Jaarboek 1965 - pagina 186

Men gaat dan dus niet uit van een wetenschappelijke prognose voor 1980, maar van een faakstdlmg of doe/stel\ing. We komen dan helemaal op het terrein van de planning. Zoals men in een aantal landen - Frankrijk, India, de Sowjet-Unie e. a. - economische doelstellingen formuleert, gewoonlijk in de vorm van 5-jaren-plannen, kan men ten aanzien van het onderwijs ook zekere doelstellingen formuleren. Het berekenen van de consequenties van deze doelstellingen: op te leiden aantallen studenten in de jaren 1965 tot 1980, is een kwestie van techniek; dit biedt geen principiële moeilijkheden. Voor economen zij opgemerkt dat de berekening kan worden opgevat als een voorbeeld van input-output analyse. De oplossing lijkt eenvoudiger dan zij is. Men kan niet zo maar een taakstelling voor 1980 uit de lucht plukken. Een taakstelling moet realistisch, haalbaar, zijn en dit betekent niets anders dan dat bij het formuleren daarvan het element van de aansluiting bij de huidige situatie, de continuïteit, niet kan worden gemist. Dit wil zeggen dat we tot op zekere hoogte toch weer terug moeten vallen op een prognose. Het prognostisch element kan althans niet geheel worden weggewerkt. Wanneer de wetenschap tegen het beleid zegt: mag ik weten welke doelstellingen U hebt dan zal ik een rapport samenstellen waarin de consequenties van uw doelstellingen worden geanaliseerd, dan zullen de beleidsinstanties antwoorden: geef mij eerst uw rapport dan zal ik mede op grond daarvan mijn doelstellingen bepalen. De bal ligt dan weer op het gedeelte van het terrein van waaruit de wetenschap opereert en het probleem wordt om wetenschappelijk verantwoorde doelstellingen te formuleren. Daartoe bestaan wel mogelijkheden, zij het ook dat deze in de praktijk beperkt blijven tot het formuleren van doelstellingen voor afzonderlijke studierichtingen, waarbij het gevaar bestaat dat deze elk op zichzelf weliswaar verantwoord zijn, maar dat wanneer men alle wensen bij elkaar optelt het totaal tot consequenties leidt welke moeilijk of niet aanvaardbaar zijn, zodat toch nog een probleem van het bepalen van prioriteiten overblijft. Een enkel voorbeeld van de wijze waarop men tot behoefteramingen in deze gemitigeerde zin kan komen. In de eerste plaats kan men de methode van trendextrapolatie gebruiken. Men kan het verloop van bv. het aantal 184

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen