Het religieus leiderschap van A.C. van Raalte - pagina 9

Het Paulinisch leiderschap is daarentegen gericht op het proces van verandering. Eens een leerling van Gamaliel, de Farizeeen helpend bij het vermoorden van de ketterse Stefanus, heeft Paulus een geloofscrisis veroorzaakt door de confrontatie met een vijand die een vriend bleek te zijn, overwonnen door het zelf gaan van een nieuwe weg (Nauta, 1990). Op weg naar damascus om de orde te herstellen onder degenen die van de rechte weg waren afgedwaald, wordt Saulus tegemoet getreden door Ananias die hem als “Broeder” begroet. Zo’n ontmoeting zet de wereld op zijn kop. Voor Paulus instigeert deze confrontatie een proces van zelfanalyse centrerend rond de vraag: “Wie ben ik eigenlijk zelf?”. Misschien was het in het geval van Paulus’ bekering wel Ananias die het charisma bezat dat de verandering bewerkstelligde, een verandering die een leven verloren in deceptie en illusies weer heel maakte, een verandering die door Paulus later strategisch werd geinterpreteerd als een roeping door Christus tot verkondiging van het evangelie onder de heidenen. Een opdracht waarin de oproep tot vernieuwing van het innerlijk leven centraal staat.

Mozes’ leiderschap is doelgericht. Hij heeft een taak te vervullen. Paulus’ apostolaat is geinspireerd door een visie en gericht op het proces van verandering. Mozes wordt uitgedaagd door het reële ideaal zijn volk weer thuis te brengen, Paulus wordt gedreven door de ambitie de wereld te veranderen, zijn leiderschap is procesgericht (cf. Oakes, 1997, 39).

Mozes is wat door de psychoanalyticus Heinz Kohut een Messianistische persoonlijkheid wordt genoemd, iemand die streeft naar eenwording met het geïdealiseerde superego. Paulus is daarentegen een charismatische persoonlijkheid, strevend naar identificatie met het grandiose zelf, een symbool van almacht (Kohut, 1976). Mozes geeft in zijn leiderschapsrol uitdrukking aan de scheiding tusssen God en mens, hij objectiveert het goddelijke in de wet om zo zijn leiderschap in verschillende omstandigheden en onder verschillende regimes te legitimeren (Wildavski, 1984, 204). Paulus identificeert zich met Christus. Hij verspreidt het evangelie. Niet alleen meent hij diens stem te horen in een direct tot hem gerichte boodschap, maar het is ook de rechtvaardiging van zijn boodschap aan de heidenen: “Christus leeft in mij” (Gal. 2:20) (cf. Murphy O’Connor, 1996. 204, 288).

Mozaische leiders representeren exclusieve waarden. Deze waarden houden diegenen bijeen die bij elkaar horen door geboorte en afstamming, en sluiten anderen uit. Paulinisch leiderschap daarentegen representeert inclusieve waarden als solidariteit en tolerantie, bij 9

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen