Negentiende Jaarverslag van de Vereeniging voor Hooger Onderwijs op Gereformeerde Grondslag - pagina 31

XXIX

uit de gedachte der Revolutie, slechts een enkele koos party tegen dit beginsel, terwijl thans een kloek getal mannen Gods ordinantiën eeren wil ook in het leven van den Staat, en het soms zelfs schijnt alsof de Heere zelf ten strijde uittrekt. De kerk in het begin van deze eeuw in banden, nu zoovele kerken vrij en der vaderen belijdenis getrouw. De wetenschap, — het Calvinisme scheen ten doode opgeschreven^ de achtbare perkamenten der vaderen naar de papiermarkt verwezen, de theologie onttroond; en voor de andere wetenschappen scheen het te dwaas, aan eenigen invloed van het Calvinisme nog langer te gelooven. En nu? God heeft mannen verwekt die juist {Ie roeping van het Calvinisme voor heel den cyclus der wetenschap meer dan ooit te voren hebben ingezien-, die het machtig ideaal «ener Calvinistische Universiteit hebben gegrepen, haar hebben mogen stichten en zien staan tot op dezen dag. Toch is er ook een droeve keerzijde. Ook in de dagen van den dichter van Ps. 79 was er kentering, — toen was het ware Israël geestelijk nog zoo zwak, en de vi.janden stonden zoo machtig. Zoo nu, hetzelfde Nederland, dat als natie een berg van den levenden God scheen, is vreemd aan het geloof; het bande den Naam van God uit school en staat, wetenschap en maatschappij. Zoovele kerken nog in banden, en de geestelijke kracht zeker niet als in de dagen van voorheen, toen de roemruchtige Dordtsche Synode zat. En op het terrein van de wetenschap staat nu onze Vrije Universiteit als een eenling tegenover al wat naam en invloed heeft op het veld v.in het weten. Heere, wij zijn zeer dun geworden! Vroeger schitterden aan 's lands hoogescholen de mannen, die lichten waren in de wetenschap, maar ook kinderen in het geloof En nu? Bij deze droeve klacht moet de belijdenis gevoegd: En dit oordeel Gods is verdiend! Verdiend om onze zonden en de zonden onzer vaderen. Daarom kloppe het volk Gods op de heupen en doe belijdenis van zijn vele overtredingen. Dan ga de bange klacht over in gebed. In een gebed dat tweeërlei belijdt, nl. de algeheele onmacht om zichzelf te redden, en de almacht Gods die alleen helpen kan. Zoo beleed de dichter van Ps. 79. Dat was het woord, waarmee de Apostelen en Reformatoren ten strijde uitgingen; dat belijden wij ook nu. Alleen in God, die hemel en aarde schiep, staat Onze hnlpe. Maar dan ook de bede: „Laat uw barmhartigheden ons voorkomen." God verheerlijkt zijne barmhartigheden, die vele zijn en groot, aan elleudigen; zijn naam is Vader der barmhartigheden, en daarom pleiten wij, dat Neerlands God zich onzer ontferme. Maar ook: Help ons, opdat hetgeen overig is niet bezwijke; sta op, o God, om den «pot der vijanden te beschamen; trek op ten «trijde om uw wraak den heidenen te doen zien. Zelfs pleiten wij, dat de Heere onze God zich haaste ons te helpen, omdat wij zoozeer dun geworden zijn, dat alleen haastige hulp ons redden kan. Zoo eeren wij Gods souvereiniteit, die naar zijn welbehagen met ons handelt; maar tegelijk volharden wij in

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen