Jaarboek 1930 - pagina 35

33

plaats iieibben wij dus te zorgen, dat wij menscben afleveren, die in hun vak goed 'bruikbaar, en liefst nog er 'n sieraad van zijn. Dit is zelfs in het geheel niet iets hijikomstigs. Deden wij dat niet, dan zouden wij evengoed de GerefoKmeerde zaak ais onze Universiteit en onze leerlingen schaden. Even stellig is echter vereischte dat wij hun kennis van de Gereformeerde be'ginselen bijlbrengen. In het algemeen, en in het bijzonder voorzoover de^ze op Ihet gebied van hun vak liggen. En dat wij hun er voor 'zooveel m'ogelij'k ook warme liefde 'Voor inboezemen. Is dit ,/voor 'ZOover mogelijfc" sommigen Uwer misschien wat te slap, niet stoer genoeg? Toch geloof ik, dat ik het niet sterker mag uitdrukken. Vei'geet toch twee 'dangen niet. Allereerst, dat liefde zich nooit laat co'mmandeèren. Als de liefde voor iets helder en warm bij onsizelf brandt, kan het zijn, dat iemand anders daar zijn liefde ook aan voelt ontgloeden. Maar vvij kunnen elkaar onze liefde niet aan-praten of aan-onderwijizen. Als ouders kunnen wij dat niet eens — er zijn er missohien wel hieii, die dat tot hun verdriet uit eigen ervaring weten — onizen kinderen. Hoe veel minder kunnen leermeesters het hunnen leerling'en dan niet! En bovendien: verlies ten aanzien van dit punt het karaikter van onze studentengemeenschap niet uit het oog! Onze Universiteit laat sinds de dagen harer stichting ieder als student toe, die maar wil komen —• afgezien dan natuurlij'k van de wetenechappelij'ke eischen, die hem wonden gesteld. Als hij promoveert moet hij 'zijn instemming met den grondslag der Universiteit betuigen. Maar om er student aan te 'ziJn is niet anders noodig. dan dat hy niets ,,contra Deum aut bonos mores'', niets tegen God en ide goede zeden, doet. 'Onze studentengemeenschap moét dientengevolge wel een gemengd kaxakter 'dragen. Het is waar: in de practijk loopt het met 'dat percentage niet-'Gereformeerde jongelui nu zoo'n vaart niet. Maar 'geheel ontbreken 'doen zulke studenten van andere levensovertuiging toch ook weer niet. En bovendien: onder de zonen van Gereformeerden huize, die ge bij ons aantreft, zijn er wel een aantal, die ge zonder meer „'Gereformeerde jongelui'' kunt noemen. Maar anderen, wier geloofsovertuiging nog niet veel vastheid heeft, wier levens- en wereMbesohouwing nog maar weinig geivormd is, of ^— nadat zij gevormd is, of — nadat 'zij gevormd scheen — weer aan het wankelen is geraajkt. le^en daarnaast. Jonge mannen, die meer om hun ouders naar onize Univerisiteit zijn 'geko'm'en, dan 'dat 'zij door hun eigen wensch werden gedreven. Inderdaad, slechts dit moogt ge wachten: dat de Universiteit ,,voor zoover mogelijk" liefde voor de Gereformeerde beginselen aan haar leerlingen bijbrengt. Dit gedeelte van haar taak kortweg te om'schrijven als: (het opleiden van Gerefor-meerde theologen, j'uristen en wat dies meer zij, moet op teleursteUing uitloopen. Ten opBiöhte ivan het bijbrengen van „kennis"' der Gereformeerde

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen