgeving (Kohut, 1977, 237).

De moeder leidt het kind langzamerhand tot zelfstandigheid als haar glimlach, de blik in haar ogen, de warmte van haar lijf het kind toch durend bevestigen in eigenwaarde ondanks de tegenslagen en teleurstellingen die het onvermijdelijk moet ervaren. Het zelfvertrouwen en gevoel van eigenwaarde, van blijvende belang voor het hele leven, zijn het resultaat van de moeizame strijd tot zelfacceptatie die in deze fase van het kinderlijk bestaan wordt geleverd. In een proces van ‘transmuting internalization’ internaliseert het kind de psychologische capaciteiten die eerder door de ouders werden verzorgd en aangeboden. Ervaringen met anderen, de ouders, worden omgevormd tot psychische structuren van het kind zelf , waardoor een toenemende autonomie zich ontwikkelt ( Jones, 1988; Jones, 2002, 19)

Voor sommigen wordt deze ontwikkeling echter verstoord. Dit is het geval als een extreem toegewijde, idealiserende moeder die alles van haar kind verwacht en accepteert, die met haar ‘baby worship’ de eigenwaarde van het kind maximaal heeft gestimuleerd, plotseling en onverwacht haar liefde en steun, haar empathie en zorg laat varen (Kohut, 1971, 124) Het kind reageert op die verlating niet door het opgeven van het eigen narcisme, maar door het juist te versterken. Om te overleven imiteert het nu de strategieën die eerst de moeder hanteerde om het kind te beschermen tegen het geweld van de wereld. Het manipuleert en calculeert zo dat het zich weerbaar maakt tegen teleurstellingen, zonder echter de diepere betekenis van het eigen gedrag te onderkennen. Als zo’n gekwetst, verlaten kind opgroeit blijft die egocentrische kijk op de werkelijkheid behouden, is het weliswaar ‘superempathisch’ tegenover het eigen lot, maar juist zonder veel compassie voor anderen ofschoon het hen juist goed begrijpt. Het narcistisch kind leeft in een wereld die het zelf geschapen heeft. Ofschoon zo iemand zich aanpast aan wat hoort en wat wordt verwacht, op grond van beloning en straf, wordt de wereld toch ten diepste beleefd als een extensie van het eigen ik, zoals ooit, noodzakelijkerwijs, de moeder werd gezien (Oakes, 1997, 34). Zulke kinderen, die de kracht in eigen wezen hebben moeten vinden, worden later door anderen beleefd als met bijzondere talenten begaafd. Zij zijn in staat zich te verzetten tegen wat gewoon lijkt en gebruikelijk in een groot vertrouwen op eigen kracht en mogelijkheden. Tegelijk zijn zij ervan overtuigd anderen te kunnen en mogen gebruiken voor eigen nut en belangen. Charisma, zo geworteld in het psychische verzet tegen de overweldigende 6

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen