Negentiende Jaarverslag van de Vereeniging voor Hooger Onderwijs op Gereformeerde Grondslag - pagina 57

LV

beginsel betreft, nog steeds miskennen. Het zondenregister der familie op dit stuk — denk slechts aan de vervolging der Afgescheidenen — laat ik bier rusten, ik bepaal mij alleen tot den tegenwoordigen tijd en wel tot de grieven der Calvinisten, want die der Eoomschen heb ik hier niet te noemen of te beoordeelen. Als zoodanig noem ik, behalve onze grieven op het gebied van hooger onderwijs, de pressie geoefend op het Calvinistisch lager en middelbaar onderwijs, tot welk laatste toch feitelijk ook het gymnasiale behoort; vervolgens de belemmeringen nog steeds aan dezending in Indië in den weggelegd; verder den vaccinedwang: eindelijk den ons thans dreigenden leerdwang. Deze grieven bestaan en ik beweer, dat zij niet onrechtmatig zijn. De norm waaraan die rechtmatigheid moet getoetst, mag natuurlgk ook hier geen andere zijn dan onze thans vigeerende wetten. Beginnen wij met de laatste, den ons dreigenden leerdwang. Ik mag hier verwijzen naar het zoo hoogst belangrgk Rapport onlangs aan de Vereeniging voor Christelijk Nationaal Schoolonderwijs aangeboden 1) en waarin ook „het recht der overheid in betrekking tot leerdwang" door mijn ambtgenoot Fabius wordt besproken. Daar toch wordt aangetoond hoe het eenig beroep voor leerdwang op onze wetgeving, op art. 353 van ons Burgerlek "Wetboek „de ouders zijn verplicht, hunne minderjarige kinderen te onderhouden en op te voeden," allen grond mist. Wat den vaccinedwang betreft zij het mij vergund te vragen of deze niet strijdt met de ouderlijke macht, gewaarborgd door de bepaling van ons Burgerlijk Wetboek, dat het kind onder de macht der ouders blijft tot aan zijn meerderjarigheid. Immers het niet gevaccineerde kind levert toch als zoodanig hoegenaamd geen gevaar voor de maatschappij op. Het nemen van een, in de leringen der medische wetenschap, nog altgd disputabelen voorzorgsmaatregel tegen contagium, staat aan de ouders, maar mag toch niet door de Overheid worden afgedwongen. Dan noemde ik de belemmeringen nog steeds aan de zending in den weg gelegd. Ik mag daarbij wijzen op de omstandigheid, dat het gouvernement de zending eer als een noodzakelijk kwaad dan als een zegen heeft beschouwd; op de overgroote officieele beleefdheden door het gouvernement aan den Islam bewezen; maar ook op eenige artikelen van het „Reglement op het beleid der regering van Nederlandsch Indië." Op Art. 123: „De Christen-leeraars, priesters en zendelingen moeten voorzien zijn van eene door of namens den Gouverneur-Generaal te verleenen bijzondere toelating, om hun dienstwerk in eenig bepaald gedeelte van Nederlandsch-Indië te mogen verrichten. Wanneer die toelating schadelijk wordt bevonden of de voorwaarden daarvan niet worden nageleefd, kan zij door den Gouverneur1) Amsterdam, W. Kirchner 1898.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen