Negentiende Jaarverslag van de Vereeniging voor Hooger Onderwijs op Gereformeerde Grondslag - pagina 41

XXXIX

overheidswege eischen wórden gesteld. Elders heeft men den numerus clausus gehad, het beperkte getal, zoodat niemand advocaat kan worden, tenzij er eene vacature is of nieuwe plaats komt. Tegen dit stelsel zijn groote bezwaren. De Fransche revolutie, in haar wild verzet tegen alle organisatie, heeft ieder bevoegd verklaard als advokaat op te treden. Napoleon heeft terecht aan dien toestand een einde gemaakt. Zekere voorbereiding en bewijs van bekwaamheid is regel en wordt ook algemeen wenschelijk geacht. Yoor deugdelijke rechtspraak is het optreden van der zake kundige personen als advokaat van groot belang. Intusschen blijft het recht van regeling aan dezen eisch gebonden, dat alleen worde gelet op de voorwaarden van goede rechtsbedeeling en de behoeften der maatschappij; dat inderdaad de vrijheid behouden blijft, en niet noodelooze dwang geoefend om de ontwikkeling te leiden in bepaalde richting. In ons vaderland wijdden vroeger de rechtsgeleerden zich niet aan de praktijk. Deze werd aan de z. g. taalmannen overgelaten. Vóór de vijftiende eeuw vindt men in Holland weinig of nooit gegradueerde voorspraak. De naam van advocaat en procureur, van É.omeinschen oorsprong, komt eerst voor in de vijftiende eeuw. Bij de ordonnantie van 1462 wordt voor het eerst uitsluitend aan advokaten, d. w. z. doctoren of licentiaten in het Romeinsche recht, de vergunning verleend om voor het Hof te pleiten. Aanvankelijk was onverschillig aan welke Hoogeschool de doctorale graad verkregen was. Lang werd niet anders gevorderd, dan dat de Universiteit had een wettig bestaan. Later trachtte men te weren wie aan Roomsche en Spaanschgezinde Hoogescholen waren gevormd, wijl men daarin gevaar zag voor den Staat en nadeel voor de Universiteit van Leiden. In de tweede helft der zeventiende eeuw werd wel eens bezwaar gemaakt met betrekking tot de doctorsgraden van Harderwijk, wijl de Hooge Raad oordeelde, dat daar te lichtvaardig werd gepromoveerd. Maar in den regel werd de promotie aan een niet suspecte Hoogeschool als geldig beschouwd. Naar het schijnt, werd niet anders gevorderd dan het vertoonen van den promotiebrief en het belijden van den Christelijken godsdienst. Joden waren uitgesloten, en Roomschen noode toegelaten. Den 14<den Nov. 1796 besloot het Hof, dat ook Joden zouden worden geadmitteerd. Maar tevens werden geweerd wie geen hulde wilden brengen aan de revolutionaire denkwijs. De bij resolutie van 19 Maart 1795 voorgeschreven eed hield een staatkundige geloofsbelijdenis in, waartegen Bilderdijk zich kantte, wat ten gevolge had, dat hij het land moest verlaten. 5 Febr. 1798 is besloten dezen eed niet meer te vergen. De toestand, dien wij thans hebben, verschilt grootelijks van wat elders geldt. Ook in dezen zijn wg onder de vrijzinnige staatkunde bg andere Rijken ten achteren geraakt. In enkele landen is het beroep van advokaat aan geen voor-

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen