Een-en-twintigste Jaarverslag van de Vereeniging voor Hooger Onderwijs op Gereformeerde Grondslag - pagina 51

LI

Overheid is niet meer Gods dienares, een wreekster der straf; straf is geen vergelding meer, en zoo is men, naar Vou Stahl's profetie, gekomen tot sentimenteele verbetering en mechanische bescherming der maatschappij. Modderman zei in 1864, dat straf geen kwaai mocht zijn; de misdadigers moeten in hun eigen belang verbeterd worden; en, zelf erkennende dat op die manier de misdadiger eigenlijk beloond werd, stelde hij zich er mee tevreden, dat de man dan toch den indruk heeft, dat hem iets onaangenaams overkomt. Toch wordt die onaangenaamheid b. V. bij de toepassing van het Elmira-stelsel, dat in Maryland in zwang is, en waarbij de Ie klasse gevangenen een tapijt op den grond hebben, en gevoed worden met verschillende soorten vleesch, versche visch, en ooft als toespijs, al zeer gering. Hier is inderdaad een belooning voor zelfverbetering. Toch loopt het met de verbetering niet hard; het aantal meer dan eens veroordeelden neemt toe; men verdeelde de misdadigers dan ook reeds in verbeterbaren en onverbeterlijken, en vond eindelijk als gi'ondslag voor de straf het «maatschappelijk belang" uit. Op dat standpunt behoeft men niet meer met schuld te rade te gaan, zooals dan ook door Prof. Simons wordt geleerd. De mensch wordt als ontoerekenbaar beschouwd, o. a. ook door den hoogleeraar Hamaker, en zelfs wordt die ontoerekenbaarheid gepleit met een beroep op des Heilands eerste kruiswoord. Tegenover die ontoerekenbaren handelt men in het algemeen belang, zoodat, naar onlangs een Franschman opmerkte, het Paleis van Justitie voortaan dient te heeten: Paleis van Nationale Defensie. Straf bestaat eigenlijk niet meer; de gestrafte misdadiger is, bij de leer der ontoerekenbaarheid, schuldeloos middel om anderen van strafbare feiten af te houden. Zoo wordt dan een mensch afgemaakt door de maatschappij ten behoeve van haar zelve. Op die manier werd ook het strafrecht ontwricht. Vervolgens toonde spreker aan, dat onze voornaamste rechtsinstellingen worden bedreigd. De revolutie dobbert steeds tusschen anarchie en despotisme, tusschen individualisme en collectivisme. Van het laatste is b. v. Mr. Gort van der Linden de prediker; hij kent aan de gemeenschap den eigendom van alles toe. De eigenaar is bloot administrateur, krachtens de vergunning der gemeenschap; zij kan hem die vergunning ontnemen. Uit dit oogpunt beschouwt de heer G. v. d. L. ook het heffen van belasting. De Staat vraagt niet het geld der burgers, neen, hq eischt een deel van eigen goed van den administrateur terug Naar die leer kan men b. v. ook niet meer spreken van »onteigening", van «drukkende belastingen" enz. De gemeenschap zelf moet dan ook eigenlijk bij het sterven van een «administrateur" een opvolger aanwijzen; en daarmee is het erfrecht van de baan. Doch men past voorloopig aan het bestaande aan, en houdt door knutselwerk het erfrecht nog wat overeind; doch wil, dat ten minste de goederen behoorlijk overeenkomstig ieders verdiensten zullen worden verdeeld. Daarmee valt het erfrecht. Het kan ook niet anders, wanneer men niet in den God die geeft, maar in den mensch die verdient zijn •uitgangspunt zoekt. Zoo gaat alle begrip van recht teloor; de majesteit, de heiligheid

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen