Tweemaal verscheurd - pagina 8

8

Nederland in 1866: “Zoek de Heere.” De kinderen vertellen haar op hun beurt om zich niet zoveel zorgen te maken: “trek het maar niet te veel aan,” “bekommer u niet,” “wees nou niet overstuur.” Genegenheid voor elkaar vindt uitdrukking in de correspondentie van de familie. In Nederland in 1866 schrijft Albertus aan de kinderen, in nogal vreemd, doch aandoenlijk Nederlands: “Moeder zegt haar slaat de liefde om het hart.” De jaren na het fiasco in Virginia waren jaren van ziekte. Ze stierf op 30 juni 1871, slechts zesenvijftig jaar oud. Het is ironisch dat zij het was die in die laatste moeilijke maanden van haar leven haar man moest “vervrolijken”. Dat dit haar is gelukt, schrijft hij na haar dood. Die maanden waren als “een verkwikkende maaltijd.” Haar grafsteen, en de typische negentiende eeuwse lofredenen bij haar begrafenis, beschrijven haar als een voorbeeldige “hulpe tegenover hem.” (staten vertaling), zonder iets persoonlijks over haar te tonen. Maar de inhoud van Albertus’ brieven aan of over haar, zijn zorg voor haar, zijn lof voor haar toewijding en harde werk, zelfs tijdens ziekte en zwakheid, spreken boekdelen. Het meest ontroerend zijn de woorden die hij al eens eerder had geschreven over “de zoete kring van het gezin, ’t welk zonder [zijn] gade....zo woest en ledig is.”

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen