Jaarboek 1930 - pagina 33

31 in dit ondermaansciie! Zij bestaat uit professoren en uit studenten, en J>e>ide deze categoriën van wereldburgers zijn, zacbt gezegd, vreemdsoortig. Van die studenten werd nu bijna honderd jaar geleden al geKegd, dat 'zij „alevel altyd wat raars" hebben, en — al geldt bet gelukkig niet meer ge/heel in den izelfden zin als toen — dat een jonge handarbeider als mensch in veel normaler omstandigheden verkeert dan zij, laat zioh toöh moeilijk loochenen. En wat de professoren aangaat: nietwaar, als Uw kappersbediende heedemaal niet meer weet hoe hij ü aangeniaam beizig ^zai houden, begint hij dat slag mienschen in het 'Zonnetje te izetten! En dan krijgt ü verhalen te hooren, die U nooit hebt gehoord of zult hooren ten aanzien van een zeekapitein of in zake een politie-agent, of met betrekking tot een manufaoturier of een burgemeester, of een directeur 'van een fabriek of een dokter. , Dat zijn allemaal menschen, die bij ons gewone leven passen. Maar zoon geleerde booirt erbij als een vuist bij een oog. .,Zoo'n geleerde"; maar eerst recht de natuurwetenschappelijk werkende professor. Want dat is nog bij uitstek de man, die al maar dingen aegt, 'die —• hoe gewichtig ze ook moigen zijn —geen schepsel begrijpt ü lacht. Maar ik spreek in ToUen ernst. Want achter deze dingen schuilt een kwestie, die voor het welwezen van onze Universiteit en voor geheel onize Gereformeerde cultuurdoordringing kortweg vai levensbelang is. Dat onze Gereformeerde Universiteit niet op izich zelf staat, maar dat er een deel van ons volk is, dat belang in haar stelt en contact met haar heeft, is zoowel voor dat volksdeel als voor 'die Universiteit een groote zegen. Maar elke 'zegen kan in een vloek veranderen en loo'pt zelfs steeds gevaar O'm dat te doen. Als de raderen, waanlangs die beide grootheden, de Universiteit en haar vriendenikring buiten haar, invloed op elkaar uitoefenen^ verkeerd gesteld zijn, gaan zij knarsen, en vpringen de verhouidiag kapot. A'lle dingen moeten „naar hun a a r d ' met elkaar in rapport staan. Ontbreekt daar wat aan. dan gaan zy' elkaar hinderen en maken zij stukken. Juist nu wij oraze vierde faculteit organiseeren, moeten, geloof ik, deze dingen eens opzetteilijk onder het oog worden gezien. In de eerste decenniën van het leven onzer Universiteit was dat niet zoo noodig. Zij was toen, practisch gesproken, niet veel meer dan een theologisohe faculteit. En nu zijn izeker ook de diepere vragen O'P theologisoji gebied voor wie niet vakkundig gesoiioold is in Godgeleerdheid en wijs'begeerte, onmogelijk te begrijpen. Maar een overgro'ote productie van populariseerende gesohriften eenerzijds. en aan den anderen kant het feit, dat de maatschappij in onze predikanten een .groote groep van zulke geschoolden oplevert, maakt, dat de feitelijke stand van zaken in deze maar zeer gedeeltelijk zichtbaar wordt. Toen 'de andere geesteswetenschappelijke faculteiten zioh begonnen uit te breiden, vertoonde zich in allen gevalle reeds veel dnidelij'ker, dat dat vraagstuk van de verhouding van de Universiteit

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen